Чунон бнҳФтаҳи заъфи тани марои лутфи бадан ӯ ро

چنان بنهفته ضعف تن مرا لطف بدن او را

Ки рафтаи умрҳо не ӯ марои дида на ман ӯ ро

که رفته عمرها نی او مرا دیده نه من او را

зи дарди ишқу доғи ҳиҷр май нолами хуши он риндӣ

ز درد عشق و داغ هجر می نالم خوش آن رندی

Ки не андеша ҷонасту неи пурвои тан ӯ ро

که نی اندیشه جانست و نی پروای تن او را

Ғамат дар сина дорам шамъро кӣ сӯз ман бошад

غمت در سینه دارم شمع را کی سوز من باشد

Надорад ҷисм ӯ ҷонӣ чаҳ бок аз сӯхтан ӯ ро

ندارد جسم او جانی چه باک از سوختن او را

Надорад бар забони ҷузи рози ишқат шамъ ме донам

ندارد بر زبان جز راز عشقت شمع می دانم

Ки охир гашта берун мебаранд аз анҷуман ӯ ро

که آخر گشته بیرون می برند از انجمن او را

Бкўаҳи бесутуни нақшӣ ки дидӣ нест ҷузи ширин

بکوه بیستون نقشی که دیدی نیست جز شیرین

Зада бар санг аз рашки ҷамолати кӯҳкан ӯ ро

زده بر سنگ از رشک جمالت کوهکن او را

Бутаст он сангдили ин баси камоли мӯъҷизи ишқам

بت است آن سنگدل این بس کمال معجز عشقم

Ки май орми бозҳори тазаллум дар сухан ӯ ро

که می آرم باظهار تظلم در سخن او را

Фузулии сӯхт бар тани доғҳои тозаи сар то по

فضولی سوخت بر تن داغ‌های تازه سر تا پا

Ки нашносанд дар кӯии ту аз доғи куҳан ӯ ро

که نشناسند در کوی تو از داغ کهن او را