Бар гулӯем теғи тарки тунди хуй ман расед

بر گلویم تیغ ترک تند خوی من رسید

Ташна лаб будам ки обӣ бар гулӯӣ ман расед

تشنه لب بودم که آبی بر گلوی من رسید

Аз насими васли ҷонҳоро муаттар шуд димоғ

از نسیم وصل جانها را معطر شد دماغ

Ғолибан каз раҳи ғизоли мшкбўӣ ман расед

غالبا کز ره غزال مشکبوی من رسید

Жола вааш борид азуи санги маломат бар серум

ژاله وش بارید ازو سنگ ملامت بر سرم

Офатӣ бар киштзори орзӯӣ ман расед

آفتی بر کشتزارِ آرزویِ من رسید

Куштаи онам ки дар ҷавлони саманди ноз ро

کشته آنم که در جولان سمند ناز را

Саркашад аз саркашӣ , ҳргаҳ ки сӯй ман расед

سرکِشد از سرکِشی ، هرگه که سویِ من رسید

Олам аз афсонаи Фарҳод ва маҷнӯн шуд тиҳӣ

عالم از افسانه فرهاد و مجنون شد تهی

То бигӯаш аҳл олам гуфту гӯй ман расед

تا بگوش اهل عالم گفت و گوی من رسید

Ҳамчуи ман девонае дигар , ба сарҳади фано

همچو من دیوانه ای دیگر ، به سرحدِّ فنا

Гар расед албата ҳам дар ҷусту ҷӯй ман расед

گر رسید البته هم در جست و جوی من رسید

Гуфтам аз гиряи фузулии пой дар гул монад гуфт

گفتم از گریه فضولی پای در گل ماند گفت

Инчунин беҳтар ки натавонади бкўӣ ман расед

اینچنین بهتر که نتواند بکوی من رسید