Зиҳии гирифтаи теғу синон чаҳ баҳр ва чаҳ бар

زهی‌گرفته تیغ و سنان چه بحر و چه بر

Зиҳии гшўи даҳ ба калак ва бенон чаҳ хушк ва чаҳ тар

زهی‌گشو‌ده به‌کلک و بنان چه‌خشک و چه‌تر

Атои дмбдмти корвони малики вуҷӯд

عطای دمبدمت کاروان ملک وجود

Каманди хам ба хамати нардбони боми зафар

کمند خم به خمت نردبان بام ظفر

Забони теғи ту зрғоми маргро нохун

زبان تیغ تو ضرغام مرگ را ناخن

Ҷиноҳи чатри ту симурғи бахтро шҳпр

جناح چتر تو سیمرغ‌ بخت را شهپر

Чу номи хинги туро бар забон барад народ

چو نام خنگ ترا بر زبان برد نراد

Буруни ҷаҳд агараш муҳраи ист дар шшдр

برون جهد اگرش مهره‌ایست در ششدر

Вагар ба кон нигарад душмани турои оҳан

و گر به کان نگرد دشمن ترا آهن

Барад гулӯяш ногашта новаку ханҷар

برد گلویش ناگشته ناوک و خنجر

Ту чун ба боғи чамӣ баҳр кандан гулу сарв

تو چون به باغ چمی بهر کندن گل و سرو

Ба боғбонон чашмак занад ҳамеи ъбҳр

به باغبانان چشمک زند همی عبهر

Ба разму базм ту донад магар ба кор ояд

به رزم و بزم تو داند مگر به کار آید

Ки не наравед аз хоки ҷуз ки бастаи камар

که نی نروید از خاک جز که بسته کمر

Ҳадиси теғи ту то бар забони халқи гузашт

حدیث تیغ تو تا بر زبان خلق گذشت

Бурӣдаи гашти ҳуруфи ҳиҷои зи якдигар

بریده ‌گشت حروف هجا ز یکدیگر

Ҳулӯлӣ ар на ҷамол ту дид пас з чаҳ гуфт

حلولی ار نه جمال تو دید پس ز چه گفت

Ҳулӯл карда худованд дар ниҳоди башар

حلول‌ کرده خداوند در نهاد بشر

Туроу шоҳи ҷаҳонро магар насоро дид

ترا و شاه جهان را مگر نصاری دید

Ки гуфт рӯҳи аллоҳи мари худои рости писар

که‌گفت روح‌الله مر خدای راست پسر

Ҳаким гуяд ҷонро ба чашм натавон дид

حکیم گوید جان را به چشم نتوان دید

Накардааст магар бар шамоили ту назар

نکرده است مگر بر شمایل تو نظر

Насими ҳзми тугар бар машоми нутфаи вазад

نسیم حزم تو گر بر مشام نطفه وزد

Шигифт нест ки болиғ шавад ба пушти падар

شگفت نیست‌که بالغ شود به پشت پدر

Ба ақл гуфтам бо ҷӯад носирӣ аҷабаст

به عقل گفتم با جود ناصری عجبست

Ки бача хӯн хӯрд андари мшимаҳи модар

که بچه خون خورد اندر مشیمهٔ مادر

Ҷавоби додкаҳи хӯни хуи рднши з фурқат ӯст

جواب دادکه خون خو‌ردنش ز فرقت اوست

Ғизои мардум маҳҷӯр чист хӯни ҷигар

غذای مردم مهجور چیست خون جگر

Қулӯби халқи зи меҳрати чунон лаболаби гашт

قلوب خلق ز مهرت چنان لبالب گشت

Ки дар замир бар андеша танг шуд маъбар

که در ضمیر بر اندیشه تنگ شد معبر

Хатиби номи туро чун баради зи ваҷду самоъ

خطیب نام ترا چون برد ز وجد و سماع

Бар он шавад ки бар афлоки пурд аз минбар

بر آن شود که بر افلاک پرّد از منبر

Адиби мадҳи туро чун кунад зи шӯри нишот

ادیب مدح ترا چون کند ز شور نشاط

Гумони барӣ ки буд масти бодаи хлр

گمان بری‌که بود مست بادهٔ خلر

Ба васфи хинги ту ғаввос хомаам даии хост

به وصف خنگ تو غواص خامه‌ام دی خواست

зи баҳр табъ фишонд ба номаи силки дрр

ز بحر طبع فشاند به نامه سلک درر

Нуқӯши васфаш азон пештар ки ҷунбад калак

نقوش وصفش ازان پیشتر که جنبد کلک

зи баси равонӣ аз дил биҷуст дар дафтар

ز بس روانی از دل بجست در دفتر

Аҷабтар онкии з бас чобукаст тавсани ту

عجبتر آنکه ز بس چابکست توسن تو

Ҳуруф номаш ҷунбад ба нома чун ҷонвар

حروف نامش جنبد به نامه چون جانور

Чунон фазои ҷаҳонро гирифтаи ҳайбати ту

چنان فضای جهان را گرفته هیبت تو

Ки менаёрад берун шудани нигаҳи зи басар

که می‌نیارد بیرون شدن نگه ز بصر

Шҳо мҳо маликои додгстрои малико

شها مها ملکا دادگسترا مَلَکا

Манам ки мадҳи ту шеъри маро буд зевар

منم‌که مدح تو شعر مرا بود زیور

Сухан ба мадҳи ту гӯйии зи осмони орм

سخن به مدح تو گویی ز آسمان آرم

Ки менаризад аз хомаам ба ҷузи ахтар

که می‌نریزد از خامه‌ام به جز اختر

Ту офтобӣ ва то гаштӣ аз ду чашмами давр

تو آفتابی و تا گشتی از دو چشمم دور

Сиёҳ шуд ба ҷаҳони байни ман ҷаҳон яксар

سیاه شد به جهان بین من جهان یکسر

Чунон заъифи шдстм ки сафҳаи рокотб

چنان ضعیف شدستم‌که صفحه راکاتب

зи устихони тани ман ҳаме кашад мстр

ز استخوان تن من همی‌کشد مسطر

Чаҳ роҳатаст маро бе ҳузури ҳазрати ту

چه راحتست مرا بی‌حضور حضرت تو

Чаҳ ҳастӣаст арзро ба табъ бе ҷавҳар

چه هستیست عرض را به طبع بی‌جوهر

Камам з хок гирифтӣ ки чун ғубори маро

کمم ز خاک ‌گرفتی‌ که چون غبار مرا

Набардии афтодани хезон ба ҳамраҳи лашкар

نبردی افتادن خیزان به همره لشکر

Ба хокпои ту каз таъни душманону шабу рӯз

به خاکپای تو کز طعن دشمنان و شب و روز

Бҳиртстм ва гӯям чаҳ рӯй дод магар

بحیرتستم و گویم چه روی داد مگر

Ки шоҳи носрдинро зи ёди Қоонӣ

که شاه ناصردین را ز یاد قاآنی

Шавад Фромши Фоллаҳи холиқии Акбар

شود فرامش فالله خالقی اکبر

Ҳамеша то ки расани тоб аз пас ояд пеш

همیشه تا که رسن تاب از پس آید پیش

Ки то расанро оради зи ҳалқа дар чанбар

که تا رسن را آرد ز حلقه در چنبر

Ҳар онкии саркашад аз чанбари влои ту бод

هر آنکه سرکشد از چنبر ولای تو باد

Қадаш чу ҳалқаи нигуни ҷисм чун расани лоғар

قدش چو حلقه نگون جسم چون رسن لاغر