Шодон расед дӯши нгоринм аз сафар

شادان رسید دوش نگارینم از سفر

Взгрди роҳи ғолияи пошида бар қамар

وزگرد راه غالیه پاشیده بر قمر

Зонсон ки ҳаст бар рухи ман нақши обила

زانسان که هست بر رخ من نقش آبله

Аз гирди роҳи монда ба рухсор ӯ асар

از گرد راه مانده به رخسار او اثر

Гуфтӣ ду зулф ӯ ду фириштааст анбарин

گفتی دو زلف او دو فرشته است عنبرین

Бар чеҳри офтоби бришидаҳи болу пар

بر چهر آفتاب بریشیده بال و پر

Аз ваҳм карда доирае кин марои даҳон

از وهم کرده دایره‌ای‌کاین مرا دهان

Бар ҳеҷ бастаи минтақае кин мрокмр

بر هیچ بسته منطقه‌ای‌کاین مراکمر

Маълум ман нашуд ки таниш буд ё ҳарир

معلوم من نشد که تنش بود یا حریر

Мафҳум ман нашуд ки лабаш буд ё шукр

مفهوم من نشد که لبش بود یا شکر

Дастӣ задам ба зулфаш ва аз ҳам гшўдмш

دستی زدم به زلفش و از هم‌گشودمش

Фии улҳоли буии машки баромади зи бум ва бар

فی‌الحال بوی مشک برآمد ز بوم و بر

Гӯйанд рӯзи маҳшари як найзаи офтоб

گویند روز محشر یک نیزه آفتاب

Тобади фарози хок ва саҳеҳаст ин хабар

تابد فراز خاک و صحیحست این خبر

Як найза ҳаст қади вайу рӯйиши офтоб

یک نیزه هست قد وی و رویش آفتاب

Зон рӯи фитодаи ғулғулаи ҳашар дар башар

زان رو فتاده غلغلهٔ حشر در بشر

Занҷири зулф ӯ чу асирони Зангбор

زنجیر زلف او چو اسیران زنگبار

Дилҳо қатори баста ба дунболи икдгр

دلها قطار بسته به دنبال یکدگر

Аз тоби зулфу оби Рахши ҷисму чашми ман

از تاب زلف و آب رخش جسم و چشم من

Партоб чун шарар шуду пуроб чун шимур

پرتاب چون شرر شد و پرآب چون شمر

Дар зулфаконаши бас ки дили афтода рӯй дил

در زلفکانش بس که دل افتاده روی دل

Дар ҳалқаҳои ӯ набӯд шонаро гузар

در حلقه‌های او نبود شانه را گذر

Дандонаҳои шона чу бар зулф ӯ расед

دندانه‌های شانه چو بر زلف او رسید

Аз ҳар карон занад ба дили халқи нештар

از هر کران زند به دل خلق نیشتر

Гуфтӣ ду чашми орӣаи фармӯда аз ғизол

گفتی دو چشم عاریه فرموده از غزال

Ва онро ба саҳар таъбия кардаст бар қамар

و آن را به سحر تعبیه‌ کردست بر قمر

Чашми хурӯсро ки ҳамаи халқ дида анд

چشم خروس را که همه خلق دیده‌اند

Дуздида кин марост лаби сурхи ҷони шукр

دزدیده کاین مراست لب سرخ جان شکر

Моно ки ҳасан ҳар ду ҷаҳонро бёФрид

مانا که حسن هر دو جهان را بیافرید

Дар ҷузви ҷузви сӯрат ӯ воҳби алсўр

در جزو جزو صورت او واهب‌الصور

Ҳайрон шудам ки то ба чаҳ узваш кунам нигоҳ

حیران شدم که تا به چه عضوش کنم نگاه

Зеро ки буд он як азин як бадеъ тар

زیرا که بود آن یک ازین یک بدیع‌تر

Савганд хӯрдааст ки аз шарми пайкараш

سوگند خورده است که از شرم پیکرش

Тоҷир ба Форси норади дебои зи шӯштар

تاجر به فارس نارد دیبا ز شوشتر

Дастами ишора ӣӣ ба лаби лаъл ӯ намӯд

دستم اشاره‌یی به لب لعل او نمود

зи ангушт ман дамид ҳамаи шохи нешикар

ز انگشت من دمید همه شاخ نیشکر

Рӯйиш ба мӯӣ дидам ва бигиристам балӣ

رویش به موی دیدم و بگریستم بلی

Ма чун ба ақраб ояд боради ҳамеи мтр

مه چون به عقرب آید بارد همی مطر

Бории зи ҷои ҷустаму бўсидмши рикоб

باری ز جای جستم و بوسیدمش رکاب

Зудаш пиёда кардаму бгрФтмши бабр

زودش پیاده‌کردم و بگرفتمش ببر

Вонгаҳ ки музеии сафар аз пои кшидмш

وانگه که موزهٔ سفر از پا کشیدمش

Бар сими соқ ӯ чўгдо дӯхтам назар

بر سیم ساق او چوگدا دوختم نظر

Гуфто ба соқи ман чакании ин қадари нигоҳ

گفتا به ساق من چکنی این‌قدر نگاه

Гуфтам басӣ ба сими ту муштоқам эй писар

گفتم بسی به سیم تو مشتاقم ای پسر

Хандид ва гуфт каси надиҳади сими худ ба муфт

خندید و گفت‌ کس ندهد سیم خود به ‌مفت

Як мушт зар биовару сими марои бихар

یک مشت زر بیاور و سیم مرا بخر

Гуфтам ки зар надорам лекин ?герат ҳавост

گفتم که زر ندارم لیکن گرت هواست

Аз мадҳи хоҷа бар ту фишонам ҳамеи гуҳар

از مدح خواجه بر تو فشانم همی ‌گهر

Кони ҳунари сипеҳри зафари соҳиби ихтиёр

کان هنر سپهر ظفر صاحب اختیار

Солори малики Форни ҳусайни хони номвар

سالار ملک فارن حسین‌خان نامور

Он сарварӣ ки пешӣ бар вай наёфт кас

آن سروری که پیشی بر وی نیافت کس

Ҷузи онкии пеши пеши рикобаши ду ди зафар

جز آنکه پیش پیش رکابش دو‌د ظفر

Ҷузи хушкии лаб ватарӣ дидаи хасм ӯ

جز خشکی لب و تری دیده خصم او

Дар баҳр ва бар насиби наёбади зи хушк ва тар

در بحر و بر نصیب نیابد ز خشک و تر

Касро ба ғайр тир наронад зи пеши хеш

کس را به غیر تیر نراند ز پیش خویش

Ваон низ баҳри дафъи ҳасудони бади сайр

وان نیز بهر دفع حسودان بد سیر

эй дар ҷаҳони шарифтар аз рӯҳ дар бадан

ای در جهان شریفتر از روح در بدن

Вай дар замони азизтар аз нур дар басар

وی در زمان عزیزتر از نور در بصر

Имзо диҳад азоем қадари турои қазо

امضا دهد عزایم قدر ترا قضا

Аҷрокнди овомири амри турои қадар

اجراکند اوامر امر ترا قدر

Аз рӯй варои ту ду намӯнааст моҳу меҳр

از روی ورای تو دو نمونه است ماه و مهر

Вази меҳри вкини ту ду нишонааст хайру шар

وز مهر وکین تو دو نشانه است خیر و شر

Дар рӯз ҳашар ояд ҳар чиз дар шумор

در روز حشر آید هر چیز در شمار

Ҷузи ҷӯади дасти ту ки бурунаст аз шимур

جز جود دست تو که برونست از شمر

Гар бўолбшр лақаб наҳиммат бас ғариб нест

گر‌ بوالبشر لقب نهمت بس غریب نیست

Комрўзи халқро ба ҳақиқати туе падар

کامروز خلق را به حقیقت تویی پدر

Кӯтаҳ буд зи қомати бахти баланди ту

کوته بود ز قامت بخت بلند تو

Гар рӯзгор абра шавад чархи остар

گر روزگار ابره شود چرخ آستر

Зон дар шубони тираи гурезади адуии ту

زان در شبان تیره گریزد عدوی تو

Каз саҳми ту зи соя худ мекунад ҳазар

کز سهم تو ز سایهٔ خود می‌کند حذر

Пуштӣ ки ҳамчу теғ нашуд хам ба пеши ту

پشتی‌که همچو تیغ نشد خم به پیش تو

ӯро ба ростӣ чу қалам мебаранд сар

او را به راستی چو قلم می‌برند سر

Ризвони хулд агар туфи теғ ту бингарад

رضوان خلد اگر تف تیغ تو بنگرد

Ҳасрат хӯрд ки кош бидам молики сқр

حسرت خورد که کاش بدم مالک سقر

Садрои ҳикояти ману ёри қадими ман

صدرا حکایت من و یار قدیم من

Бишинав ки гӯши душманат аз ғуссаи боди кар

بشنو که گوش دشمنت از غصه باد کر

Имрӯзи гоҳи онкӣ бурун омад офтоб

امروز گاه آنکه برون آمد آفتاب

Моҳам чу як сипеҳр Суҳайл омад аз сафар

ماهم چو یک سپهر سهیل آمد از سفر

Нанашаста ва нишаста рух аз гирд роҳ гуфт

ننشسته و نشسته رخ از گرد راه ‌گفت

Фарсӯдаи раҳам ба майам хастагии бабр

فرسودهٔ رهم به می‌ام خستگی ببر

Зон бодаи брдмш ки агар қатра ӣӣ аз он

زان باده بردمش‌ که اگر قطره‌یی از آن

Резӣ ба санг хора шавад санги ҷонвар

ریزی به سنگ خاره شود سنگ جانور

Нӯшеду тндгшт ва турш кард абрувон

نوشید و تندگشت و ترش‌کرد ابروان

Гуфтои шароби ширин талхӣ диҳад самар

گفتا شراب شیرین تلخی دهد ثمر

Шурби ми бад эй Ни шароби вази таъми ҳамеи маро

شرب‌م بد ای‌ن شراب وز طعم همی مرا

Афсурдаи гашти хотир ва озурда шуд ҷигар

افسرده‌گشت خاطر و آزرده شد جگر

Гуфтам ?ҳулло чаҳ ҷурму хиёнат ба ман наҳй

گفتم هلا چه جرم و خیانت به من نهی

Бигушоӣ чашм ва бар лабу дандони худ нигар

بگشای چشم و بر لب و دندان خود نگر

Зеро зи бас ки ҳаст даҳони ту шаккарин

زیرا ز بس‌ که هست دهان تو شکرین

Шарин шавад шароб чу дар вай кунад гузар

شرین شود شراب چو در وی‌کند گذر

Ин бодаи талх буд ба монандаи гулоб

این باده تلخ بود به مانندهٔ‌گلاب

Ширин шуд ин замон ки даромехт бо шукр

شیرین شد این زمان ‌که درآمیخت با شکر

Хандиду дӯстона ба дашном лаб гушӯд

خندید و دوستانه به دشنام لب گشود

К-эии фитнаи ҷаҳони чакании ин ҳамаи ҳунар

کای فتنهٔ جهان چکنی این همه هنر

Халлоқи назму насрӣу машҳури шарқу ғарб

خلاق نظم و نثری و مشهور شرق و غرب

Сҳори нуктасанҷӣу маърӯфи баҳр ва бар

سحار نکته سنجی و معروف بحر و بر

Набӯд аҷаб ки шеъри туро дар биҳишти ҳур

نبود عجب‌ که شعر ترا در بهشت حور

Аз баҳри длФрибӣ ғулмон кунад з бар

از بهر دلفریبی غلمان ‌کند ز بر

Вонгаҳи зи ҳркрон суханӣ рафт дар миён

وانگه ز هرکران سخنی رفت در میان

То рафтаи рафтаи ҷусти зи аҳволи ман хабар

تا رفته رفته جست ز احوال من خبر

Гуфтам ҳазор шукр ки ситм чу офтоб

گفتم هزار شکر که صیتم چو آفتاب

Аз ховарони гирифтаи ҳаме то ба бохтар

از خاوران‌ گرفته همی تا به باختر

То соҳиби ихтиёр ба Широз омадаст

تا صاحب اختیار به شیراز آمدست

Ҳар рӯзи кори ман буд аз хуби хубтар

هر روز کار من بود از خوب خوبتر

Дар аҳд ӯ ғамӣ ба худо дар дилам набӯд

در عهد او غمی به خدا در دلم نبود

Ғайр аз ғами фироқи ту эй сарви симбр

غیر از غم فراق تو ای سرو سیمبر

Вонҳм ба сар расед чу аз дар дар омадӣ

وانهم به سر رسید چو از در در آمدی

Гуфто ки дар замона расад ҳар ғамӣ ба сар

گفتا که در زمانه رسد هر غمی به سر

Пас гуфт ин замон ба чаҳ корӣ ва боки ёр

پس‌ گفت این‌ زمان به چه‌کاری و باکه یار

Гуфтам ба кори бода ва бо ёри симбр

گفتم به‌ کار باده و با یار سیمبر

Гуфто ки кист ёр ту гуфтам батон ҳама

گفتا که ‌کیست یار تو گفتم بتان همه

Дар ҳайратам ки то ба кадомин кунам назар

در حیرتم‌ که تا به ‌کدامین‌ کنم نظر

Хубони шаҳр бо дили ман ҷустаанд хуй

خوبان شهر با دل من جسته‌اند خوی

Ҳар рӯз мекунанд ба бунгоҳи ман ҳашар

هر روز می‌کنند به بنگاه من حشر

Гуҳи шеър кӣ малеҳ сароем ба мадҳи ин

گه شعر کی ملیح سرایم به مدح این

Вонгаҳ шавем дӯст чу парвиз бо шукр

وانگه شویم دوست چو پرویز با شکر

Бо ин кунам мутояба аз субҳ то ба шаб

با این‌ کنم مطایبه از صبح تا به شب

Бо он кунам млоъбаҳ аз шом то саҳар

با آن‌ کنم ملاعبه از شام تا سحر

Гуфтои дареғи азин длки ҳарзаи гирди ту

گفتا دریغ ازین دلک هرزه‌گرد تو

Ков чун гадои хона ба дӯшаст дрбдр

کاو چون گدای خانه به دوشست دربدر

Ёрӣ чу ман гузин ки намояди туро ба табъ

یاری چو من‌ گزین‌ که نماید ترا به طبع

Мустағнӣ аз муҳаббати таркони Кошғар

مستغنی از محبت ترکان‌ کاشغر

Гуфтам ту офтобӣу хубони шуъоъи ту

گفتم تو آفتابی و خوبان شعاع تو

Дар шарқу ғарб аз раҳи васли ту паии сипар

در شرق و غرب از ره وصل تو پی‌سپر

Ҳргаҳ ки дасти ман ба муассир наме расад

هرگه که دست من به مؤثر نمی‌رسد

Ночорам эй писар ки шитобами паии асар

ناچارم ای پسر که شتابم پی اثر

Гуфт ин замон ки омадаму бози дидем

گفت این زمان‌ که آمدم و باز دیدیم

Ҳолат чигуна бошад гуфтам зи бади бтар

حالت چگونه باشد گفتم ز بد بتر

Зонсон ба хашм рафт ки гуфтӣ зи мижгонаш

زانسان به خشم رفت که گفتی ز مژگانش

Боради ҳаме ба пайкари ман ночху табар

بارد همی به پیکر من ناچخ و تبر

Гуфт аз чаҳ рӯи зи бад бтрӣ гуфтамаш зи шарм

گفت از چه رو ز بد بتری ‌گفتمش ز شرم

Нақдӣ ба каф надорам ҷузи нақди ҷону сар

نقدی به‌ کف ندارم جز نقد جان و سر

Шарм оядам ки то кунамат харҷи обу нон

شرم آیدم‌ که تا کنمت خرج آب و نان

Ҳайронам аз куҷои даҳумату ҷаи хоби хур

حیرانم از کجا دهمت و جه خواب خور

Гуфт ин замон ту гуфтӣ каз соҳиби ихтиёр

گفت این زمان تو گفتی‌ کز صاحب اختیار

Ҳар рӯзи кор ман шавад аз хуби хуб тар

هر روز کار من شود از خوب خوب‌تر

Марсуми порро магарат марҳамат накард

مرسوم پار را مگرت مرحمت نکرد

Гуфтам мтўлст ва бигӯямат мухтасар

گفتم مطوّلست و بگویمت مختصر

Як нимаро ҳавола уммол карду боз

یک نیمه را حوالهٔ عمال کرد و باز

Фармуд нақд май даҳумати нима дигар

فرمود نقد می‌دهمت نیمهٔ دگر

Он нимаи ҳаволаи супурдам ба қарзи хоҳ

آن نیمهٔ حواله سپردم به قرض خواه

Зини ним нақд бояд тартиби мо ҳзр

زین نیم نقد باید ترتیب ما حضر

Шарм оядам ки заҳмати худоам ӯ даҳум

شرم آیدم‌ که زحمت خدام او دهم

Кони ним нақд ёбам ва осоем аз хатар

کان نیم نقد یابم و آسایم از خطر

Гуфтои турои ҳаким ки хонд ки аблаҳӣ

گفتا ترا حکیم‌ که خواند که ابلهی

Нодидаам назири ту дар ҳеҷ бум ва бар

نادیده‌ام نظیر تو در هیچ بوم و بر

Доне ки ошиқаст кафи соҳиби ихтиёр

دانی‌که عاشقست‌ کف صاحب اختیار

Бар ҳар лабӣ ки хоҳад азуи ганҷи симу зар

بر هر لبی‌که خواهد ازو گنج سیم و زر

Ту чун гадои коҳил ҷоҳил нишаста Эй

تو چون ‌گدای‌ کاهل جاهل نشسته‌ای

Бар дар хамӯшу хонаи худо аз ту бе хабар

بر در خموش و خانه خدا از تو بی‌خبر

Шиӣӣ аллоҳӣ бизан ки барояд зи хонаи бонг

شیئی اللهی بزن‌که برآید ز خانه بانگ

ё аллоҳӣ бигӯ ки гушойанд бар ту дар

یا اللهی بگو که‌ گشایند بر تو در

Алҳақ хаҷал шудам ки ба таҳқиқ ҳарчӣ гуфт

الحق خجل شدم‌ که به تحقیق هرچه‌‌ گفت

Ҳақ буду ҳарфи ҳақро дар дил буд асар

حق بود و حرف حق را در دل بود اثر

Акнӯн ту донеи вкрми хеши вФзли хеш

اکنون تو دانی وکرم خویش وفضل خویش

Ту муфтахар ба фазлӣ ва мо ҷумлаи мФтқр

تو مفتخر به فضلی و ما جمله مفتقر

Ман бандаи туами ту худованди неъматӣ

من بندهٔ توام تو خداوند نعمتی

Кофӣаст арзи ҳоли худ аз бандаи ин қадар

کافیست عرض حال خود از بنده این‌قدر

То ҷину инсу ваҳшу дад ва дом ме кунанд

تا جن و انس و وحش و دد و دام می‌کنند

Дар бару баҳри наъти худованди додгар

در بر و بحر نعت خداوند دادگر

Шукри ту боди шеваи суккони оби хок

شکر تو باد شیوهٔ سکان آب خاک

Мадҳи ту боди пешаи қтони баҳр ва бар

مدح تو باد پیشهٔ قطان بحر و بر

Ҳркоўи адуии ҷони ту молаш буд ҳбо

هرکاو عدوی جان تو مالش بود هبا

Ҳркоўи ҳасуди бахти ту хунаш буд ҳадар

هرکاو حسود بخت تو خونش بود هدر

Пушташи зи бор ғам нашавад гўж чун камон

پشتش ز بار غم نشود گوژ چون‌کمان

Ҳркоў ба ростӣ ба ту пайваст чун ватар

هرکاو به راستی به تو پیوست چون وتر