эй зон ду сияҳи мор ки ҷо дода ба гулзор

ای زان دو سیه مار که جا داده به گلزار

Аттори кмндоФкну сҳори зираи дор

عطار کمندافکن و سحار زره‌دار

Сҳор надидем зираи пӯшу муъаррабад

سحار ندیدیم زره‌پوش و معربد

Аттори нхўондими кмндоФкну хунхор

عطار نخواندیم کمندافکن و خونخوار

Ақраби ҳамаи заҳри ораду оҳӯи ҳамаи нофа

عقرب همه زهر آرد و آهو همه نافه

Дар чашми туу зулфи ту бар акси бўдкор

در چشم تو و زلف تو بر عکس بودکار

Чашмони ту чун хашм кунӣ заҳр диҳад бар

چشمان تو چون خشم کنی زهر دهد بر

Зулфони ту чун шонаи занӣ машк диҳад бор

زلفان تو چون شانه زنی مشک دهد بار

Чини маъдани нофа буд эй шӯхи фусунгар

چین معدن نافه بود ای شوخ فسونگر

Маи сайр ба ақраб кунад эй лаъибати сҳор

مه سیر به عقرب‌کند ای لعبت سحار

Зулфи ту буд нофа ва он нофаи пар аз чин

زلف تو بود نافه و آن نافه پر از چین

Рӯй ту буд моҳ ва бар ӯ ақраби ҷаррор

روی تو بود ماه و بر او عقرب جرار

То дода садаф дода ҳамеи парвариш дар

تا داده صدف داده همی پرورش دُر

Ту парварӣ эй моҳ ба марҷон дар шҳўор

تو پروری ای ماه به مرجان درّ شهوار

Дилҳои бинбоштаҳ дар чоҳ набенанд

دلهای بینباشته در چاه نبینند

Бибинад ҳаме бар занахати чоҳи нигунсор

ببیند همی بر زنخت چاه نگونسار

Ғофил ки дарин зирклаҳ хирман машкаст

غافل‌که درین زیرکله خرمن مشکست

Халқии бшгФтнд ки моҳӣаст каллаи дор

خلقی بشگفتند که ماهیست‌ کله‌دار

Як доира бар сафҳа ӣӣ аз сим кашидаст

یک دایره بر صفحه‌یی از سیم‌کشیدست

Ҳам нуқтаи зи шингарфаш ва ҳам доираи зангор

هم نقطه ز شنگرفش و هم دایره زنگار

Он нуқтаи даҳони ту ва он доираи хатат

آن نقطه دهان تو و آن دایره خطت

Берун наравад як дили азин ҳалқаи паргор

بیرون نرود یک دل ازین حلقهٔ پرگار

Ҳеҷ уфтадат эй ма ки ба мо муттафиқи ое

هیچ افتدت ای مه‌که به ما متفق آیی

То кишвари ҳафт иқлӣм гирем ба як бор

تا کشور هفت اقلیم گیریم به یک بار

Ту аз лаби ҷонбхш ва ман аз мантиқи ширин

تو از لب جانبخش و من از منطق شیرین

Ту аз нигаҳи маст ва ман аз хотири ҳушёр

تو از نگه مست و من از خاطر هشیار

Мулкӣ ки зи теғи хам абрӯ накушояд

ملکی‌که ز تیغ خم ابرو نگشاید

Ман бар ту кунам рости зи ширинии ашъор

من بر تو کنم راست ز شیرینی اشعار

Бӯмӣ ки мусаххар нашуд аз шеъри диловез

بومی‌ که مسخر نشد از شعر دلاویز

Бар ханҷари хўнризи туу ғамзаи хунхор

بر خنجر خونریز تو و غمزهٔ خونخوار

Дар қалъаи гшобӣ чаҳ ба ранг ва чаҳ ба найранг

در قلعه‌گشابی چه به رنگ و چه به نیرنگ

Ман калак ба кори орм ва ту турраи таррор

من ‌کلک به‌کار آرم و تو طرهٔ طرار

Бо калак ва бенон ман нақби афкану ориз

با کلک و بنان من نقب‌افکن و عارض

Бо абрӯу хати ту камони гиру зираи дор

با ابرو و خط تو کمان‌گیر و زره‌دار

Чун кор ба бирҳмӣ ва хўнхўоргӣ уфтад

چون کار به بیرحمی و خونخوارگی افتد

Онҷои ту сипаҳдор ва ту солор ва ту мухтор

آنجا تو سپهدار و تو سالار و تو مختار

Вркор ба сидқи нафас ва аҳд дурустаст

ورکار به صدق نفس و عهد درستست

Ин аз ту наёяд ба ман длшдаҳ бигзор

این از تو نیاید به من دلشده بگذار

Вари мъдлтӣ бояд то малики бпоид

ور معدلتی باید تا ملک بپاید

Ин кор наёяд магар аз шоҳи ҷаҳондор

این کار نیاید مگر از شاه جهاندار

Ҳарчанд ҷаҳони шеъри ману ҳасан ту гирад

هرچند جهان شعر من و حسن تو گیرد

Фармондиҳи офоқ буд малики нигаҳдор

فرمانده آفاق بود ملک نگهدار