Таҳайюри баст дар шарҳи ғами ишқати забонам ро

تحیر بست در شرح غم عشقت زبانم را

Чаҳ гӯям бар ту чун зоҳир кунам рози ниҳонам ро

چه گویم بر تو چون ظاهر کنم راز نهانم را

Ба сӯзи дили зи васлати чорае ҷустам , надонистам ,

به سوزِ دل ز وصلَت چاره ای جُستم ، ندانستم،

Ки оташ беш хоҳад сӯхт аз наздики ҷонам ро

که آتش بیش خواهد سوخت از نزدیک جانم را

Шудӣ ғоиби зи чашмам , шуд дилами сад пора аз ғайрат ,

شدی غایب ز چشمم ، شد دلم صد پاره از غیرت،

Каз он , ҳар пора ҷое меравад аз паии гумонам ро

کز آن ، هر پاره جایی می رود از پِی گمانم را

зи ғайрати сӯхт эй хуршеди ҷонами раҳм бар ман кун

ز غیرت سوخت ای خورشید جانم رحم بر من کن

Баҳр хокӣ Маяфкан сояи сарви равонам ро

بهر خاکی میفکن سایه سرو روانم را

Рақибиро саг худ хонд ёрами ҷой он бошад

رقیبی را سگ خود خواند یارم جای آن باشد

Ки сӯзади оташи ин рашки мағзи устихонам ро

که سوزد آتش این رشک مغز استخوانم را

зи завқи дард ва доғаш мекунад огаҳи азонсти ин

ز ذوق درد و داغش می کند آگه ازانست این

Ки бо ҷони ҳазини рбтисти ҷисми нотавонам ро

که با جان حزین ربطیست جسم ناتوانم را

Фузулӣ кӣ тавонам раст дар олами зи расвоӣ

فضولی کی توانم رست در عالم ز رسوایی

Магар дар тани камоли заъфи раҳи бандади фиғонам ро

مگر در تن کمال ضعف ره بندد فغانم را