Шаб идаст чандонеи амон эй умри мстъҷл

شب عیدست چندانی امان ای عمر مستعجل

Ки субҳ ояд кашад теғ ва кунад қурбонами он қотил

که صبح آید کشد تیغ و کند قربانم آن قاتل

з кӯяш кардаам азми сафар эй гиря корӣ кун

ز کویش کرده ام عزم سفر ای گریه کاری کن

Ки дар аввал қадам монад маро аз ашки по дар гул

که در اول قدم ماند مرا از اشک پا در گل

Баҳри паии ноқаи доғӣ май наад аз ҳиҷр бар ҷонам

بهر پی ناقه داغی می نهد از هجر بر جانم

МиФзои доғи дардами сорибони оҳистаи рони маҳмил

میفزا داغ دردم ساربان آهسته ران محمل

Раҳ ғурбат гузидам эй қад хам гашта ёрии даҳ

ره غربت گزیدم ای قد خم گشته یاری ده

Ки азми ин раҳ аз хори мижа бар ман шавад мушкил

که عزم این ره از خار مژه بر من شود مشکل

Чу хас беихтиёрам май баради ашк аз сари кӯяш

چو خس بی اختیارم می برد اشک از سر کویش

Фикан сангии броҳм эй фалак ҳар ҷо шавам моил

فکن سنگی براهم ای فلک هر جا شوم مایل

Гирифтаи доманами чоки гиребони дарду доғ ӯ

گرفته دامنم چاک گریبان درد و داغ او

Марои мнъисти ин ҳол аз қабули ҳиҷр ва ман ғофил

مرا منعیست این حال از قبول هجر و من غافل

Фузулии домани иқболи васлашро мада аз каф

فضولی دامن اقبال وصلش را مده از کف

Чу хуршед ар занад сад теғ чун сояи азуи мгсл

چو خورشید ار زند صد تیغ چون سایه ازو مگسل