ё раби ин иди ҳумоюн чаҳ муборак ид аст

یا رب این عید همایون چه مبارک عید است

Ки бад-ӣни воситаи дили даст батон бӯсидаи сет

که بدین واسطه دل دست بتان بوسیده‌ست

Гарна он тарки сипоҳии сар ғавғо дорад

گرنه آن ترک سپاهی سر غوغا دارد

Пас чаро аз гиреҳи зулфи зираи пӯшидаи сет

پس چرا از گرهٔ زلف زره پوشیده‌ست

Шохӣ аз сарви хромндаҳ ӯ шамшодаст

شاخی از سرو خرامندهٔ او شمشادست

Аксӣ аз оризи рухшанда ӯ хуршедаст

عکسی از عارض رخشندهٔ او خورشیدست

Нигаҳи сайр бар он рӯй накӯ натавон кард

نگه سیر بر آن روی نکو نتوان کرد

Бас ки аз хуии бадаши чашм дилам тарсида сет

بس که از خوی بدش چشم دلم ترسیده‌ست

Дӯш дар базми сафои танги даҳони ту чаҳ гуфт

دوش در بزم صفا تنگ دهان تو چه گفت

Ки аз он хотир ҳар танги дилии ранҷидаи сет

که از آن خاطر هر تنگ‌دلی رنجیده‌ست

Мутриб аз гӯшаи чашмат чаҳ навое сар кард

مطرب از گوشهٔ چشمت چه نوایی سر کرد

Ки ба ҳар гӯшаи басии кушта ба хӯни ғлтидаҳи сет

که به هر گوشه بسی کشته به خون غلطیده‌ست

Танг шуд дар шкрстони дили тӯтӣ гуё

تنگ شد در شکرستان دل طوطی گویا

Даҳани танги ту бар танги шукри хандидаи сет

دهن تنگ تو بر تنگ شکر خندیده‌ست

Дили як силсилаи девона ба худ май печад

دل یک سلسله دیوانه به خود می‌پیچد

То ки бар гарданати он мори сияҳи печидаи сет

تا که بر گردنت آن مار سیه پیچیده‌ست

Ҳалқаи зулфи туро даст сабо нагирифта аст

حلقهٔ زلف تو را دست صبا نگرفته است

Зикри савдои туро гӯш касе нашунида сет

ذکر سودای تو را گوش کسی نشنیده‌ست

Бо вуҷӯд ту намондааст умедии мо ро

با وجود تو نمانده است امیدی ما را

Ки рухи хуби ту дебоча ҳар умедаст

که رخ خوب تو دیباچهٔ هر امیدست

Иди фархундаи ушшоқ ба таҳқиқи туе

عید فرخندهٔ عشاق به تحقیق تویی

Ки саҳаргаҳи ?назарети манзари султони дидаи сет

که سحرگه نظرت منظر سلطان دیده‌ست

Инбисоти дили офоқи малики Носири дайн

انبساط دل آفاق ملک ناصر دین

Ки бисоти фалак аз баҳри нишоташи чидаи сет

که بساط فلک از بهر نشاطش چیده‌ست

Он ки аз бахти ҷавон то ба сар тахт нишаст

آن که از بخت جوان تا به سر تخت نشست

Хоки поиши зи шарафи тоҷ сар ҷамшедаст

خاک پایش ز شرف تاج سر جمشیدست

Теғ ӯ рӯзи вғои гардани хасми афкандаи сет

تیغ او روز وغا گردن خصم افکنده‌ست

Даст ӯ гоҳи сахои махзани зари пошидаи сет

دست او گاه سخا مخزن زر پاشیده‌ست

Офтоби фалаки ҷӯади фурӯғӣ шоҳ аст

آفتاب فلک جود فروغی شاه است

Ки фурӯғаш ба ҳама рӯй змнии тобидаи сет

که فروغش به همه روی زمنی تابیده‌ست