Длкои ҳеҷ хабари дории кони тарки писар

دلکا هیچ خبر داری‌ کان ترک پسر

Дӯшам аз ноз дигар бор чаҳ оварад ба сар

دوشم از ناز دگر بار چه آورد به سر

Бо лаб нӯш омад шаби дӯшин ба сарой

با لب نوش آمد شب دوشین به سرای

Ҳалқа бар дар заду брҷстм ва багушӯдам дар

حلقه بر در زد و برجستم و بگشودم در

Танги бгрФтмши андар бар ва бар танги даҳонаш

تنگ بگرفتمش اندر بر و بر تنگ دهانش

Он қадр бӯса задам каз ду лабами рехти шукр

آنقدر بوسه زدم‌کز دو لبم ریخت شکر

Гуфт қоонё то кӣ хусбӣ ба сарой

گفت قاآنیا تا کی خسبی به سرای

Хез каз рӯза шуд авзоъи ҷаҳони зеру зибр

خیز کز روزه شد اوضاع جهان زیر و زبر

Ғолибан масти чунон хуфта ӣӣ андари шаъбон

غالباً مست چنان خفته‌یی اندر شعبان

Каз маи рӯза ва аз рӯза туро нест хабар

کز مه روزه و از روزه ترا نیست خبر

Гуфтам эй тарки длором магар бозомад

گفتم ای ترک دلارام مگر بازآمد

Рамазони он маи шоҳиди каши зоҳид парвар

رمضان آن مه شاهد کش زاهد پرور

Гуфт оре рамазон омад ва гуяд ки ба халқ

گفت آری رمضان آمد و گوید که به خلق

Рақам аз бор худо дорам ва аз пайғамбар

رقم از بار خدا دارم و از پیغمبر

Рости гӯйӣ ки з назд малик аламут расед

راست‌ گویی‌ که ز نزد ملک‌الموت رسید

Ки зи раҳи номдаҳи рӯҳ аз тан ман кард сафар

که ز ره نامده روح از تن من‌ کرد سفر

Рамазон кош намеомад ҳаргиз ба ҷаҳон

رمضان کاش نمی‌آمد هرگز به جهان

То намерафт марои рӯҳи равон аз пайкар

تا نمی‌رفت مرا روح روان از پیکر

Мари марои рӯзаи як рӯзаи дароварди зи пой

مر مرا روزه یک ‌روزه درآورد ز پای

То дигар рӯзаи сӣ рӯза чаҳ орад бар сар

تا دگر روزهٔ سی‌روزه چه آرد بر سر

Ман шукр будаму бгдохтм аз бе обӣ

من شکر بودم و بگداختم از بی‌آبی

Гарчи расмаст ки бгдозд аз оби шукр

گرچه رسمست که بگدازد از آب شکر

Ман гуҳар будам ва оварадам дарёи зи ду чашм

من‌ گهر بودم و آوردم دریا ز دو چشم

Гарчи шак нест ки аз дарёи оранди гуҳар

گرچه شک نیست‌ که از دریا آرند گهر

намешунидам ки зи ҳамсоя ба ҳамсоя расад

می‌شنیدم‌ که ز همسایه به همسایه رسد

Гуҳи гуҳи осеб ва намекардам аз он кори ҳазар

گه‌ گه آسیب و نمی‌کردم از آن‌کار حذر

Дидӣ охир ки зи ҳамсоягии зулфу миён

دیدی آخر که ز همسایگی زلف و میان

Шуд чисон рӯем борӣку сринми лоғар

شد چسان رویم باریک و سرینم لاغر

Мардум дидаам аз ҷунбиши сафрои сиём

مردم دیده‌ام از جنبش صفرای صیام

Субҳ то шаб ирқон дорад ҳамчун ъбҳр

صبح تا شب یرقان دارد همچون عبهر

Шоми зондўаҳ алойиқ шавадам тираи равон

شام زاندوه علایق شودم تیره روان

Субҳи зонбўаҳ хилоиқ шавадам хираи басар

صبح زانبوه خلایق شودم خیره بصر

Бадали бонги ним бонги муаззини дргўш

بَدَل بانگ نیم بانگ مؤذن درگوش

Ивази хӯни разми хӯни дили андари соғар

عوض خون رزم خون دل اندر ساغر

Халқ гӯйанд дар оташи нгдозди ёқӯт

خلق گویند در آتش نگدازد یاقوت

Биллоҳи ин ҳарф дурӯғаст ва надорам бовар

بالله این حرف دروغست و ندارم باور

Зонка ёқӯти лабами зи оташи сафрои сиём

زانکه یاقوت لبم ز آتش صفرای صیام

Софи бгдохти бдонсон кҳозў нест асар

صاف بگداخت بدانسان ‌کهازو نیست اثر

Ғусса ҳо дорам нои гуфтанӣ аз даври сипеҳр

غُصّه ‌ها دارم نا گفتنی از دور سپهر

Қисса ҳо дорам ншнФтнӣ аз ҷаври қадар

قصه‌ها دارم نشنفتنی از جور قدر

Вақт он омад кони воъзк аз баъди намоз

وقت آن آمد کان واعظک از بعد نماز

Ҳамчуи бузина ба якбори ҷаҳд бар минбар

همچو بوزینه به یکبار جهد بر منبر

Асияи сангӣ бар фарқ наад аз дастор

آسیا سنگی بر فرق نهد از دستار

Нови он ос шавад нояшу гардани меҳвар

ناو آن آس شود نایش و گردن محور

Ман ки беғамза намехондам як рӯзи намоз

من ‌که بی‌ غمزه نمی‌خواندم یک روز نماز

Вирди бўҳмзаҳ чисон хонам ҳар шаб ба саҳар

ورد بوحمزه چسان خوانم هر شب به سحر

Гуфтам эй рӯй ту бар қад чу ба тӯбои фирдавс

گفتم ای روی تو بر قد چو به طوبی فردوس‌

Гуфтам эй зулфи ту бар рух чу бар оташи анбар

گفتم ای زلف تو بر رخ چو بر آتش عنبر

Хати ту бурҷӣ аз машку ди ри он бурҷи Суҳайл

خط تو برجی از مشک و د ر ‌آن برج سهیل

Лаби ту дарҷӣ аз лаъл ва дар он дарҷи гуҳар

لب تو دُرجی از لعل و در آن درج ‌گهر

Зулф чун ғолияи ?ути ғолӣ агар нест чаро

زلف چون غالیه‌ات غالی اگر نیست چرا

Нарасад зотш рӯй ту бадви ҳеҷ зарар

نرسد زآتش روی تو بدو هیچ ضرر

Заҳри чашми ту чаро зон ҳт машкан афзуд

زهر چشم تو چرا زان حط مشکن افزود

Ростӣ дофеъ заҳраст агар сиснбр

راستی دافع زهرست اگر سیسنبر

Аз дили сахт ту шуд чеҳраам аз ашками сим

از دل سخت تو شد چهره‌ام از اشکم سیم

Венаи аҷаби не ки зар ва сим барояд зи ҳаҷар

وین عجب نی که زر و سیم برآید ز حجر

Дили ман раҳраву зулфати шабу рухсорати моҳ

دل من رهرو و زلفت شب و رخسارت ماه

Шаби ҳамон ба ки ба маҳтоби намоянди сафар

شب همان به‌ که به مهتاب نمایند سفر

зи лФконт ду ғуломанд сияҳи корау дузд

ز لفکانت دو غلامند سیه‌ کاره و دزد

Ки нҳодстнд аз хиҷлат бар зонуи сар

که نهادستند از خجلت بر زانو سر

ё дўгбрнд сияҳ чарада ки оранди суҷуд

یا دوگبرند سیه‌چرده‌که آرند سجود

Чун броҳими зротшти ҳаме бар озар

چون براهیم زراتشت همی بر آذر

ё на ҳастанд ду ҳиндӯ ки ба бтхонаҳи гунг

یا نه هستند دو هندو که به بتخانهٔ‌ گنگ

Пушти крдстнд аз баҳри риёзати чанбар

پشت ‌کردستند از بهر ریاضت چنبر

ё на ду зангии ҷодӯгари отшбознд

یا نه دو زنگی جادوگر آتشبازند

Ки ҳаме бар зибр сарв фурӯзанд ахгар

که همی بر زبر سرو فروزند اخگر

ё на бинишаста ба зону бар моҳи маданӣ

یا نه بنشسته به زانو بر ماه مدنی

Аз сӯии рости балол аз тарафи чапи қанбар

از سوی راست بلال از طرف چپ قنبر

Ани а аҷаб нест ба ҳар хона ки тўир буд

ان‌ا عجب نیست به هر خانه‌که تویر بود

Гар дар он хонаи маликро набӯд ҳеҷ гузар

گر در آن خانه ملک را نبود هیچ گذر

Аҷаб онаст ки ҳар ҷои ту малики вор рӯй

عجب آنست که هر جا تو ملک‌وار روی

Халқ ҳайрат зада монанди ба монанди сувар

خلق حیرت‌زده مانند به مانند صور

Ғам махӯр зонкаҳ ба як ҳол намондаст ҷаҳон

غم‌مخور زآنکه‌ به‌ یک‌حال ‌نماندست جهان

Шодӣ ояд зи пас ғуссау хайр аз паии шар

شادی آید ز پس غصه و خیر از پی شر

Ба кусуфи андар пайваста напояд хуршед

به‌کسوف اندر پیوسته نپاید خورشید

Ба ваболи андар ҳамвора намонад ахтар

به وبال اندر همواره نماند اختر

Рамазони умр малик нест ки монад ҷовид

رمضان عمر ملک نیست ‌که ماند جاوید

Балки чун хасми валиаҳд буд зудгузар

بلکه چون خصم ولیعهد بود زودگذر

Моҳи шаволи з наздикӣ давраст чунонк

ماه شوال ز نزدیکی دورست چنانک

Мардуми чашми з наздикӣ ноед ба назар

مردم چشم ز نزدیکی ناید به نظر

Инак аз ғарраи ғрорграҳи бозгшоӣ

اینک از غرهٔ غرارگره بازگشای

Ки бар он турраи трорграҳи аввалӣ тар

که بر آن طرهٔ طرارگره اولی‌تر

Нзркрдми снмо чун ма шавол ояд

نذرکردم صنما چون مه شوال آید

Нақл ва май орму тнбўру неу ромишгар

نقل و می آرم و طنبور و نی و رامشگر

Субҳи иди он гуҳ каз кӯҳ барояд хуршед

صبح عید آن‌گه کز کوه برآید خورشید

Кӯҳро ҷомаи зарбафти намояд дар бар

کوه را جامهٔ زربفت نماید در بر

Воми як моҳаи кат аз бӯса ба ман бояд дод

وام یک‌ماهه‌کت از بوسه به من باید داد

Ҳамаро бозстонми зи ту бебўку магар

همه را بازستانم ز تو بی‌بوک و مگر

Бӯсаи аӣӣ ки дар он таги даҳон ҷамъ шудаст

بوسه‌ائی‌که در آن تگ‌دهان جمع‌شدست

Бишумор аз ту бигирам сипас якдигар

بشمار از تو بگیرم سپس یکدیگر

Ҳамеи ҳамеи бўсмт аз шавқ ва ту чун ноз кунӣ

همی همی بوسمت از شوق و تو چون ناز کنی

Ба адаб гӯямат эй моҳ ғалат шуд бшмр

به ادب گویمت ای ماه غلط شد بشمر

То ту ҳамвораӣ аз заҳмати як моҳи сиём

تا تو هم وارهی از زحمت یک‌ماه صیام

Мадҳи мастура офоқат хонам аз бар

مدح مستورهٔ آفاقت خوانم از بر

Маҳди улёи малики даҳр дар дарҷи вуҷӯд

مهد علیا ملک دهر در درج وجود

Стркбрии фалаки ҷӯади маи бурҷи ҳунар

سترکبری فلک جود مه برج هنر

Қамари Зуҳраи баҳои Зуҳраи хуршеди шараф

قمر زهره بها زهرهٔ خورشید شرف

Ҳоҷарсора лақосора билқиси гуҳар

هاجر ساره لقا سارهٔ بلقیس‌گهر

Шамси хўонс ба иффат на қмркоҳли луғат

شمس‌‌خوانث به‌عفت نه قمرکاهل لغت

Меҳрро мода шуморанд ҳамаи маро нар

مهر را ماده شمارند همه مه را نر

Ҳамчу хуршед аёнаст ва з халқаст ниҳон

همچو خورشید عیانست‌و ز خلقست‌نهان

Ки ҳам аз партав хешаст мар ӯро мъҷр

که هم از پرتو خویشست مر او را معجر

эй ба ҳарҳол туро бӯда зи бории ёрӣ

ای به هرحال ترا بوده ز باری یاری

Вай ба ҳар кори турои омадаи довари ёвар

وی به هر کار ترا آمده داور یاور

Аксӣ ар уфтад зоиинаҳи ҳасани ту ба занг

عکسی ار افتد زآیینهٔ حسن تو به زنگ

наменамонад зи сиёҳӣ ба ҳамаи занги асар

می‌نماند ز سیاهی به همه زنگ اثر

Дар азали одам агар мадҳ ту мекардӣ гӯш

در ازل آدم اگر مدح تو می‌کردی ‌گوش

Ҳеҷ кас то абад аз моам наме зодии кар

هیچ کس تا ابد از مام نمی‌زادی کر

Вар ба зулмоти ҷамол ту фикандӣ партав

ور به ظلمات جمال تو فکندی پرتو

Эмин аз ваҳшат зулмот шудӣ Искандар

ایمن از وحشت ظلمات شدی اسکندر

Гар занони ҳабашӣ рӯй ту оранд ба ёд

گر زنان حبشی روی تو آرند به یاد

Биҷуз аз ҳури нзоинди ҳаме то маҳшар

بجز از حور نزایند همی تا محشر

Воҷиби омдкаҳ машйат наҳиммат ном аз онк

واجب آمدکه مشیت نهمت نام از آنک

Офариниши зи тўгрдиди аёни сартосар

آفرینش ز توگردید عیان سرتاسر

Офариниши зи ту пайдо шудҳо мнкркист

آفرینش ز تو پیدا شد ها منکرکیست

Тоаш гӯям ба саропои валиаҳди нигар

تاش گویم به سراپای ولیعهد نگر

Сонии робиъа ӣӣ дар вараъу зуҳду ифоф

ثانی رابعه‌یی در ورع و زهد و عفاف

Толии омана ӣӣ дркрму ҳасани сайр

تالی آمنه‌یی درکرم و حسن سیر

Исо аз чарх занад атса агар рӯҳи алқудс

عیسی از چرخ زند عطسه اگر روح‌القدس

Ивази авд наад мӯии туро бар миҷмар

عوض عود نهد موی ترا بر‌ مجمر

Магар аз исмати ту рӯҳу хирад халқ шуданд

مگر از عصمت تو روح و خرد خلق شدند

Ки ба осор аёнанд ва ба сӯрати мзмр

که به آثار عیانند و به صورت مضمر

Гар дар он дам ки халили аллоҳ бутҳо бишикаст

گر در آن‌دم‌که خلیل‌الله بتها بشکست

Нақши рухсори ту бар бути бкшидии озр

نقش رخسار تو بر بت بکشیدی آزر

Ман баронам ки броҳими стғФоркнон

من برانم‌که براهیم ستغفارکنان

Бути бншкстӣу баргаштии зии кеши падар

بت بنشکستی و برگشتی زی‌ کیش پدر

Бас аҷаб нест ки аз Ямани ифофат то ҳашар

بس ‌عجب‌نیست‌که از یمن عفافت تا حشر

Модари фикрати ман бикри бзоиди духтар

مادر فکرت من بکر بزاید دختر

Исматат бар хӯнгар парда кашидӣ ба урӯқ

عصمتت‌بر خون‌ گر پرده‌کشیدی به عروق

Хӯни буруни номадӣ аз раг ба ҳазорон нашутур

خون برون نامدی از رگ به هزاران نشتر

Вндри авҳом агар иффати ту ҷустии ҷой

وندر اوهام اگر عفت تو جستی جای

Номи мардони ҷаҳони роҳи набардӣ ба фикр

نام مردان جهان راه نبردی به فکر

Наслҳо қатъ шудӣ варна пас аз зодан ту

نسلها قطع شدی ورنه پس از زادن تو

Нутфа ӣӣ дар раҳми моам наме гашти писар

نطفه‌یی در رحم مام نمی‌گشت پسر

Садӣ аз исмати тугар ба раҳи бодкшнд

سدی از عصمت تو گر به ره بادکشند

То ба шоми абад аз ҷои нҷбнди сарсар

تا به شام ابد از جای نجبند صرصر

То дамади нилӯфари афтони хезон ба чаман

تا دمد نیلوفر افتان خیزان به چمن

Боди афтони хезони хасми ту чун нилӯфар

باد افتان خیزان خصم تو چون نیلوفر

Лолаи сони лол буд хасмату бодои шабу рӯз

لاله‌سان لال بود خصمت و بادا شب و روز

Хӯни сурхаш ба руху доғи сиёҳаш ба ҷигар

خون سرخش به ‌رخ و داغ سیاهش به جگر

Шеъри Қоонӣ агар нутфа ба заҳдони шунӯд

شعر قاآنی اگر نطفه به زهدان شنود

Аз тараби рақси намояд ба мшимаҳи модар

از طرب رقص نماید به مشیمهٔ مادر