Ту ва он қоматӣ ки мавзун аст

تو و آن قامتی که موزون است

Ман ва ин толеъӣ ки ворун аст

من و این طالعی که وارون است

Ту ва он туррае ки мафтӯл аст

تو و آن طره‌ای که مفتول است

Ман ва ин дидае ки мафтӯн аст

من و این دیده‌ای که مفتون است

Ту ва он пайкарӣ ки матбӯъ аст

تو و آن پیکری که مطبوع است

Ман ва ин хотирӣ ки маҳзун аст

من و این خاطری که محزون است

Ту ва он панҷае ки рангин аст

تو و آن پنجه‌ای که رنگین است

Ман ва ин синае ки конӯн аст

من و این سینه‌ای که کانون است

Ту ва он хандае ки нӯшин аст

تو و آن خنده‌ای که نوشین است

Ман ва ин гиря эй ки қонӯн аст

من و این گریه‌ای که قانون است

Ту ва он нихватӣ ки беҳад аст

تو و آن نخوتی که بی‌حد است

Ман ва ин ҳасратӣ ки афзӯн аст

من و این حسرتی که افزون است

Туу рӯе ки лмъаҳ нур аст

تو و رویی که لمعهٔ نور است

Ману чашмӣ ки чашма хӯн аст

من و چشمی که چشمهٔ خون است

Туу зулфӣ ки анбар Сорост

تو و زلفی که عنبر ساراست

Ману ашкӣ ки дар макнун аст

من و اشکی که در مکنون است

Ману хӯни дилӣ ки мақсум аст

من و خون دلی که مقسوم است

Туу лаъли лабӣ ки мегаван аст

تو و لعل لبی که میگون است

Ман надонам ғам фурӯғӣ чист

من ندانم غم فروغی چیست

Ту напурсӣ ки хастаам чун аст

تو نپرسی که خسته‌ام چون است

Хониш
ғзл шморҳ 86 — ъндлӣб