Шаби ҳиҷрони хаёлати шамъи меҳнати хона ман шуд

شب هجران خیالت شمع محنت خانهٔ من شد

Диламро сад чароғ аз партави он шамъ равшан шуд

دلم را صد چراغ از پرتو آن شمع روشن شد

Низоӣ дар миёни ҷону тани андохти пайконат

نزاعی در میان جان و تن انداخت پیکانت

Ки тани озурда аз ҷони гашту ҷони ранҷида аз тан шуд

که تن آزرده از جان گشت و جان رنجیده از تن شد

Балои Вомиқу Фарҳоду маҷнӯн ҷамъ шуд дар ман

بلای وامق و فرهاد و مجنون جمع شد در من

Фалакро дона чанде парешон буд хирман шуд

فلک را دانه چندی پریشان بود خرمن شد

Ниқоби афканда аз рух омад он гул бе гули рӯят

نقاب افکنده از رخ آمد آن گل بی‌گل رویت

Баҳори талъат ӯ офати гулҳои гулшан шуд

بهار طلعت او آفت گل‌های گلشن شد

Сӯй гулзор рафтам оташи гул бе гули рӯят

سوی گلزار رفتم آتش گل بی‌گل رویت

Чунонам сӯхт каз хокистарами гулзор гулхан шуд

چنانم سوخت کز خاکسترم گلزار گلخن شد

Ба пайкони ту тарҳи ошиқии андохтам дар дил

به پیکان تو طرح عاشقی انداختم در دل

Асоси ин баннои муътабарро байн ки оҳан шуд

اساس این بنای معتبر را بین که آهن شد

Магари ишқи ту басти оин , ба шаҳристони расвоӣ

مگر عشقِ تو بست آیِن ، به شهرستانِ رسوایی

Ки саҳн синаам бо доғҳои дил музайян шуд

که صحن سینه‌ام با داغ‌های دل مزین شد

Фузулӣ дошт чун шамъ аз ту имшаби оташӣ дар дил

فضولی داشت چون شمع از تو امشب آتشی در دل

Ки бар умеди роҳати борҳои розӣ ба мурдан шуд

که بر امید راحت بارها راضی به مردن شد