Наме мардум аз он теғӣ ки зад он симбр бар ман

نمی مردم از آن تیغی که زد آن سیمبر بر من

Агар аз пай намезад сояаш теғ дигар бар ман

اگر از پی نمی زد سایه اش تیغ دگر بر من

Бад-ӣн каз диданат дар бохатми дайн чун шавам мункир

بدین کز دیدنت در باختم دین چون شوم منکر

Гувоҳӣ медиҳад чун рӯзи маҳшари чашмтар бар ман

گواهی می دهد چون روز محشر چشم تر بر من

Фикандӣ парда аз рух нестам аз диданати ғофил

فکندی پرده از رخ نیستم از دیدنت غافل

Балое май намоеи азтў воҷиб шуд ҳазар бар ман

بلایی می نمایی ازتو واجب شد حذر بر من

Чу шамъ аз ҳиҷри он хуршеди шаб то рӯз май сӯзам

چو شمع از هجر آن خورشید شب تا روز می سوزم

Аҷаб набӯд агар ноланди мурғони саҳар бар ман

عجب نبود اگر نالند مرغان سحر بر من

Рух аз ман тофт майли зинаташ дар дил фикан ёрб

رخ از من تافت میل زینتش در دل فکن یارب

Ки дар ойӣна андозад туфайли худ назар бар ман

که در آیینه اندازد طفیل خود نظر بر من

Тбибо мефазояд завқам аз сӯзи ҷигар ҳар дам

طبیبا می فزاید ذوقم از سوز جگر هر دم

Давоеи даҳ ки он афзӯн кунад сӯзи ҷигар бар ман

دوایی ده که آن افزون کند سوز جگر بر من

Фузулии камтар аз маҷнӯни ним дар ишқу расвоӣ

فضولی کمتر از مجنون نیم در عشق و رسوایی

Чаҳ хоҳад кард савдоӣ батон зини бештар бар ман

چه خواهد کرد سودای بتان زین بیشتر بر من