Шабӣ буд дар сари марои завқ май

شبی بود در سر مرا ذوق می

Мазоқ май ам кард дмсози не

مذاق می‌ام کرد دمساز نی

Ба ӯ гуфтам эй ҳамдами аҳли дард

به‌او گفتم ای همدم اهل درد

Чаро ҳамчу ман гаштае зору зард ?

چرا همچو من گشته‌ای زار و زرد‌؟

Бигӯ ваҷҳи зардӣ рухсор чист ?

بگو وجه زردی رخسار چیست‌؟

Турои мӯҷиби нола зор чист ?

ترا موجب ناله زار چیست‌؟

Марои муҳаррами рози худ сохт не

مرا محرم راز خود ساخت نی

зи рози ниҳони пардаи андохти не

ز راز نهان پرده انداخت نی

Ки ман пеши азин дар фазои адам

که من پیش ازین در فضای عدم

Дилии доштами холӣ аз қайди ғам

دلی داشتم خالی از قید غم

Бар осоиши ман қазои рашки барад

بر آسایش من قضا رشک برد

Ба дасти балои ҳаводиси супурд

به‌دست بلای حوادث سپرد

Ки аз бод шуд ҷунбиши хилқатам

که از باد شد جنبش خلقتم

Ба оташ , гуҳӣ гарм шуд улфатам

به آتش‌، گهی گرم شد الفتم

Ки аз хок нашав ва намо ёфтам

که از خاک نشو و نما یافتم

Ки аз оби завқ ва сафо ёфтам

که از آب ذوق و صفا یافتم

Бар афрохтам рояти саркашӣ

بر افراختم رایت سرکشی

Ба сари сабзӣу хуррамӣу хушӣ

به سر‌سبزی و خرمی و خوشی

Чу мумсики гиреҳ ҳо задам бар дирам

چو ممسک گره‌ها زدم بر دَرَم

Чу туҷҷори бастами қсбҳо ба ҳам

چو تجار بستم قصب‌ها به‌هم

Маро кард мағрури баргу наво

مرا کرد مغرور برگ و نوا

Шудам ғофил аз ҳодисоти қазо

شدم غافل از حادثات قضا

Ба ногуҳи қазои чашми захмии расонад

به‌ناگه قضا چشم زخمی رساند

Замона ба он меҳрбонӣ намонад

زمانه به‌آن مهربانی نماند

Мҳбонми аъдоӣ ҷонам шуданд

محبانم اعدای جانم شدند

Ҳамаи дӯстон дшмнонм шуданд

همه دوستان دشمنانم شدند

Насимӣ ки бар пайкарами маҳаллаи баст

نسیمی که بر پیکرم محله بست

Мухолифи вазиду қадамро шикаст

مخالف وزید و قدم را شکست

зи ман об , домон улфат кашид

ز من آب‌، دامان الفت کشید

зи оташи марои сад музират расед

ز آتش مرا صد مضرت رسید

зи дил , хоки брбўди ороми ман

ز دل‌، خاک بربود آرام من

Ки « эй рафтании бози даҳ воми ман ! »

که ‌«ای رفتنی باز ده وام من‌!‌»

Дилами зини ?иламҳо пар аз дард шуд

دلم زین الم‌ها پر از درد شد

Бад-ӣни гӯна рухсораам зард шуд

بدین گونه رخساره‌ام زرد شد

Вале дӯш дидам дарин бӯстон

ولی دوش دیدم درین بوستان

Аҷаби рамзӣ аз ток ва аз боғбон

عجب رمزی از تاک و از باغبان

зи токӣ ки бигирифт деҳқони шароб

ز تاکی که بگرفت دهقان شراب

Ҳамон дам бова дар иваз дод об

همان‌دم باو در عوض داد آب

Ҳамон ток каз боғбон об хӯрд

همان تاک کز باغبان آب خورد

Ба ӯ дар ивази шаҳди ширини супурд

به‌او در عوض شهد شیرین سپرد

Кас аз инқилоб ҳаводис нараст

کس از انقلاب حوادث نرست

Фалак ҳар чаҳ бошад ба ҳар кас ки ҳаст

فلک هر‌چه باشد به‌هر کس که هست

Агар месетанд дигар ме диҳад

اگر می‌ستاند دگر می‌دهد

Дигар месетанд агар ме диҳад

دگر می‌ستاند اگر می‌دهد

Чу вом ҳама мешавад мустарад

چو وام همه می‌شود مسترد

Дар айём расм аст доду ситад

در ایام رسم است داد و ستد

Баронам ки ҳангоми арзи ниёз

برانم که هنگام عرض نیاز

Диҳанд ончӣ аз ман ситонанд боз

دهند آنچه از من ستانند باز

Сурӯдӣ ки дар ҳар маҳал май кашам

سرودی که در هر محل می‌کشم

Ба шукронаи ин амл май кашам

به‌شکرانه این امل می‌کشم

Вагар рӯи намояди хилофи қиёс

وگر رو نماید خلاف قیاس

Аз он низ чандон надорам ҳарос

از آن نیز چندان ندارم هراس

Ман аз оташу обу хоку ҳаво

من از آتش و آب و خاک و هوا

Гирифтам ду се рӯзи баргу наво

گرفتم دو سه روز برگ و نوا

зи ман ҳар яке дода худ рабӯд

ز من هر یکی دادهٔ خود ربود

Ҳамон монад бо ман ки дар асл буд

همان ماند با من که در اصل بود

зи фӯти алойиқ чаро ғам хӯрам ?

ز فوت علایق چرا غم خورم‌؟‌

Чаҳ оварда будам ки бо худ барам ?

چه آورده بودم که با خود برم‌؟

Мғнӣ бибин иқтизои замон

مغنی ببین اقتضای زمان

Ба неи боди даҳ вази неи оташи ситон

به نی باد ده وز نی آتش ستان

Чу хошоками аввал ба оташ бисӯз

چو خاشاکم اول به‌آتش بسوز

Вазони пас чу шамъами равон бар фурӯз

وزان پس چو شمعم روان بر فروز

Ба кор фузулӣ Маяфкан гиреҳ

به کار فضولی میفکن گره

Қарорӣ казу бардае бози даҳ

قراری کزو برده‌ای باز‌ده

Хуши он ринд бе қайди расвои маст

خوش آن رند بی‌قید رسوای مست

Ки вақф раҳ мекунад ҳар чаҳ ҳаст

که وقف ره می‌کند هر چه هست

з ғавғоӣ доду ситад во раҳад

ز غوغای داد و ستد وا رهد

На чизе сетанд , на чизе диҳад

نه چیزی ستاند‌، نه چیزی دهد