Ҳаст бо халъати гулгуни қадат эй ҳури сиришт

هست با خلعت گلگون قدت ای حور سرشت

Алифии каши қалами сунъ ба шингарф навишт

الفی کش قلم صنع به شنگرف نوشت

Ҷомаи гулгуни ман он турфаи нҳолист ки даҳр

جامه گلگون من آن طرفه نهالیست که دهر

Обаш аз хӯн ҷигар дод аз он рӯз ки кишт

آبش از خون جگر داد از آن روز که کشت

Халъати оли ту он оташ иброҳӣм аст

خلعت آل تو آن آتش ابراهیم است

Ки ниҳонаст дарави нузҳати гулҳои биҳишт

که نهانست درو نزهت گل‌های بهشت

Гулбун аз гул бадан орост ту бо ҷомаи ол

گلبن از گل‌بدن آراست تو با جامه آل

Зоҳираст ин ки дарин парда ки хубаст ва ки зишт

ظاهر است این که درین پرده که خوبست و که زشت

Ҷомаи оли ту мехост бидӯзад ки фалак

جامه آل تو می‌خواست بدوزد که فلک

Риштаи ҷони ман оғшт ба хунобау рашт

رشته جان من آغشت به خونابه و رشت

Ҳркҷои доман гулранг кашидӣ эй гул

هرکجا دامن گلرنگ کشیدی ای گل

Гашти барги гулӣ аз хӯни сиришкам ҳар хишт

گشت برگ گلی از خون سرشکم هر خشت

Ҳамаи дами майли фузулӣ ба қабои глгўнист

همه‌دم میل فضولی به قبا گلگونیست

Чаҳ кунад обу гулаши даҳри бад-ӣни ранги сиришт

چه کند آب و گلش دهر بدین رنگ سرشت