Рӯй май тобади зи мангар моҳ тобон гӯямаш

روی می‌تابد ز من گر ماه تابان گویمش

намеравад аз пешам аз сарв хиромон гӯямаш

می رود از پیشم از سرو خرامان گویمش

намехӯрд хӯни дилам гар гӯямаш ҷони манӣ

می خورد خون دلم گر گویمش جان منی

намешавад аз чашми ман пинҳон агар ҷон гӯямаш

می شود از چشم من پنهان اگر جان گویمش

Бо чунин ҳасанӣ ки рашк аз лутф он дорад малик

با چنین حسنی که رشک از لطف آن دارد ملک

Ҳар ки инсон гуядаш натавонам инсон гӯямаш

هر که انسان گویدش نتوانم انسان گویمش

эй хуши он вақте ки гӯям ҳоли дили пешаш вале

ای خوش آن وقتی که گویم حال دل پیشش ولی

Ҳар чаҳ гӯям аз парешоне парешон гӯямаш

هر چه گویم از پریشانی پریشان گویمش

Саҷда рӯй батонро куфр мехонд фақиҳ

سجده روی بتان را کفر می خواند فقیه

Аз мусулмонӣ набошадгар мусулмон гӯямаш

از مسلمانی نباشد گر مسلمان گویمش

Нест дар даври Рахш рӯй заминро холи шаб

نیست در دور رخش روی زمین را خال شب

Бо чунин рухсора чун шамъ шабистон гӯямаш

با چنین رخساره چون شمع شبستان گویمش

Теғи бедодаши фузулӣ бар ман аҳсонист лек

تیغ بیدادش فضولی بر من احسانیست لیک

Аз балои қатъ май тарсам ки эҳсон гӯямаш

از بلای قطع می‌ترسم که احسان گویمش