Агар меРом нахоҳад кам шуд оби чашми намнокам

اگر میرم نخواهد کم شد آب چشم نمناکم

Ба ҳар сӯи чашмае , хоҳад равон шуд аз сари хокам

به هر سو چشمه ای ، خواهد روان شد از سرِ خاکم

Ба умедӣ ки ҷо дар паҳлуяш созам шудам розӣ

به امیدی که جا در پهلویش سازم شدم راضی

Ки резади хӯни ман чун сайд ва бар бандад ба фитрокам

که ریزد خون من چون صید و بر بندد به فتراکم

Шудам аз хоксорон дар майхона ваа кохр

شدم از خاکساران در میخانه وه کآخر

Мазоқи бода бар хол сияҳ бинишонад чун токам

مذاق باده بر خال سیه بنشاند چون تاکم

Намонад аз заъф дар ман тоқати тақрири ҳоли дил

نماند از ضعف در من طاقت تقریر حال دل

Магари таҳқиқи ҳол дил кунанд аз синаи чокам

مگر تحقیق حال دل کنند از سینه چاکم

Надорад ғайри ту ҷо дар дилам то боварат гардад

ندارد غیر تو جا در دلم تا باورت گردد

Назар андоз бар ойӣнаи лавҳи дили покам

نظر انداز بر آیینه لوح دل پاکم

зи пои афканд заъфам нест ёрии даст ман гирад

ز پا افکند ضعفم نیست یاری دست من گیرد

Магар аз хок гоҳе ашк бар дорад чу хошокам

مگر از خاک گاهی اشک بر دارد چو خاشاکم

Фузулигар ҳавои лаъл ӯ дорам аҷаб набӯд

فضولی گر هوای لعل او دارم عجب نبود

Чу завқи ишқ дар ҷон бохтан кардаст бе бокам

چو ذوق عشق در جان باختن کردست بی‌باکم