Табиби аҳли дили он чашми мардум озор аст

طبیب اهل دل آن چشم مردم آزار است

Вале дареғ ки он ҳам ҳамеша бемор аст

ولی دریغ که آن هم همیشه بیمار است

Нигор маст шаробасту муддаии ҳушёр

نگار مست شراب است و مدعی هشیار

Фиғон ки дӯст ба хобасту хасм бедор аст

فغان که دوست به خواب است و خصم بیدار است

Чигуна дар ғам ӯ даъвӣ вафо накунам

چگونه در غم او دعوی وفا نکنم

Ки шоҳидами дили маҷрӯҳу чашми хӯн бор аст

که شاهدم دل مجروح و چشم خون‌بار است

Ҳануз қобили ин файз нестам дар ишқ

هنوز قابل این فیض نیستم در عشق

Вагарна аз паии қатлами баҳона бисёр аст

وگرنه از پی قتلم بهانه بسیار است

Паии парастиши худ баргузӣдаам санамӣ

پی پرستش خود برگزیده‌ام صنمی

Ки зулфи хам ба хамаши ҳалқаҳои зуннор аст

که زلف خم به خمش حلقه‌های زنار است

Нагирам ар сари зулфаш ба ростӣ чаҳ кунам

نگیرم ار سر زلفش به راستی چه کنم

Ки рӯзгори парешону кор душвор аст

که روزگار پریشان و کار دشوار است

Ба ҳеҷ хонаи нҷстми нишони ҷонон ро

به هیچ خانه نجستم نشان جانان را

Ки ҷонам аз ҳараму дайр ҳар ду безор аст

که جانم از حرم و دیر هر دو بیزار است

Лабаш ба ҷони гарони моя бӯса нафурӯшад

لبش به جان گران‌مایه بوسه نفروشد

Надонам ин чаҳ матоъ ва чигуна бозор аст

ندانم این چه متاع و چگونه بازار است

зи сӯзи нолаи мурғи чаман тавон донист

ز سوز نالهٔ مرغ چمن توان دانست

Ки дар муҳаббати гули мӯ ба мӯ гирифтор аст

که در محبت گل مو به مو گرفتار است

Фурӯғии он рухи рухшандаи зери зулфи сиёҳ

فروغی آن رخ رخشنده زیر زلف سیاه

Таҷаллии маи тобанда дар шаб тор аст

تجلی مه تابنده در شب تار است