Назари бозӣ ки ҳайрони рухи он симтн бошад

نظر بازی که حیران رخ آن سیمتن باشد

намехоҳам ки байнам аз ҳасадгар чашм ман бошад

نمی خواهم که بینم از حسد گر چشم من باشد

Гуҳӣ аз доғ май сӯзами гуҳӣ аз дард май нолам

گهی از داغ می سوزم گهی از درد می نالم

Чаҳ хуш бошад ки дар ишқати маро на ҷон на тан бошад

چه خوش باشد که در عشقت مرا نه جان نه تن باشد

Серумро ҳаст савдои хатат то ҳаст сар бар тан

سرم را هست سودای خطت تا هست سر بر تن

Марои ишқи ту дар ҷонаст то ҷон дар бадан бошад

مرا عشق تو در جانست تا جان در بدن باشد

Чаҳ фарқ аз сӯрати девор то ширин агар ширин

چه فرق از صورت دیوار تا شیرین اگر شیرین

Чу сӯрати ғофил аз сӯзи дарун кӯҳкан бошад

چو صورت غافل از سوز درون کوهکن باشد

Бсбзаҳ медиҳад ҷони ошиқ рӯй ту ме созад

بسبزه می دهد جان عاشق روی تو می سازد

намехоҳам ки соя бо ту дар сайр чаман бошад

نمی خواهم که سایه با تو در سیر چمن باشد

Чу булбулро гиреҳ аз кори натавонад ки бигушоед

چو بلبل را گره از کار نتواند که بگشاید

Чаҳ суд ар ғунчаро дандони зи шабнам дар даҳан бошад

چه سود ار غنچه را دندان ز شبنم در دهن باشد

Надорад зарра дар дили асари афсонаи зоҳид

ندارد ذره در دل اثر افسانه زاهد

Фузулии дарди дил бояд ки завқӣ дар сухан бошад

فضولی درد دل باید که ذوقی در سخن باشد