Ҳаст мегӯйанд холии он ғаддори ол ро

هست می گویند خالی آن غدار آل را

Чашм кӣ бардоштами зи абрӯ ки байнами хол ро

چشم کی برداشتم ز ابرو که بینم خال را

Чашм бикшодӣ надидам мурғи дилро ҷои худ

چشم بگشادی ندیدم مرغ دل را جای خود

Ғолибан шуд сайди он шабҳо зи мишкӣни бол ро

غالبا شد صید آن شبها ز مشکین بال را

эй баҳри нӯки мижаи бардаи дилӣ дар хоб ӯ

ای بهر نوک مژه برده دلی در خواب او

Ҷамъ кун як лаҳзаи дилҳои парешони ҳол ро

جمع کن یک لحظه دلهای پریشان حال را

Ҳафта шуд дидан он ма нашуд рӯзии маро

هفته شد دیدن آن مه نشد روزی مرا

Оҳ агар зини гӯна дар ғам бигузаронам сол ро

آه اگر زین گونه در غم بگذرانم سال را

Гуфтамаш бо қади хам зон холи давр афтода ам

گفتمش با قد خم زان خال دور افتاده ام

Гуфт бо кӣ нестгар нуқта набошад дол ро

گفت با کی نیست گر نقطه نباشد دال را

Бо ту хуш ҳолем дар дашти ҷунун эй дӯди оҳ

با تو خوش حالیم در دشت جنون ای دود آه

Кам мФрмо аз сари мо сояи иқбол ро

کم مفرما از سر ما سایه اقبال را

Май ҷаҳди чашми фузулии венаи зи мавҷ ашк нест

می جهد چشم فضولی وین ز موج اشک نیست

Ғолибан май байнами он рухсори фаррухи фол ро

غالبا می‌بینم آن رخسار فرخ‌فال را