Ту низ афкандае , эй чарх , меҳри худ ба моҳи ман ,

تو نیز افکنده ای ، ای چرخ ، مهرِ خود به ماهِ من،

Рақибам гаштае , мушкил ки гардии неки хоҳи ман

رقیبم گشته ای ، مشکل که گردی نیک خواهِ من

Сар бе дод ман дории фалак бар гирди зини одат

سر بی داد من داری فلک بر گرد زین عادت

На бар ман раҳм бар худ кун битарс аз барқи оҳи ман

نه بر من رحم بر خود کن بترس از برق آه من

Чаҳ ҳоласт инки , ҳар гуҳи сӯии он хуршеди раҳи ҷустам ,

چه حال است اینکه ، هر گَه سویِ آن خورشید رَه جُستم،

Маро чун сояи доман гир шуд бахти сиёҳи ман

مرا چون سایه دامن گیر شد بخت سیاه من

Маро дар зулмати ғами майли тўФи хоки он дар шуд

مرا در ظلمت غم میل طوف خاک آن در شد

Чароғӣ бар фурӯз эй оташи дили пеши роҳи ман

چراغی بر فروز ای آتش دل پیش راه من

Накӯи рӯйони зи ман баргаштаанд оё чаҳ бад кардам

نکو رویان ز من برگشته اند آیا چه بد کردم

Чаҳ бошад мӯҷиби ранҷиш чаҳ шуд ёрб гуноҳи ман

چه باشد موجب رنجش چه شد یارب گناه من

Фалакрогар балое ҳаст бар ман мешавад нозил

فلک را گر بلایی هست بر من می شود نازل

Чаҳ султонам ки осудаст олам дар паноҳи ман

چه سلطانم که آسودست عالم در پناه من

Фузулии қайди ақл аз ман мҷуи ман бандаи ишқам

فضولی قید عقل از من مجو من بنده عشقم

Мутӣъам то чаҳ фармоед чаҳ гуяд подшоҳи ман

مطیعم تا چه فرماید چه گوید پادشاه من