Неи дил ва дайн монад на сабру шикебеи маро

نی دل و دین ماند نه صبر و شکیبایی مرا

Рафтаи рафта ҷамъ шуд асбоби танҳои маро

رفته رفته جمع شد اسباب تنهایی مرا

Чанд бар ман рӯ наад ҳар ҷо ки бошад меҳнатӣ

چند بر من رو نهد هر جا که باشد محنتی

Дил гирифт аз суҳбати ёрон ҳар ҷое маро

دل گرفت از صحبت یاران هر جایی مرا

Гар наяндозам назар бар оризат аз сабр нест

گر نیندازم نظر بر عارضت از صبر نیست

Рашк меояд бдидорти зи бенаии маро

رشک می آید بدیدارت ز بینایی مرا

Гар бимирам бо касе ҳаргиз нагӯям дарди дил

گر بمیرم با کسی هرگز نگویم درد دل

Дард пинҳонаст бешак ба зи расвои маро

درد پنهانست بی شک به ز رسوایی مرا

Кард мустағнии зи фарши хоку чатри осмон

کرد مستغنی ز فرش خاک و چتر آسمان

Дар бисоти шавқи завқ бесару поеи маро

در بساط شوق ذوق بی سر و پایی مرا

Сар наме печами зи фармони ту эй султони ишқ

سر نمی پیچم ز فرمان تو ای سلطان عشق

Бандаи фармонпазирам ҳар чаҳ фармое маро

بنده فرمان پذیرم هر چه فرمایی مرا

Қиссаи Фарҳоду маҷнӯнро фузулӣ кас нахонд

قصه فرهاد و مجنون را فضولی کس نخواند

То бар омад ном дар олам ба шайдоеи маро

تا بر آمد نام در عالم به شیدایی مرا