Сияҳи зулф аз бар он чеҳри дилбар

سیه زلف از بر آن چهر دلبر

Чу дӯд май печад ба миҷмар

چو دود می‌پیچد به مجمر

Аз он пайваста май бинӣ ки дорад

از آن پیوسته می‌بینی‌ که دارد

Фазои олам аз таййибати муаттар

فضای عالم از طیبت معطر

Сияҳ чун қалб намрудаст ва бошад

سیه چون قلب نمرودست و باشد

Дар озари ҳамчуи иброҳӣми озр

در آذر همچو ابراهیم آزر

зи чинаши талъати дилбари фурӯзон

ز چینش طلعت دلبر فروزان

Чу ҷурми моҳ аз бурҷ дар пайкар

چو جِرم ماه از برج در پیکر

Ту гӯйии байзаи Байзои гирифта

تو گویی بیضهٔ بیضا گرفته

Уқобии тираи пайкари зери шҳпр

عقابی تیره پیکر زیر شهپر

Мъозоллаҳ ба сайди тоири дил

معاذالله به صید طایر دل

Уқобӣ кӣ чунин бошад дилови р

عقابی کی چنین باشد دلاو‌ر

Буд ҳамранги зоғ ар ҳичгаҳи зоғ

بود همرنگ زاغ ار هیچگه زاغ

Хиромади андари озар чун самандар

خرامد اندر آذر چون سمندر

Алии аллоҳи зоғ ҳаргиз ме нагирад

علی‌الله زاغ هرگز می‌نگیرد

Макон ҳамчун самандари андари озар

مکان همچون سمندر اندر آذر

зи сар то по ҳама тобасту ҳалқа

ز سر تا پا همه تابست و حلقه

зи по то сар ҳама чинасту чанбар

ز پا تا سر همه چینست ‌و چنبر

Баҳри торяши тотористи пинҳон

بهر تاریش تاتاریست پنهان

Баҳри чиняш сад чинаст мзмр

بهر چینیش صد چینست مضمر

Буд таҳрири Уқлӣдуси ту гӯйӣ

بود تحریر اقلیدس تو گویی

Зада баси доираи сари як ба дигар

زده بس دایره سر یک به دیگر

Қамарро муттасил дорад зираи пӯш

قمر را متصل دارد زره‌پوش

Зира гӯямаш моно ё зира гар

زره گویمش مانا یا زره‌گر

Дар ӯ баси таййибу торикии ту гӯйӣ

در او بس طیب و تاریکی تو گویی

Буд машкаши падари авдаши бародар

بود مشکش پدر عودش برادر

Саропои зулм ва чун инсофи матбӯъ

سراپا ظلم و چون انصاف مطبوع

Ҳамаи тани кизб ва чун сидқаст дар хур

همه ‌تن ‌‌کذب و چون ‌صدقست در خور

Раҳ дилҳо занад ҳар дам ба рангӣ

ره دلها زند هر دم به رنگی

Зиҳии найранги созу сҳрпрўр

زهی نیرنگ ساز و سحرپرور

Ҳамаи иқлӣми дил ӯро мусаллам

همه اقلیم دل او را مسلم

Ҳамаи ақтори ҳасан ӯро муқарар

همه اقطار حسن او را مقرر

Ба сӯрати ақрабу хуршеди болинаш

به صورت عقرب و خورشید بالینش

Ба тинати афъӣу суряши бистар

به طینت افعی و سوریش بستر

На Мӯсоу яди Байзоаш дар ҷайб

نه موسی و ید بیضاش در جیب

На зиндону маи канъонаш дар бар

نه زندان و مه ‌کنعانش در بر

Ба гӯнаи тирау дркинаҳи чира

به‌گونه تیره و درکینه چیره

Чу ғжмони афъӣу пичндаҳи аждар

چو غژمان افعی و پیچنده اژدر

Надидам эй шигифт аз машки афъӣ

ندیدم ای شگفت از مشک افعی

Набошад эй аҷаби аждари зи анбар

نباشد ای عجب اژدر ز عنبر

Ба афъӣ кӣ шавад минӯи муқобил

به افعی‌ کی شود مینو مقابل

Бождр кӣ Ирам гардад мусаххар

باژدر کی ارم گردد مسخر

Буд ҳамсанги куфр аз баси мушавваш

بود همسنگ‌ کفر از بس مشوّش

Буд ҳамранги шом аз баси мукаддар

بود همرنگ شام از بس مکدّر

Қарингар куфр бо имони содиқ

قرین گر کفر با ایمان صادق

Раҳингар шом бо субҳи мунаввар

رهین گر شام با صبح منور

Ба сайду қайди дили домони кинаш

به صید و قید دل دامان کینش

Чу дуздон то камари доими мшмр

چو دزدان تا کمر دایم مشمّر

Ба қатъи дасти сориқи шаръро ҳукм

به قطع دست سارق شرع را حکم

Вале бояд бурид ин дуздро сар

ولی باید برید این دزد را سر

Марои зини куҳнаи дузд аз лаъли ҷонон

مرا زین ‌کهنه دزد از لعل جانان

Нагардад ҳичгаҳи айшии муяссар

نگردد هیچگه عیشی میسّر

Ду сесад бор афзӯн озмудам

دو سیصد بار افزون آزمودم

Ҳамеи млсўъро талхаст шукр

همی ملسوع را تلخست شکر

На одамро магар аз фитнаи мор

نه آدم را مگر از فتنهٔ مار

Фироқ афтод бо фирдавсу кавсар

فراق افتاد با فردوس و کوثر

Фарии он зулфи машки афшон ки гӯйӣ

فری آن زلف مشک‌افشان که گویی

Мар ӯро нофа оҳӯаст модар

مر او را نافهٔ آهوست مادر

Азу дар сафҳаи офоқи табиат

ازو در صفحهٔ آفاق طبیعت

Взў дар чеҳраи дилдори зевар

وزو در چهرهٔ دلدار زیور

Паранду шин ки аз савдои ҷонон

پرند و شین‌ که از سودای جانان

Парешонтар бидам аз зулфи дилбар

پریشانتر بدم از زلف دلبر

Ба рашки лаъибати фари хору Кашмӣр

به رشک لعبت فر خار و کشمیر

Даромад аз дирами он сарви кшмр

درآمد از درم آن سرو کشمر

Ба оризи ҳашта як хирмани шақоӣқ

به عارض هشته یک خرمن شقایق

Ба мижгони бастаи сесад ҷаъба нашутур

به مژگان بسته سیصد جعبه نشتر

Ду зулфаш ҳар яке як дашти сунбул

دو زلفش هر یکی یک دشت سنبل

Ду чашмаш ҳар яке як боғи ъбҳр

دو چشمش‌ هر یکی یک باغ عبهر

зи машкаш дар қамари дръии ҳувайдо

ز مشکش در قمر درعی هویدا

зи симаш дар камари кӯҳии мастир

ز سیمش در کمر کوهی مستّر

Маро зон кӯҳи ғам чун кӯҳи фарбеҳ

مرا زان کوه غم چون‌ کوه فربه

Маро зон машки тан чун мӯии лоғар

مرا زان مشک تن چون موی لاغر

Камар ҳамвора дар кӯҳаст ва ӯ ро

کمر همواره در کوهست و او را

Буд зери камари кӯҳии муваққар

بود زیر کمر کوهی موقر

Ба кӯҳ ӯ зибр ҳар кас фаро шуд

به‌کوه او زبر هر کس فرا شد

Шавад бар ҳар муроди дили Музаффар

شود بر هر مراد دل مظفر

Ғараз бинишаст ва соғар хӯрду бушковат

غرض بنشست و ساغر خورد و بشکفت

Рахши гули гул чу боғ аз оби соғар

رخش‌ گل‌ گل چو باغ از آب ساغر

Чу даври ҳашт ва на тай шуд зи мастӣ

چو دور هشت و نه طی شد ز مستی

Қарини фарш бистар кард пайкар

قرین فرش بستر کرد پیکر

Ман аз ҷои ҷустам ва бӯседам лабаш

من از جا جستم و بوسیدم لبش

Кашида ҳамчуи ҷонаши танг дар бар

کشیده همچو جانش تنگ در بر

Гирифтам коми дил чунон ки доне

گرفتم کام دل چونان که دانی

Ки деви нафаси ғолиб буд бе мар

که دیو نفس غالب بود بی‌مرّ

Ба худ гуфтам ки Қоонӣ бааш бош

به خود گفتم که قاآنی بهش باش

Ки роҳ дайн занад нафаси бади ахтар

که راه دین زند نفس بد اختر