Зеб ғазал кардам ин се байти малик ро
زیب غزل کردم این سه بیت ملک را
То ғазалами садр ҳар мрослаҳ бошад :
تا غزلم صدر هر مراسله باشد:
« даҳ дила аз баҳр чист ошиқи маъшӯқ ? !
«دَهدله از بهر چیست عاشق معشوق؟!
Ошиқи маъшӯқ ба ки як дила бошад
عاشق معشوق بِه که یکدله باشد
Бо гила хуш нест рӯй хуби ту дидан
با گِله خوش نیست روی خوبِ تو دیدن
Дидани рӯят хушаст бегила бошад
دیدن رویت خوش است بیگله باشد
Тоқат ва сабрам намондааст дигар ҳеҷ
طاقت و صبرم نمانده است دگر هیچ
Дар шаби ҳиҷрам чаҳ қадар ҳавсила бошад ? ! »
در شب هجرم چهقدر حوصله باشد؟!»
Дӯст нишоед зи дӯст дар гила бошад
دوست نشاید ز دوست در گله باشد
Мард набояд ки танг ҳавсила бошад
مرد نباید که تنگحوصله باشد
Дӯш ба ҳеҷам хариди хоҷау тарсам
دوش به هیچم خرید خواجه و ترسم
Бози пушаймон аз ин муомила бошад !
باز پشیمان از این معامله باشد!
Роҳрави ишқ бояд аз паии мақсӯд
راهرو عشق باید از پی مقصود
Дар қадамаши сад ҳазор обила бошад
در قدمش صد هزار آبله باشد
Тунди марон эй далели раҳ ки мабодо
تند مران ای دلیل ره که مبادا
Хастаи дилӣ дар қафоӣ қофила бошад
خستهدلی در قفای قافله باشد
Мӯӣ ту зад ҳалқа бар миёнат ва нагузошт
موی تو زد حلقه بر میانَتَ و نگذاشت
Як сари мӯ дар миёна фосила бошад
یک سر مو در میانه فاصله باشد
Он ки мусалсал намӯд турраи Лайлӣ
آن که مسلسل نمود طرهٔ لیلی
Хост ки маҷнӯни асир силсила бошад
خواست که مجنون اسیر سلسله باشد
Бо ғазали шоҳи нуктаи санҷи фурӯғӣ
با غزل شاهِ نکتهسنج فروغی
Ман чаҳ сароем ки қобил сала бошад ? !
من چه سرایم که قابل صله باشد؟!