Рӯзӣ ки пеш хеш набинам ҳабиб ро

روزی که پیش خویش نبینم حبیب را

Дорам ҳазор шавқ ки байнами рақиб ро

دارم هزار شوق که بینم رقیب را

Дар пеши гули мушоҳида хор ме кунад

در پیش گل مشاهده خار می کند

Чун рашк музтариб накунад андалеб ро

چون رشک مضطرب نکند عندلیب را

Донистаам ки оризаи ишқ бе давост

دانسته ام که عارضه عشق بی دواست

Беҳудаи дарди сар чаҳ расонами табиб ро

بیهوده درد سر چه رسانم طبیب را

Умед нест мунқатиъ аз васли дӯст лек

امید نیست منقطع از وصل دوست لیک

Сабрӣ намондааст ман ношикеб ро

صبری نمانده است من ناشکیب را

Гуфтам дили ман аз зқнт қӯтӣ гирифт

گفتم دل من از ذقنت قوتی گرفت

Хандид ва гуфт манфиат инаст себ ро

خندید و گفت منفعت اینست سیب را

Аз хон васли ёр ки Физист бе дареғ

از خوان وصل یار که فیضیست بی دریغ

Ёрб насиби бахши ман бенасиб ро

یارب نصیب بخش من بی نصیب را

Гуфтам ҷони даҳуми бтў ҷонӣ надоштам

گفتم جان دهم بتو جانی نداشتم

Додам фиреби он санами длФриб ро

دادم فریب آن صنم دلفریب را

Ҷузи кӯй ёр нест фузулии муроди мо

جز کوی یار نیست فضولی مراد ما

Хоки ватан ба аз ҳамаи олами ғариб ро

خاک وطن به از همه عالم غریب را