Ҳавои шамъи рахти оташами бҷони андохт

هوای شمع رخت آتشم بجان انداخت

Ҳадиси сӯзи ниҳонами баҳри забони андохт

حدیث سوز نهانم بهر زبان انداخت

Тамаъи зи шукри лаълат бурӣда будам лек

طمع ز شکر لعلت بریده بودم لیک

Табассуми ту марои боз дар гумони андохт

تبسم تو مرا باز در گمان انداخت

Ману турои зи ҳасад ғолибан нахост баҳам

من و ترا ز حسد غالبا نخواست بهم

Қазо ки тафриқаи ҳиҷр дар миёни андохт

قضا که تفرقه هجر در میان انداخت

Гуҳӣ ки васли ту ҷустами ҳазор хори бало

گهی که وصل تو جستم هزار خار بلا

Фалаки бароаи ман зори нотавони андохт

فلک براه من زار ناتوان انداخت

Қади маро ки кмонисти баҳри новаки оҳ

قد مرا که کمانیست بهر ناوک آه

Шикасти чарху бхоки раҳ батон андохт

شکست چرخ و بخاک ره بتان انداخت

Агар надошт гумони зарар аз он новак

اگر نداشت گمان ضرر از آن ناوک

Чаро бзўри шикастии барин камони андохт

چرا بزور شکستی برین کمان انداخت

з ман намонад нишонеу чарх дар ҳар дам

ز من نماند نشانی و چرخ در هر دم

Ҳазор тири барин хок бе нишони андохт

هزار تیر برین خاک بی نشان انداخت

Чу осмон шудаи аъзои ман пар аз пайкон

چو آسمان شده اعضای من پر از پیکان

зи тирҳои ҳаводис ки осмони андохт

ز تیرهای حوادث که آسمان انداخت

Намонад дар назари ман замонаро қадре

نماند در نظر من زمانه را قدری

Марои зи чашми анояти зи баҳри он андохт

مرا ز چشم عنایت ز بهر آن انداخت

Сетгарои Флкои баъди азин бҷонби ман

ستمگرا فلکا بعد ازین بجانب من

Хаданги зулму иҳонат наме тавон андохт

خدنگ ظلم و اهانت نمی توان انداخت

Чаро ки бар сари ман сояи ифозаи ман

چرا که بر سر من سایه افاضه من

Ливои муъаддилати сарвари замони андохт

لوای معدلت سرور زمان انداخت

Зиҳии сипеҳри ҷанобӣ ки чун бърсаҳи ҳукм

زهی سپهر جنابی که چون بعرصه حکم

Бонбсоти бисот улувваашон андохт

بانبساط بساط علوشان انداخت

Ба халқи шафқат ӯ ваъда аъонт дод

به خلق شفقت او وعده اعانت داد

Бмлки рأФт ӯ партави амони андохт

بملک رأفت او پرتو امان انداخت

Замона дошт бкФи теғи зулму ханҷари ҷавр

زمانه داشت بکف تیغ ظلم و خنجر جور

Чу дид савлат ӯро зи кафи равони андохт

چو دید صولت او را ز کف روان انداخت

зи санги кӯҳи вқорз асос кард дуруст

ز سنگ کوه وقارض اساس کرد درست

Қазо ки тарҳи тарабхонаи ҷаҳони андохт

قضا که طرح طربخانه جهان انداخت

Баҳори гулшани ҷоҳи ҷалоли ҷаъфари бик

بهار گلشن جاه جلال جعفر بیک

Ки адл ӯ ба ҷаҳони равнақи чунон андохт

که عدل او به جهان رونق چنان انداخت

Баланди мнзлтои он туе ки хозини даҳр

بلند منزلتا آن تویی که خازن دهر

Бхоки роҳи ту маҳсӯли баҳру кони андохт

بخاک راه تو محصول بحر و کان انداخت

Навол лутфи ъмимти зи баҳри ваҷҳи маош

نوال لطف عمیمت ز بهر وجه معاش

Ба пеши ҷумлаи арбоб фақр хон андохт

به پیش جمله ارباب فقر خوان انداخت

Адуии ҷоҳи турои барқи хонаи сӯзи ҳасад

عدوی جاه ترا برق خانه سوز حسد

Дами мушоҳидаи оташ ба хону мони андохт

دم مشاهده آتش به خان و مان انداخت

Фузулӣ аз сари ихлос ҳар куҷо ки дамӣ

فضولی از سر اخلاص هر کجا که دمی

Дар санои ту дар арсаи баёни андохт

در ثنای تو در عرصه بیان انداخت

Ҳазор шавқи паии давлати млозмтт

هزار شوق پی دولت ملازمتت

Бҷони нуктагузорон хурдаи дони андохт

بجان نکته گذاران خرده دان انداخت

Басони сайл ки аз чашмае ҷудо гардад

بسان سیل که از چشمه ای جدا گردد

Агар чаҳ ҳиҷри ту ӯро ба сад фиғони андохт

اگر چه هجر تو او را به صد فغان انداخت

Умед ҳаст ки ёбад чу хоки таскинӣ

امید هست که یابد چو خاک تسکینی

Бсди умед чу худро бар остони андохт

بصد امید چو خود را بر آستان انداخت

Умед ҳаст зи алтофи онкии қудрат ӯ

امید هست ز الطاف آنکه قدرت او

Бисоти сабзаи зи сабза ба бӯстони андохт

بساط سبزه ز سبزه به بوستان انداخت

Ба баргҳои ниҳоли саодат ту диҳад

به برگهای نهال سعادت تو دهد

Чунон сабот ки натавонадаши хазони андохт

چنان ثبات که نتواندش خزان انداخت