Дай омад аз дар ман он длФриби писар

دی آمد از در من آن دلفریب پسر

Афкандаи доми балои зулфаш ба рӯзи мтр

افکنده دام بلا زلفش به روز مطر

Будӣ ба ранги қамари рухшандаи чеҳра ӯ

بودی به رنگ قمر رخشنده چهره او

На кӣ зи сарви равони тобидаи ҷурми қамар

نه ‌کی ز سرو روان تابیده جرم قمر

Бар сарви қомат ӯ афтодаи ҳамчуи каманд

بر سرو قامت او افتاده همچو کمند

Пурҳалқаи силсила ӣӣ ҳамранги машки ттар

پرحلقه سلسله‌یی همرنگ مشک تتر

Ҳошонаҳи машки ттар ҳргзкаҳ аз бар сарв

حاشانه مشک تتر هرگزکه از بر سرو

Чандини шиканҷу шикан сар дода як ба дигар

چندین شکنج و شکن سر داده یک به دگر

Гуфтӣ дўҳндўӣ маст гардӣда азпии лаъиб

گفتی دوهندوی مست‌گردیده ازپی لعب

Осемасору нигуни оўни зи шохи шаҷар

آسیمه‌سار و نگون آون ز شاخ شجر

ё неи ду мори сияҳи осемаи сорўдмон

یا نی دو مار سیه آسیمه سارودمان

Дорад ба сояи сарв аз офтоби гузар

دارد به سایهٔ سرو از آفتاب‌گذر

ё неи ду дузди дағали пай бардаанд ба ганҷ

یا نی دو دزد دغل پی برده‌اند به‌گنج

Аз баҳри ғорат сим ёзида дасти зафар

از بهر غارت سیم یازیده دست ظفر

Оренигор хутан дорад зи сими сарин

آری نگار ختن دارد ز سیم سرین

Ганҷии наҳуфтаи ҳамеи биғш ба зери камар

گنجی نهفته همی بیغش به زیر کمر

Доранд халқи ҷаҳони азгнҷи фарбеҳ ӯ

دارند خلق جهان ازگنج فربه او

Аз ғуссаи кӯ ба дил аз нолаи даст ба сар

از غصه‌ کو به دل از ناله دست به سر

Ваон тарки танги даҳон аз баси бахил буд

وان ترک تنگ دهان از بس بخیل بود

Пайваста манъ кунад он симро знФр

پیوسته منع ‌کند آن سیم را زنفر

Ғофил ки сими худ ар бар мустаҳаққ диҳад

غافل‌ که سیم خود ار بر مستحق دهد

Аз базл сим шавад номаш ба даҳри смр

از بذل سیم شود نامش به دهر سمر

эй коши нуқра ӣ ӯ будӣ маро ки ҳаме

ای‌کاش نقره ی او بودی مرا که همی

намедод май ки маро гардад фузуда хатар

می‌داد می‌ که مرا گردد فزوده خطر

Борӣ ба хилвати ман он ғорати дилу дайн

باری به خلوت من آن غارت دل و دین

Чун дар расед зи роҳ чун баргузеди мақар

چون در رسید ز راه چون برگزید مقر

Гуфтам биёи снмо эй каз фурӯғи рахт

گفتم بیا صنما ای‌کز فروغ رخت

Равшан шудаст марои девору хона ва дар

روشن شدست مرا دیوار و خانه و در

Хоҳам ки бӯсаи занам бар танги шукри ту

خواهم‌که بوسه زنم بر تنگ شکر تو

То кому лаби зи лабат ширин кунам ба магар

تا کام و لب ز لبت شیرین‌ کنم به مگر

Хандид вақт вале аз рӯй одату расм

خندید وقت ولی از روی عادت و رسم

Нашунидаам ки диҳад каси бӯса бар ба шукр

نشنیده‌ام‌ که دهد کس بوسه بر به شکر

Вижаи зи бас ки латифи ин шукрӣ ки маро

ویژه ز بس‌ که لطیف این شکری‌ که مرا

Бгдозд ар кундӣ бар дар насими гузар

بگدازد ار کندی بر در نسیم‌ گذر

Кӣ эҳтимол кунад дамҳои сарди туро

کی احتمال‌کند دمهای سرد ترا

Комад ба назд хирад аз змҳрири бтар

کامد به نزد خرد از زمهریر بتر

Як раҳ дар оинаи байн бар халқи мункири худ

یک ره در آینه بین بر خلق منکر خود

То донеи онкӣ туро бошад чигуна сайр

تا دانی آنکه ترا باشد چگونه سیر

Чндонкаҳ ҳаст турои пурвои хизмати ман

چندانکه هست ترا پروای خدمت من

Бошад изофаи маро аз суҳбати ту ҳазар

باشد اضافه مرا از صحبت تو حذر

Гар майли суҳбати ман дорӣу бӯсу канор

گر میل صحبت من داری و بوس و کنار

Айдун ба нақд бизан дастӣ ба кӣсаи зар

ایدون به نقد بزن دستی به‌کیسهٔ زر

Ком аз лабу даҳанам безар касе наситад

کام از لب و دهنم بی‌زر کسی نستد

Ҳо зар биору фузуни зини арзи худ бмбр

ها زر بیار و فزون زین عرض خود بمبر

Гуфтам балоӣ напасандӣ ар ба бало

گفتم بلای نپسندی ار به بلا

Ҷонами зи сари бҳлои ин аҷабу кибру бтр

جانم ز سر بهلا این عجب و کبر و بطر

Ҳар чанд кӣсау ҷайб аз зар тиҳӣ будам

هر چند کیسه و جیب از زر تهی بودم

Дорам зи назми дарии омодаи ганҷу гуҳар

دارم ز نظم دری آماده‌ گنج و گهر

Гуфто ки ганҷу гуҳаргар бошиддати бФрўс

گفتا که ‌گنج و گهر گر باشدت بفروس

Онгаҳ ба мушти зарами ин ганҷи сими бихар

آنگه به مشت زرم این ‌گنج سیم بخر

Вар на мхори занахи кӯтоҳи сози сухан

ور نه مخار زنخ‌ کوتاه ساز سخن

Доне ки шохи ҳаваси к бро надода самар

دانی‌که شاخ هوس‌ک‌ب را نداده ثمر

Қоонёи ҷӯи зар дар чашми симброн

قاآنیا جوِ زر در چشم سیمبران

Сад раҳ гузида тараст аз сад ҳазор ҳунар

صد ره ‌گزیده ترست از صد هزار هنر