Ҷони беруни рафтаро бӯят ба тан ме оварад
جان بیرون رفته را بویت به تن میآورد
Мурдаро завқи каломат дар сухан ме оварад
مرده را ذوق کلامت در سخن میآورد
Ҳаст шабнам ё насими субҳ бо зикри лабат
هست شبنم یا نسیم صبح با ذکر لبت
Ғунчаҳоро оби ҳасрат дар даҳан ме оварад
غنچهها را آب حسرت در دهن میآورد
Зулфи парчини бргшо то бар хато қойил шавад
زلف پرچین برگشا تا بر خطا قایل شود
Онкии ранҷӣ май баради машк аз хутан ме оварад
آنکه رنجی میبرد مشک از ختن میآورد
Сӯии ширини ҷӯии шер аз бесутун ҳар субҳу шом
سوی شیرین جوی شیر از بیستون هر صبح و شام
Сайли сайлоби сиришк кўҳн ме оварад
سیل سیلاب سرشک کوهن میآورد
Буии гулгар аз чаман берун равад беваҷҳ нест
بوی گل گر از چمن بیرون رود بیوجه نیست
Булбул гум гаштаро сӯй чаман ме оварад
بلبل گمگشته را سوی چمن میآورد
Срўрои нисбат ба нахли қомат хубон макун
سرورا نسبت به نخل قامت خوبان مکن
Нахли қомати миваи себ зқн ме оварад
نخل قامت میوه سیب ذقن میآورد
Дар ғами он қомату оризи фузулии ҳаркии мард
در غم آن قامت و عارض فضولی هرکه مرد
То қиёмати хок ӯ сарв ва саман ме оварад
تا قیامت خاک او سرو و سمن میآورد