Ҳавои хок дарат боз дар сар афтодаст

هوای خاک درت باز در سر افتادست

з ҳар чаҳ ҳаст марои ин ҳаво дар афтодаст

ز هر چه هست مرا این هوا در افتادست

Маро чаҳ кор ба аз оҳ ва нолааст кунун

مرا چه کار به از آه و ناله است کنون

Ки кор бо ту чу шӯх ситамгар афтодаст

که کار با تو چو شوخ ستمگر افتادست

Чаро зи чашми ту бар ман намеуфтад назарӣ

چرا ز چشم تو بر من نمی افتد نظری

Магар ки қоидаи мардумӣ дар афтодаст

مگر که قاعده مردمی در افتادست

зи зулфи ёри сабо то кушодааст гиреҳ

ز زلف یار صبا تا گشاده است گره

Гиреҳи бакори дили дард парвар афтодаст

گره بکار دل درد پرور افتادست

Ман аз куҷоу наҷот аз балои чунин ки дилам

من از کجا و نجات از بلا چنین که دلم

Бдоми он сари зулф мънбр афтодаст

بدام آن سر زلف معنبر افتادست

зи завқи ишқ батон нест ақлро хабарӣ

ز ذوق عشق بتان نیست عقل را خبری

Чаро ки рутбаи ин завқ бартар афтодаст

چرا که رتبه این ذوق برتر افتادست

Фитодааст фузулии бхоки раҳгузарат

فتاده است فضولی بخاک رهگذرت

Биё ки бе ту ғарибӣ ббстр афтодаст

بیا که بی تو غریبی ببستر افتادست