Ҳамаи ҷои ҷилваи он соҳиби ваҷҳ ҳасан аст

همه جا جلوهٔ آن صاحب وجه حسن است

Ҳамаи каси бастаи он зулфи шикан бар шикан аст

همه کس بستهٔ آن زلف شکن بر شکن است

Рухи афрӯхтааш хиҷлати моҳ фалак аст

رخ افروخته‌اش خجلت ماه فلک است

Қади афрохтааш ғайрати сарв чаман аст

قد افراخته‌اش غیرت سرو چمن است

Баҳри қурбонии он чашми сияҳ бояд рехт

بهر قربانی آن چشم سیه باید ریخت

Хӯн ҳар оҳӯии мишкӣн ки ба дашт хутан аст

خون هر آهوی مشکین که به دشت ختن است

Гар наёрад ба назари сими сиришкам на аҷаб

گر نیارد به نظر سیم سرشکم نه عجب

Зон ки симин бару симини тану симин зқн аст

زان که سیمین بر و سیمین تن و سیمین ذقن است

Тарсам охир наниҳад по ба сари турбати ман

ترسم آخر ننهد پا به سر تربت من

Бас ки дар ҳар қадамаши куштаи хунин кафан аст

بس که در هر قدمش کشتهٔ خونین کفن است

То рақиб аз лаб ӯ ком раво шуд гуфтам

تا رقیب از لب او کام‌روا شد گفتم

Хотами дасти сулаймон ба каф аҳриман аст

خاتم دست سلیمان به کف اهرمن است

На азин пеши тавон бо сухани душмани сохт

نه ازین پیش توان با سخن دشمن ساخت

На маро бо даҳани дӯсти маҷол сухан аст

نه مرا با دهن دوست مجال سخن است

Хусрав аз рашки шукри хӯн ба дил ширин кард

خسرو از رشک شکر خون به دل شیرین کرد

То хабар шуд ки чаҳҳо дар назар кӯҳ кун аст

تا خبر شد که چه‌ها در نظر کوه‌کن است

Ҷустам аз хайли араби воқеаи маҷнӯн ро

جستم از خیل عرب واقعهٔ مجنون را

Лайлӣ аз хаймаи буруни тохт ки маҷнӯн ман аст

لیلی از خیمه برون تاخت که مجنون من است

Гӯшаи чашм бутӣ зад раҳи дайну дили ман

گوشهٔ چشم بتی زد ره دین و دل من

Нозами ин фитна ки ҳам раҳзан ва ҳам роҳзан аст

نازم این فتنه که هم رهزن و هم راهزن است

Дар ҳама шаҳр шудам шуҳра ба ширини суханӣ

در همه شهر شدم شهره به شیرین سخنی

То лабам бар лаби он хусрави ширин даҳан аст

تا لبم بر لب آن خسرو شیرین دهن است

Як таҷаллии ҳамаро сӯхти фурӯғии имшаб

یک تجلی همه را سوخت فروغی امشب

Магари он шамъи фурӯзанда дар ин анҷуман аст

مگر آن شمع فروزنده در این انجمن است