Чу пораи пораи дил аз дида терм уфтад

چو پاره پاره دل از دیده ترم افتد

Ҳазор шуълаи оташ ба бистарам уфтад

هزار شعله آتش به بسترم افتد

Наёварам баназари офтобро зи шараф

نیاورم بنظر آفتاب را ز شرف

Дамӣ ки дида бидон моҳ пайкарам уфтад

دمی که دیده بدان ماه پیکرم افتد

Занад бдомни ман офтоби дасти зи қадар

زند بدامن من آفتاب دست ز قدر

Гуҳӣ ки сояи он сарв бар серум уфтад

گهی که سایه آن سرو بر سرم افتد

Хушами бкнҷи ғам ва бе касе ки бошам ман

خوشم بکنج غم و بی کسی که باشم من

Ки раҳи ббзм батон смнбрм уфтад

که ره ببزم بتان سمنبرم افتد

Бадасти ахтарам эй коши барқи оташи оҳ

بدست اخترم ای کاش برق آتش آه

Расад бачарх шаби ғам дар ахтарам уфтад

رسد بچرخ شب غم در اخترم افتد

Биёади лаъли ту оташ фитод дар ҷигарам

بیاد لعل تو آتش فتاد در جگرم

Ки оташии бадали дард пурварам уфтад

که آتشی بدل درد پرورم افتد

Бҳичи боби фузулӣ қарор нест маро

بهیچ باب فضولی قرار نیست مرا

Магари дамӣ ки гузари сӯии он дирам уфтад

مگر دمی که گذر سوی آن درم افتد