Дӯш дар майкада бо он санами қофияи дон

دوش در میکده با آن صنم قافیه‌دان

Хондам ин матлаъи шаҳро ва задам ратли гарон

خواندم این مطلع شه را و زدم رطل گران

« бурқаъ аз рӯй барафкан ки ҳамаи халқи ҷаҳон

«برقع از روی برافکن که همه خلق جهان

Ба яке рӯзи бибинанди ду хуршеди аён »

به یکی روز ببینند دو خورشید عیان»

Рух рахшон бинмо , дидаи ҷонро бФрўз

رخ رخشان بنما، دیدهٔ جان را بفروز

Лаб мегаван бигушо оташи дилро бинишон

لب میگون بگشا آتش دل را بنشان

Меҳри хуршеди рахт ҳеҷ нагунҷад ба замир

مهر خورشید رخت هیچ نگنجد به ضمیر

Васфи ёқӯти лабат ҳеҷ наёяд ба забон

وصف یاقوت لبت هیچ نیاید به زبان

Длстонии ту вале аз ҳамаи дилҳо ба канор

دلستانی تو ولی از همه دل‌ها به کنار

Офтобии ту вале аз ҳамаи зарроти ниҳон

آفتابی تو ولی از همه ذرات نهان

Мӯии анбари шиканати силсилаи гардани дил

موی عنبر شکنت سلسلهٔ گردن دل

Рӯй хўршидўшти шуълаи олами ҷон

روی خورشیدوشت شعلهٔ عالم جان

Дастам аз ҳалқаи мӯяти ҳамаи шаби машки фуруш

دستم از حلقهٔ مویت همه شب مشک فروش

Чашмам аз тобиши рӯяти ҳамаи рӯзи ашки афшон

چشمم از تابش رویت همه روز اشک افشان

Ростии ҷузи хами абрӯӣ ту нишнидам ман

راستی جز خم ابروی تو نشنیدم من

Ки маи нави бикашад бар сари хуршеди камон

که مه نو بکشد بر سر خورشید کمان

Ман надидам зи рухи хуби ту фархунда тарӣ

من ندیدم ز رخ خوب تو فرخنده‌تری

Ҷузи баланди ахтари фаррухи малики малики ситон

جز بلند اختر فرخ ملک ملک ستان

Офтоби фалаки ҷоҳи малики носрдин

آفتاب فلک جاه ملک ناصردین

Ки қаринаши мулкии номдаҳ дар ҳеҷ қирон

که قرینش ملکی نامده در هیچ قران

Рафта то табъи фурӯғии зи паии матлаъи шоҳ

رفته تا طبع فروغی ز پی مطلع شاه

Шеъраш афлок нишин омаду хуршеди нишон

شعرش افلاک نشین آمد و خورشید نشان