Нашъа Эй дода ба ман даст аз ин матлаъи шоҳ

نشئه‌ای داده به من دست از این مطلع شاه

Ки нанӯшида қадаҳ бехабар аз хештанам

که ننوشیده قدح بی خبر از خویشتنم

Дигар диҳад бода кунун соқии симини баданам

گر دهد باده کنون ساقی سیمین بدنم

Тавбаи пеш ба як ҷуръа май бршкнм »

توبهٔ پیش به یک جرعهٔ می برشکنم»

То ба перонаи сарати ҷом дамодам бахшанд

تا به پیرانه‌سرت جام دمادم بخشند

эй ҷавони бода ба ман бахш ки пери куҳанам

ای جوان باده به من بخش که پیر کهنم

Мастии ишқи туро чанд ниҳон бояд дошт

مستی عشق تو را چند نهان باید داشت

Башнавад гӯи ҳамаи каси буии шароб аз даҳанам

بشنود گو همه کس بوی شراب از دهنم

Ҳоли парвонаи дили сӯхта ман ме донам

حال پروانهٔ دل سوخته من می‌دانم

Каз азали шамъи рахти сӯхт ба ҳар анҷуманам

کز ازل شمع رخت سوخت به هر انجمنم

Он ки бар куштани ман теғ кашида сети туе

آن که بر کشتن من تیغ کشیده‌ست تویی

Ваон ки аз теғи ту гардан накашида сети манам

وان که از تیغ تو گردن نکشیده‌ست منم

Он чунон бар сари Кувайт ба ғарибии шодам

آن چنان بر سر کویت به غریبی شادم

Ки ба хотир нагузаштааст хаёли ватанам

که به خاطر نگذشته است خیال وطنم

Рӯзи ҳиҷрати зи гарони ҷонии худ ҳайронам

روز هجرت ز گران جانی خود حیرانم

Ки нарафта сет чаро ҷони гиромии зи танам

که نرفته‌ست چرا جان گرامی ز تنم

Раҳбарӣ кард ба кӯии туу барад аз роҳам

رهبری کرد به کوی تو و برد از راهم

Ишқи ҳам роҳ бар ман шуд ва ҳам роҳзанам

عشق هم راه بر من شد و هم راهزنم

То лабат гуфта ба ман сари сухани доне ро

تا لبت گفته به من سر سخن‌دانی را

Карда султони сухани санҷи қабули суханам

کرده سلطان سخن سنج قبول سخنم

Молики назми гуҳарбори малики носрдин

مالک نظم گهربار ملک ناصردین

Ки зи файзи лаб ӯ соҳиб дар аданам

که ز فیض لب او صاحب در عدنم

Хусрави аҳди фурӯғӣ назарӣ карда ба ман

خسرو عهد فروغی نظری کرده به من

Ки зи ширини сухании шӯр ба олам фиканам

که ز شیرین سخنی شور به عالم فکنم