Дар оина чу аксам бар сӯратам назар кард

در آینه چو عکسم بر صورتم نظر کرد

Бар дидатар ман ӯ низ дида тар кард

بر دیده تر من او نیز دیده تر کرد

Ойӣна нест чун ман дар расми ъшқбозӣ

آیینه نیست چون من در رسم عشقبازی

Гар давр шуд зи ёрӣ ӯро зи дил бадар кард

گر دور شد ز یاری او را ز دل بدر کرد

Аз рашк ё бимирами сар бар надошт аз хок

از رشک یا بمیرم سر بر نداشت از خاک

Ҳар гуҳ ки соя бо ман дар кӯй ӯ гузар кард

هر گه که سایه با من در کوی او گذر کرد

Чун соя бар надорам аз хоки кӯй ӯ сар

چون سایه بر ندارم از خاک کوی او سر

Шояд ки зон сари кӯи хокии тавон басар кард

شاید که زان سر کو خاکی توان بسر کرد

Имшаби баҳол зорам мекард шамъи гиря

امشب بحال زارم می کرد شمع گریه

Гуё ки дар дил ӯ сӯзи дилам асар кард

گویا که در دل او سوز دلم اثر کرد

Ойӣнаро зи ғайрат дидан наме тавонам

آیینه را ز غیرت دیدن نمی توانم

Худро чу бар хаданги мижгон ӯ сипар кард

خود را چو بر خدنگ مژگان او سپر کرد

Аз сабр бар наёяд чун кори мо фузулӣ

از صبر بر نیاید چون کار ما فضولی

Дар кори хеш бояд андеша дигар кард

در کار خویش باید اندیشه دگر کرد