Дилами дарҷии сети асрори сухани дарҳои ғалтонаш

دلم دُرجی‌ست اسرار سخن دُرهای غلتانش

Фазои илми дарёи файзи ҳақи борони Нитсаонаш

فضای علم دریا فیض حق باران نیسانش

Таъолии аллоҳ чаҳ дарҳои латифи обдорсти ин

تعالی الله چه درهای لطیف آبدارست این

Ки зеби гӯш ва гардан мекунад абкори урфонаш

که زیب گوش و گردن می کند ابکار عرفانش

Раҳе дорад забон гуё сӯии ин дарҷ ва он дарё

رهی دارد زبان گویا سوی این درج و آن دریا

Ки беимсок мебайнем ҳар соъат дар афшонаш

که بی امساک می بینیم هر ساعت در افشانش

Забонаст онкӣ инсоняш мехонанд аҳли дил

زبانست آنکه انسانیش می خوانند اهل دل

Ки ҳайвон то намегуяд намегӯйанд инсонаш

که حیوان تا نمی گوید نمی گویند انسانش

Касе қадари забон хеш медонам наме донад

کسی قدر زبان خویش میدانم نمی داند

Ҳамоно қӣматӣ чандон надорад лаъл дар конаш

همانا قیمتی چندان ندارد لعل در کانش

Суханро рутба то ҳаддӣаст каз таъзим ме хонд

سخن را رتبه تا حدیست کز تعظیم می خواند

Муаллими гуҳи дуоу гоҳи ваҳйу гоҳи қиронаш

معلم گه دعا و گاه وحی و گاه قرانش

Ало эй онкии зеби шоҳиди гуфтор май бандӣ

الا ای آنکه زیب شاهد گفتار می بندی

Худоро аз либос маърифат магузор урёнаш

خدا را از لباس معرفت مگذار عریانش

Машав қонеъи бсўту ҳарфи касби файз маънӣ кун

مشو قانع بصوت و حرف کسب فیض معنی کن

Ки Довӯд аз набувват мекунад даъвӣ на зи алҳонаш

که داود از نبوت میکند دعوی نه ز الحانش

з тан мапаснд ҷон берун равад бе касби ирфонӣ

ز تن مپسند جان بیرون رود بی کسب عرفانی

Ки ҷон Тифласт баҳри касби ирфони тани дабистонаш

که جان طفلست بهر کسب عرفان تن دبستانش

Магӯ тан зарра хокӣаст по дар канаи кораш на

مگو تن ذره خاکیست پا در کنه کارش نه

Ки сари гирдонеи сад Хизри бинӣ дар биёбонаш

که سر گردانی صد خضر بینی در بیابانش

Магӯ ҷон нФҳаҳ бодӣаст фикри айн зотш кун

مگو جان نفحه بادیست فکر عین ذاتش کن

Ки бинии сӯрату чашми аўлўолобсори ҳайронаш

که بینی صورت و چشم اولوالابصار حیرانش

БърФон кӯш то дории ҳавосу ақл дар фармон

بعرفان کوش تا داری حواس و عقل در فرمان

Чаҳ кор ояд зи устодӣ ки бар чинанд дӯконаш

چه کار آید ز استادی که بر چینند دکانش

Баҳри илмӣ ки дорӣ эътирофӣ кун бнодонӣ

بهر علمی که داری اعترافی کن بنادانی

Ки доно чун шавад мағрур мехонанд нодонаш

که دانا چون شود مغرور می خوانند نادانش

зи зуҳд ар зарқ хоҳад хости нафрат ба зи тақлидаш

ز زهد ار زرق خواهد خواست نفرت به ز تقلیدش

зи илм ар аҷаби хезади беҳтар аз ҳифзаст нисёнаш

ز علم ار عجب خیزد بهتر از حفظ است نسیانش

На аз баҳри худои таъмир масҷид мекунад зоҳид

نه از بهر خدا تعمیر مسجد میکند زاهد

Барои худ Фрўшиҳости ин тазйини дӯконаш

برای خود فروشیهاست این تزیین دکانش

Магӯ тасбеҳ гардонаст ангушти риёи пеша

مگو تسبیح گردانست انگشت ریا پیشه

Паии дунё харидан май шуморад нақд емонаш

پی دنیا خریدن می شمارد نقد ایمانش

Агар пайваста пар бошад з май паймонаи риндӣ

اگر پیوسته پر باشد ز می پیمانه رندی

зи шайхӣ ба ки бо маъбуди худ сустаст паймонаш

ز شیخی به که با معبود خود سست است پیمانش

Касегар аз ҷаҳолати лоф дониш зад макун бовар

کسی گر از جهالت لاف دانش زد مکن باور

Ки дорад раҳи босли ҳикмату асрори пинҳонаш

که دارد ره باصل حکمت و اسرار پنهانش

На з инсонаст пинҳони сари кор аз дидаи дониш

نه ز انسانست پنهان سر کار از دیده دانش

Ки аҳли ақлу ҳикмати парда бар дорад зи китмонаш

که اهل عقل و حکمت پرده بر دارد ز کتمانش

На пиндорӣ ки бар соҳиби дилони ҳинд равшан шуд

نه پنداری که بر صاحب دلان هند روشن شد

На пиндорӣ ки донистанд доноёни йононаш

نه پنداری که دانستند دانایان یونانش

Ҳамаи онрои мадони ҳикмат ки фаҳмидаст афлотӯн

همه آنرا مدان حکمت که فهمیدست افلاطون

Ҳама онро махон дониш ки донистаст луқмонаш

همه آنرا مخوان دانش که دانستست لقمانش

Асоӣ Мӯсавӣ бшикофт дарёро чаҳ донад кас

عصای موسوی بشکافت دریا را چه داند کس

Ки бар фиръавн зоҳир шуд чаро нанишонд туғёнаш

که بر فرعون ظاهر شد چرا ننشاند طغیانش

зи саъду наҳс ҳар шаклӣ ки сӯрати баст дар фитрат

ز سعد و نحس هر شکلی که صورت بست در فطرت

Маҳоласт онкӣ тағйирӣ диҳад таъсири давронаш

محالست آنکه تغییری دهد تأثیر دورانش

зи маҳзи ҷоҳилии раммолро анисат дар хотир

ز محض جاهلی رمال را انیست در خاطر

Ки ҳукмӣ мекунад ҳар ҷо нишаст ангису лҳёнш

که حکمی میکند هر جا نشست انگیس و لحیانش

Мунаҷҷим аз камол наақсо ин муддао дорад

منجم از کمال ناقصی این مدعا دارد

Ки дар ҳар сайр таъсирӣаст бо брҷису кайвонаш

که در هر سیر تأثیریست با برجیس و کیوانش

зи зишту хуб ҳар ҳукмӣ ки рафт аз мбдоءи хилқат

ز زشت و خوب هر حکمی که رفت از مبداء خلقت

намеуфтад халал аз инқилоби чархи гирдонаш

نمی افتد خلل از انقلاب چرخ گردانش

Ҳарис аз аблаҳӣ дорад гумон онкӣ ме гардад

حریص از ابلهی دارد گمان آنکه می گردد

Фақир аз коҳлиҳои манъам аз саъии фаровонаш

فقیر از کاهلیها منعم از سعی فراوانش

Табиб аз бевуқуфӣ мекунад даъвӣ агар дардӣ

طبیب از بی وقوفی می کند دعوی اگر دردی

з нопарҳезӣасту сиҳҳат аз таъйини дирамонаш

ز ناپرهیزی است و صحت از تعیین درمانش

Фироқӣ нест аҳли ҳирсро зеро агар шахсе

فراغی نیست اهل حرص را زیرا اگر شخصی

Шаҳ Эрон шавад албата бояд малик таронаш

شه ایران شود البته باید ملک تورانش

Дилии гази оташ ҳирсаст сӯзон ҳаст мҳмўмӣ

دلی گز آتش حرص است سوزان هست محمومی

Дамодами изтироб аз баҳри зари авқоти ҳиҷронаш

دمادم اضطراب از بهر زر اوقات هجرانش

Чу касро нест бар такмили асбоби ҷаҳони қудрат

چو کس را نیست بر تکمیل اسباب جهان قدرت

Раҳ ҳирсаст он роҳӣ ки пайдо нест пойонаш

ره حرص است آن راهی که پیدا نیست پایانش

Касе гази моли мардуми ин гумон дорад ки то бошад

کسی گز مال مردم این گمان دارد که تا باشد

Дамодами қалия ва бирён шавад ороиши хониш

دمادم قلیه و بریان شود آرایش خوانش

Куҷои оради тараҳҳум бар ҷигарҳои ду сад пора

کجا آرد ترحم بر جگرهای دو صد پاره

Куҷои сӯзади дилӣ бераҳм бар дилҳои барӣонаш

کجا سوزد دلی بی رحم بر دلهای بریانش

Хилоиқро фироқӣ нест дар даври шаҳи золим

خلایق را فراغی نیست در دور شه ظالم

Балоӣ гӯсфандаст ин ки бошад гурги чӯбонаш

بلای گوسفندست این که باشد گرگ چوبانش

Мазан арраи паии тартиби тахт эй ҳокими золим

مزن اره پی ترتیب تخت ای حاکم ظالم

Ба нахлӣ каз паии нафъи ту прўрдсти деҳқонаш

به نخلی کز پی نفع تو پروردست دهقانش

Гули андомӣ ки аз лаби марҳами риш дилат бахшад

گل اندامی که از لب مرهم ریش دلت بخشد

Мурувват нест озурдани лаб аз осеби дандонаш

مروت نیست آزردن لب از آسیب دندانش

Чаҳ майсозӣ чунон Тахтӣ ки хоҳад рафт чун гаштӣ

چه می سازی چنان تختی که خواهد رفت چون گشتی

Бони обӣ ки май резади фақир аз нӯки мижгонаш

بآن آبی که می ریزد فقیر از نوک مژگانش

Ту дар амволи деҳқон чун шарикони баҳрае дорӣ

تو در اموال دهقان چون شریکان بهره ای داری

Бшрти онкӣ аз ҳар офатӣ бошӣ нигаҳбонаш

بشرط آنکه از هر آفتی باشی نگهبانش

Туро бояд кашӣдан вақти фӯти мол ӯ товон

ترا باید کشیدن وقت فوت مال او تاوان

Ту чун офат шудӣ бар мол ӯ бар кист товонаш

تو چون آفت شدی بر مال او بر کیست تاوانش

Гули қурби салотини рости хор аз чӯби дарбонон

گل قرب سلاطین راست خار از چوب دربانان

Наме арзади умеди ганҷи бими заҳри събонш

نمی ارزد امید گنج بیم زهر ثعبانش

Чу дорад қурбу султони бими сад офати гадои он ба

چو دارد قرب و سلطان بیم صد آفت گدا آن به

Ки созад таҳтаи таълими тарк аз чӯби дарбонаш

که سازد تخته تعلیم ترک از چوب دربانش

Гадоро бӯса бояд зад бчўби ҳоҷибони зонрў

گدا را بوسه باید زد بچوب حاجبان زانرو

Ки доим мекунад давр аз балои қурби султонаш

که دایم می کند دور از بلای قرب سلطانش

Раҳи девони султон ҳар ки бишносад махон мардум

ره دیوان سلطان هر که بشناسد مخوان مردم

Ки мардумро на расмаст ин ки бошад рФқи девонаш

که مردم را نه رسم است این که باشد رفق دیوانش

Ту каз ҳоли салотини нестии огаҳ на пиндорӣ

تو کز حال سلاطین نیستی آگه نه پنداری

Ки султони макрам ва марсум аъёнаст эҳсонаш

که سلطان مکرم و مرسوم اعیانست احسانش

Боҳсони зарурӣ кӣ тавон гуфтани карам гуё

باحسان ضروری کی توان گفتن کرم گویا

Ки султони муҷрим ва таҳсил доронанд аъёнаш

که سلطان مجرم و تحصیل دارانند اعیانش

Карим бе риёи он аҳли дилро ме тавон гуфтан

کریم بی ریا آن اهل دل را می توان گفتن

Ки фарқ аз дӯсти тон душман набошад пеши эҳсонаш

که فرق از دوست تان دشمن نباشد پیش احسانش

Агар тирӣ ба душман мезанад мардии карами пеша

اگر تیری به دشمن می زند مردی کرم پیشه

Барои марҳами захм аз зар ва симаст пайконаш

برای مرهم زخم از زر و سیم است پیکانش

Фақиригар бостъдоди дониши ин қадар донад

فقیری گر باستعداد دانش این قدر داند

Ки то дорад ҳаёт аз лутф эзад мерасад Нонаш

که تا دارد حیات از لطف ایزد می رسد نانش

Чаро бояд ниҳодани сари бтъзим кӣу касрӣ

چرا باید نهادن سر بتعظیم کی و کسری

Чаро бояд кашӣдан миннат аз фағфуру хоқонаш

چرا باید کشیدن منت از فغفور و خاقانش

Ба ҳикмати холӣ аз ғайр худо кун хонаи длро

به حکمت خالی از غیر خدا کن خانه دلرا

Амини каъба ?ут карданд ба бтхонаҳ магардонаш

امین کعبه ات کردند به بتخانه مگردانش

Мҷу аз ғофилии иршод аз ҳар ғофилӣ чун худ

مجو از غافلی ارشاد از هر غافلی چون خود

Чаҳ огоҳӣаст бутро зонка оради саҷдаи рҳбонш

چه آگاهیست بت را زانکه آرد سجده رهبانش

Мазан эй дӯсти дасти сидқи ҷуз бар домани шахсе

مزن ای دوست دست صدق جز بر دامن شخصی

Ки бошад даври даст ҳар таъаллуқ аз гиребонаш

که باشد دور دست هر تعلق از گریبانش

Чу сӯзан дар гузар аз ҳар чаҳ пеш ояд ки исо ро

چو سوزن در گذر از هر چه پیش آید که عیسی را

Ҷӯи азм осмон шуд сӯзанӣ бигирифт домонаш

جو عزم آسمان شد سوزنی بگرفت دامانش

зи олами рағбат ар бардошти орифи ҷой он дорад

ز عالم رغبت ار برداشت عارف جای آن دارد

Саманди ҳимматаши тунду басӣ тангаст майдонаш

سمند همتش تند و بسی تنگ است میدانش

Чаҳ сон монад муқайяд дар чунин пастии сабки сирӣ

چه سان ماند مقید در چنین پستی سبک سیری

Ки ҳангоми назари болой на чархаст ҷавлонаш

که هنگام نظر بالای نه چرخ است جولانش

Асос буния даҳраст ғифлат варна кӣ созад

اساس بنیه دهرست غفلت ورنه کی سازد

Баннои кас кихоҳад сохт сайри чархи вайронаш

بنایی کس که خواهد ساخت سیر چرخ ویرانش

Сари айвон ба кайвон мекашад касрӣ наме донад

سر ایوان به کیوان می کشد کسری نمی داند

Ки хоки касрии ъсрист ҳар хиштӣ дар айвонаш

که خاک کسری عصریست هر خشتی در ایوانش

Мабанд умед бар асбоби дунёе ки ташвиш аст

مبند امید بر اسباب دنیایی که تشویش است

Агар бошад заволашгар на бошад доғи ҳарамонаш

اگر باشد زوالش گر نه باشد داغ حرمانش

зи касрати рӯи бъзлт на ки гар монад касе бикс

ز کثرت رو بعزلت نه که گر ماند کسی بیکس

Млоик дар мҳолк мешаванд ансору аъвонаш

ملایک در مهالک می شوند انصار و اعوانش

Нараст аз фитнаи даври замон ҳар кас нашуд фонӣ

نرست از فتنه دور زمان هر کس نشد فانی

Фано мулкӣаст аз ҳар офатии осӯдаи сукконаш

فنا ملکیست از هر آفتی آسوده سکانش

Касе каз баҳр дунёе надорад ғам чаҳ ғам дорад

کسی کز بهر دنیایی ندارد غم چه غم دارد

зи ҳавли маҳшару насби сироту вазъи мизонаш

ز هول محشر و نصب صراط و وضع میزانش

Агар молӣ ки дорӣ сарф кардӣ комили асрӣ

اگر مالی که داری صرف کردی کامل عصری

Бидон молӣ ки асбоби камоли тести нақсонаш

بدان مالی که اسباب کمال تست نقصانش

з худ бигузар ки ёбии васли ҷонон кам мабош аз ма

ز خود بگذر که یابی وصل جانان کم مباش از مه

Ки ночизисти ваҷҳи васл бо хуршеди тобонаш

که ناچیزیست وجه وصل با خورشید تابانش

БФқр омӯзу хандони зӣ ки шамъ аз шуълаи оташ

بفقر آموز و خندان زی که شمع از شعله آتش

Чу дорад зиндагӣ оташ бааст аз оби ҳайвонаш

چو دارد زندگی آتش بهست از آب حیوانش

Фано чун ҳаст дар ъусрати бимирӣ ба ки дар неъмат

فنا چون هست در عسرت بمیری به که در نعمت

Ки чун мъсри з ъусрат раст навъе неъматаст онаш

که چون معسر ز عسرت رست نوعی نعمت است آنش

Ба дардӣ ҳар ки муътодаст аз дармон наме пурсад

به دردی هر که معتادست از درمان نمی پرسد

зи ризвони бештари ҳзисти моликро ба ниронш

ز رضوان بیشتر حظیست مالک را به نیرانش

Биҳишт ҳар касе зўқист зеро ҷинати Тифлон

بهشت هر کسی ذوقیست زیرا جنت طفلان

Канор модарасту ҷӯии шаҳду шери пастонаш

کنار مادرست و جوی شهد و شیر پستانش

Касеро мерасад лоф аз камоли ишқ дар олам

کسی را میرسد لاف از کمال عشق در عالم

Ки то ҷонаш буд назри ғами ҷонон буд ҷонаш

که تا جانش بود نذر غم جانان بود جانش

Бҷонон нест ошиқи ошиқ ҷон худаст онкас

بجانان نیست عاشق عاشق جان خودست آنکس

Ки баҳр роҳат ҷонаст шавқи васли ҷононаш

که بهر راحت جانست شوق وصل جانانش

зи баҳри онкӣ ҳар кас фарқ созад некро аз бад

ز بهر آنکه هر کس فرق سازد نیک را از بد

Насиҳат нома омад зи эзади номи фарқонаш

نصیحت نامه آمد ز ایزد نام فرقانش

Вале то халқ донад рутбаи дард аз давои бартар

ولی تا خلق داند رتبه درد از دوا برتر

Дабири ҳикмат аз ҳарф ?илам бинвишт унвонаш

دبیر حکمت از حرف الم بنوشت عنوانش

Касе то ғам надорад ёдӣ аз эзад наме орад

کسی تا غم ندارد یادی از ایزد نمی آرد

Худои ҷӯй ар буд каси беҳтар аз шодӣаст аҳзонш

خدا جوی ار بود کس بهتر از شادیست احزانش

Чу неъмат беш ёбӣ бо кам аз худ кам такаббур кун

چو نعمت بیش یابی با کم از خود کم تکبر کن

Ки дар андаки замон бо хеш хоҳӣ дид яксонаш

که در اندک زمان با خویش خواهی دید یکسانش

Бабор аз дидаи обӣ то шавад коми дилати ҳосил

ببار از دیده آبی تا شود کام دلت حاصل

Ки хоки оради гултар чун расонади файзи боронаш

که خاک آرد گل تر چون رساند فیض بارانش

Бадунёи кор уқбо кун ки шиддат мекашад онкас

بدنیا کار عقبی کن که شدت می کشد آنکس

Ки тобистон набошад ғуссаи барги зимистонаш

که تابستان نباشد غصه برگ زمستانش

Ба абнои замонгар нек ҳам бошӣ машав эмин

به ابنای زمان گر نیک هم باشی مشو ایمن

Ки бар никўӣии Юсуфи ҳасади бурданди ихвонаш

که بر نیکوئی یوسف حسد بردند اخوانش

зи макр эмин машав бар қӯт бозу макун такя

ز مکر ایمن مشو بر قوت بازو مکن تکیه

Ки сайди сад чу рустам мекунад золии бадастонаш

که صید صد چو رستم میکند زالی بدستانش

Мабодо бо вуҷӯд ақл бошӣ ғофил аз ҳиялат

مبادا با وجود عقل باشی غافل از حیلت

Ки одам гарчи комил буд аз раҳи баради шайтонаш

که آدم گرچه کامل بود از ره برد شیطانش

Млўн зарра хокӣаст ҳар дона ки мехонд

ملون ذره خاکیست هر دانه که میخواند

Муқаввим бар сари тоҷи шаҳони лаъли бадахшонаш

مقوم بر سر تاج شهان لعل بدخشانش

Шҳонрои зарраи зарраи хок бар сар мекунад даврон

شهانرا ذره ذره خاک بر سر میکند دوران

Фиребӣ медиҳад чун Тифл бо ашколу алвонаш

فریبی میدهد چون طفل با اشکال و الوانش

Чу дидӣ чархро каҷи рӯ ба нафъ ӯ машав моил

چو دیدی چرخ را کج رو به نفع او مشو مایل

Чу бошад мизбон қотил набояд гашти муҳимонаш

چو باشد میزبان قاتل نباید گشت مهمانش

Басаргар нашъа дорӣ макун зойеъи баҳри завқӣ

بسر گر نشئه داری مکن ضایع بهر ذوقی

Ба кафгар ҷавҳарии дории мада аз дасти арзонаш

به کف گر جوهری داری مده از دست ارزانش

Манеҳ ҳар лолаи рухсорӣ ки май бинии бадали доғаш

منه هر لاله رخساری که می بینی بدل داغش

Машав ҳар анбарин хаттӣ ки май бинии парешонаш

مشو هر عنبرین خطی که می بینی پریشانش

Баҳри хоки сияҳи тухми вафо дорӣ макун зойеъ

بهر خاک سیه تخم وفا داری مکن ضایع

Ба табдили ду рӯза гуҳ махон гули гоҳи райҳонаш

به تبدیل دو روزه گه مخوان گل گاه ریحانش

Басои бедил ки зад ҳам чун ту лоф аз ишқи маҳбӯбӣ

بسا بیدل که زد هم چون تو لاف از عشق محبوبی

Пас аз таъбири сӯрат зон ҳавас дидам пушаймонаш

پس از تعبیر صورت زان هوس دیدم پشیمانش

Чу дорад заҳри ҳиҷрӣ дар ақаб ҳар шарбати васлӣ

چو دارد زهر هجری در عقب هر شربت وصلی

Наме арзади висол ҳар ки май хоҳии бҳҷронш

نمی ارزد وصال هر که می خواهی بهجرانش

Фақиҳ аз мо сӯии аллоҳ роҳ мехоҳад сӯии эзад

فقیه از ما سوی الله راه می خواهد سوی ایزد

Зиҳии ноқис ки раҳбар мешаванд амсолу ақронш

زهی ناقص که رهبر میشوند امثال و اقرانش

Худоро аҳли ҳақ аз ҳишмат фиръавн медонад

خدا را اهل حق از حشمت فرعون میداند

На чун фиръавн бояд мӯъҷизи Мӯсои умронаш

نه چون فرعون باید معجز موسی عمرانش

Агар толиб ба ҳастӣ худои бурҳон талаб дорад

اگر طالب به هستی خدا برهان طلب دارد

Дарин даъвӣ ба ҳастӣ худо ҳастӣаст барраонаш

درین دعوی به هستی خدا هستیست برهانش

Чу инсони басти сӯрат дар раҳм то вақти доноӣ

چو انسان بست صورت در رحم تا وقت دانایی

Муяссар мешавад бе саъии ризқ аз лутфи субҳонаш

میسر میشود بی سعی رزق از لطف سبحانش

зи доноӣ чу дам зад ризқро аз маҳзи доноӣ

ز دانایی چو دم زد رزق را از محض دانایی

зи саъй хеш медонад зиҳии инсону куфронаш

ز سعی خویش میداند زهی انسان و کفرانش

Нмидонм чаро дорад такаббури нафаси намрудӣ

نمیدانم چرا دارد تکبر نفس نمرودی

Чу шари пашшаро дафъ кардан нест эмеконаш

چو شر پشه را دفع کردن نیست امکانش

Қиёси аҷзи ғайри холиқ аз ҳукм сулаймон кун

قیاس عجز غیر خالق از حکم سلیمان کن

Ки охири баради хокаши ончии аввали баради фурмонаш

که آخر برد خاکش آنچه اول برد فرمانش

Гар инсонаст кас ӯро з яздонаст тарсу бас

گر انسانست کس او را ز یزدانست ترس و بس

Вагар деваст бояд дошт сад бим аз салимонаш

وگر دیوست باید داشت صد بیم از سلیمانش

Салоҳӣ дар фасод куфр дорад соҳиби ҳикмат

صلاحی در فساد کفر دارد صاحب حکمت

Вагар на ҳар чаҳ ботил шуд бирав саҳласт бутлонаш

وگر نه هر چه باطل شد برو سهلست بطلانش

Ва агарчӣ ҳаст гули мақсӯди деҳқони баҳри ҳифзи он

و اگرچه هست گل مقصود دهقان بهر حفظ آن

зи гул ба май намояди хори девори гулистонаш

ز گل به می نماید خار دیوار گلستانش

Ба золими дафъ золим мекунад даврон кигар чӯбӣ

به ظالم دفع ظالم میکند دوران که گر چوبی

Дурушт афтод месозад дрштиҳои савҳонаш

درشت افتاد می سازد درشتیهای سوهانش

Басои имон ки он аз куфр май хезади биўсФи байн

بسا ایمان که آن از کفر می خیزد بیوسف بین

Ки дар азми канаи бути гашти сади роҳи исёнаш

که در عزم کنه بت گشت سد راه عصیانش

Ту эй ғофил ки фармони худои мутлақ наме гирӣ

تو ای غافل که فرمان خدا مطلق نمی گیری

Гирифтам нестии шоистаи фирдавси ризвонаш

گرفتم نیستی شایسته فردوس رضوانش

Машав чандон сияҳи рӯи ҳам ки чун дӯзах шавад ҷоят

مشو چندان سیه رو هم که چون دوزخ شود جایت

Кунад аз тираи ?гийҳояти танаффури қӣру Қатаронаш

کند از تیره گیهایت تنفر قیر و قطرانش

зи кофар май сетонеи мол ва мегӯйӣ ҳалоласт ин

ز کافر می ستانی مال و می گویی حلالست این

Чаҳ май гӯйӣ ки ҳоло май сетоне аз мусулмонаш

چه می گویی که حالا می ستانی از مسلمانش

Ҷаҳон шӯрида дарёӣаст каз амвоҷи он мавҷӣ

جهان شوریده دریاییست کز امواج آن موجی

Бадӯри Нӯҳ пайдо шуд лақаб карданд тӯфонаш

بدور نوح پیدا شد لقب کردند طوفانش

зи бими ғарқа ҳар саргаштае бар рӯй ин дарё

ز بیم غرقه هر سرگشته ای بر روی این دریا

Шиное мекунад чндонкаҳ пар бодаст анбонаш

شنایی می کند چندانکه پر بادست انبانش

Чу восили гашти толиби зи инқилоби даҳр кӣ тарсад

چو واصل گشت طالب ز انقلاب دهر کی ترسد

Чу бт аз ғарқа ҳаст эмин чаҳ бок аз мавҷи Аммонаш

چو بط از غرقه هست ایمن چه باک از موج عمانش

Машав навмед дар аиздшносигар нае козиб

مشو نومید در ایزدشناسی گر نه ای کاذب

Умедии кон ба афв ӯст мумкин нест ҳарамонаш

امیدی کان به عفو اوست ممکن نیست حرمانش

Чу мқбли қобили файз ҳақ уфтад ҳаст умедӣ

چو مقبل قابل فیض حق افتد هست امیدی

Ки мудаббир низ гардад мазҳари осори ғуфронаш

که مدبر نیز گردد مظهر آثار غفرانش

Худогар дар хур аъмол хоҳад дид дар мардум

خدا گر در خور اعمال خواهد دید در مردم

Нахоҳад дид чашми каси ҷамоли ҳуру ғлмонш

نخواهد دید چشم کس جمال حور و غلمانش

Вагар ҳар кас ки саҳвӣ кард маҳрӯмаст аз ҷинат

و گر هر کس که سهوی کرد محرومست از جنت

Нахоҳад барад аз ҷинати таматтуъи ғайри ризвонаш

نخواهد برد از جنت تمتع غیر رضوانش

Расони файзӣ ки ёбии қадари занбӯри асалро байн

رسان فیضی که یابی قدر زنبور عسل را بین

Чу дорад нафъ бартар шуд зи занбӯр дигар шонаш

چو دارد نفع برتر شد ز زنبور دگر شانش

Ба кисватҳои рангин чанд ороиши диҳии тан ро

به کسوتهای رنگین چند آرایش دهی تن را

Чу марг оварад урён боз хоҳад баради урёнаш

چو مرگ آورد عریان باز خواهد برد عریانش

Мурод аз ҳар ду кунат ҳосил ояд бар вараъи дорӣ

مراد از هر دو کونت حاصل آید بر ورع داری

Вараъи нхлисти ком ҳар ду куни авроқу ағсонш

ورع نخلیست کام هر دو کون اوراق و اغصانش

Туе баси оҷизу кори ду олам боядат кардан

تویی بس عاجز و کار دو عالم بایدت کردن

Аҷаби кории турои афтода осон нест сомонаш

عجب کاری ترا افتاده آسان نیست سامانش

Магари хоҳии мадад аз файзи рӯҳи поки пайғамбар

مگر خواهی مدد از فیض روح پاک پیغمبر

Ки сомони муҳим ҳар ду олам ҳаст осонаш

که سامان مهم هر دو عالم هست آسانش

Набии ҳошимии Абтаҳии уммии ?маккей

نبی هاشمی ابطحی امی مکی

Ки мифтоҳ дар ганҷина дайн карда дайонаш

که مفتاح در گنجینه دین کرده دیانش

Қад ӯ шамъи анвари сад чу иброҳӣми парвона

قد او شمع انور صد چو ابراهیم پروانه

Рух ӯ иди Акбари сад чу Исмоили қурбонаш

رخ او عید اکبر صد چو اسماعیل قربانش

Амини хотами малики сулаймони хоҷаи салмон

امین خاتم ملک سلیمان خواجه سلمان

Ки май зебади сулаймони ходими даргоҳи салмонаш

که می زیبد سلیمان خادم درگاه سلمانش

На Мӯсо ҳаст чун ӯ на чу бтҳии водии эмин

نه موسی هست چون او نه چو بطحی وادی ایمن

На Юсуф ҳаст ҳамчун ӯ на ҳамчун каъбаи канъонаш

نه یوسف هست همچون او نه همچون کعبه کنعانش

Биҳамдиллоҳи баннои сохтам аз баҳри осоиш

بحمدالله بنایی ساختم از بهر آسایش

зи санги сабру оби ҳаламу хоки илм банӣонаш

ز سنگ صبر و آب حلم و خاک علم بنیانش

На ман танҳо шудам бонии ин хона каз аввал буд

نه من تنها شدم بانی این خانه کز اول بود

Асос аз комилони ҳинду ширвону хуросонаш

اساس از کاملان هند و شروان و خراسانش

Се рукн аз хона буд аз хусраву хоқонӣу ҷомӣ

سه رکن از خانه بود از خسرو و خاقانی و جامی

Ман аз Бағдод кардам саъй дар такмили арконаш

من از بغداد کردم سعی در تکمیل ارکانش

Фузулиро бсъӣ худ нашуд тавфиқи ин ҷуръат

فضولی را بسعی خود نشد توفیق این جرأت

Мадад карданд вақти кори ҳам арвоҳи эшонаш

مدد کردند وقت کار هم ارواح ایشانش

Илоҳии раҳм бар беҳуда корӣ кун ки дар олам

الهی رحم بر بیهوده کاری کن که در عالم

На дар касби маорифи умр зойеъ шуд ба ҳазёнаш

نه در کسب معارف عمر ضایع شد به هذیانش

Ғалат гуфтам на ҳазёнаст шеърам қӣматӣ дорад

غلط گفتم نه هذیانست شعرم قیمتی دارد

Чу дар баҳрӣаст манзили ҳамчуи марвориду мараҷонаш

چو در بحریست منزل همچو مروارید و مرجانش

Бҷрми шеъри рӯзи насби мизон кӣ хатар дорам

بجرم شعر روز نصب میزان کی خطر دارم

Нахоҳад шуд гарони чизе ки бар бодаст Иваэонаш

نخواهد شد گران چیزی که بر بادست اوزانش

з ҳар илмии диламро баҳраи даҳ ёрб чу майдонӣ

ز هر علمی دلم را بهره ده یارب چو میدانی

Дили ман пер таълимаст ва ман Тифли сабақи хониш

دل من پیر تعلیم است و من طفل سبق خوانش

зи кони табъи пӯлодӣ бурун оварад хоқонӣ

ز کان طبع پولادی برون آورد خاقانی

Сӯии дарёии ҳинд ирсол кард аз сӯии ширвонаш

سوی دریای هند ارسال کرد از سوی شروانش

Ба устодӣ азон пӯлоди хусрави сохт мейри отӣ

به استادی ازان پولاد خسرو ساخت میر آتی

Равони сӯй хуросон кард аз длҳӣу миллатонаш

روان سوی خراسان کرد از دلهی و ملتانش

Ҷилое дод онрои ҷомии онкии ҷониби Бағдод

جلایی داد آنرا جامی آنکه جانب بغداد

Фиристод аз барои ходимони шоҳи мардонаш

فرستاد از برای خادمان شاه مردانش

Маро аз кӯри табъии нисбатӣ бо он набӯд аммо

مرا از کور طبعی نسبتی با آن نبود اما

Бгстохии рабӯдам аз кафи равшани замиронаш

بگستاخی ربودم از کف روشن ضمیرانش

Бар он ойӣнаи зебии баст бар худ бикри назми ман

بر آن آیینه زیبی بست بر خود بکر نظم من

Ки ҳар кас дид ҳасани сӯрат ӯ монад ҳайронаш

که هر کس دید حسن صورت او ماند حیرانش

Анис алқлб кардам номи ин маҳбӯб ва мехоҳам

انیس القلب کردم نام این محبوب و میخواهم

Ки ҳар соъати даҳум дар базми аҳли фаҳми ҷавлонаш

که هر ساعت دهم در بزم اهل فهم جولانش

Муяссар кун ки шамъи маҳфили аҳл назар гардад

میسر کن که شمع محفل اهل نظر گردد

Надорам беш азин дар пардаи тазйиъи пинҳонаш

ندارم بیش ازین در پرده تضییع پنهانش

Бадасти покбозони амонат пеша бисипорам

بدست پاکبازان امانت پیشه بسپارم

Фиристам сӯии доролъдли рӯм аз малики эйронаш

فرستم سوی دارالعدل روم از ملک ایرانش

Ба умедӣ ки дар олами сетонеу ҷаҳон гирӣ

به امیدی که در عالم‌ستانی و جهان‌گیری

Расад таъсири фатҳ аз давлати султони салимонаш

رسد تأثیر فتح از دولت سلطان سلیمانش