эй хомаи машки афшон чун номанигор ое
ای خامهٔ مشک افشان چون نامه نگار آیی
Ин матлаъи шоҳиро унвон китобам кун
این مطلع شاهی را عنوان کتابم کن
« эй соқии хуши манзари маст меноБам кун
« ای ساقی خوش منظر مست می نابم کن
Рӯй чу маат бинмоӣ биҳуш ва харобам кун »
روی چو مهت بنمای بیهوش و خرابم کن»
Кайфияти бедорӣ хӯн кард дилами соқӣ
کیفیت بیداری خون کرد دلم ساقی
Бархезу шаробам даҳ биншин ва ба хобам кун
برخیز و شرابم ده بنشین و به خوابم کن
Ҳар вақт ки май хорон паймона ме нӯшанд
هر وقت که می خواران پیمانهٔ می نوشند
Аз чашми хморинти сармаст шаробам кун
از چشم خمارینت سرمست شرابم کن
Ман заҳри фироқатро зини пеш наме нӯшам
من زهر فراقت را زین پیش نمینوشم
Саҳбои висолами даҳ , фориғи з азобам кун
صهبای وصالم ده، فارغ ز عذابم کن
Пеши лаби нўшинт то кӣ ба савол оем
پیش لب نوشینت تا کی به سؤال آیم
Гар бӯса наме бахшеи як бора ҷавобам кун
گر بوسه نمیبخشی یک باره جوابم کن
Рухсора нишон додӣ бедайн ва дилам кардӣ
رخساره نشان دادی بی دین و دلم کردی
Бигушоӣ хами гесу бетоқат ва тобам кун
بگشای خم گیسو بی طاقت و تابم کن
Хоҳӣ ки дар ин олами як умр кунам шоҳӣ
خواهی که در این عالم یک عمر کنم شاهی
Дар хайли ғломонти як рӯз ҳисобам кун
در خیل غلامانت یک روز حسابم کن
Тарсам ки бар хусрав дод аз ту барам охир
ترسم که بر خسرو داد از تو برم آخر
Ширини дҳнои раҳмӣ бар чашм пробм кун
شیرین دهنا رحمی بر چشم پرآبم کن
Шаҳи носрдин каз дили пер фалакаш гуяд
شه ناصردین کز دل پیر فلکش گوید
Каз ҷумлаи ҳиҷобати як бора хитобам кун
کز جمله حجابت یک باره خطابم کن
Сад бори фурӯғии ман бо дил бар худ гуфтам
صد بار فروغی من با دل بر خود گفتم
Бинавоз дилами бории он гоҳ итобам кун
بنواز دلم باری آن گاه عتابم کن