Чу чатри заррини афрошти меҳр дар кҳсор

چو چتر زرین افراشت مهر در کهسار

Чу бахт шоҳ шуд аз хоби чашми ман бедор

چو بخت شاه شد از خواب چشم من بیدار

зи акс чашм меолуд он нигор дамид

ز عکس چشم می‌آلود آن نگار دمید

Ҳазор наргиси махмур аз дару девор

هزار نرگس مخمور از در و دیوار

Ҳавои зи буии хаташи гашти пари зи машку абир

هوا ز بوی خطش گشت پر ز مشک و عبیر

Замии заранги Рахши гашти пари зи нақш ва нигор

زمی زرنگ رخش گشت پر ز نقش و نگار

Ду лаъл ӯ шҳдоллаҳи ду кӯзаи шаҳди равон

دو لعل او شهدالله دو کوزه شهد روان

Ду зулф ӯ илми аллоҳи ду таблаи машки ттор

دو زلف او علم‌الله دو طبله مشک تتار

Лабаши миёни хаташ чун ду нуқта аз шингарф

لبش میان خطش چون دو نقطه از شنگرف

Барони ду нуқтаи хаташи бастаи қавсӣ аз зангор

برآن دو نقطه خطش‌ بسته قوسی از زنگار

Ба чашмаши имрӯз то ҳркҷо назар ме рафт

به چشمش امروز تا هرکجا نظر می‌رفت

Фиреб вааду фусун ваад вхўоб вааду хумор

فریب‌ود و فسون ود وخواب ود و خمار

Ба чини турра ӯ хол анбарин гуфтӣ

به چین طرهٔ او خال عنبرین‌گفتی

Гирифтаи зоғии мӯри сиёҳ дар минқор

گرفته زاغی مور سیاه در منقار

Дилам ба нармӣ бо чашм ӯ сухан ме гуфт

دلم به نرمی با چشم او سخن می‌گفت

Аз онкии чашмаши ҳам маст буд ва ҳам бемор

از آنکه چشمش‌ هم مست بود و هم بیمار

зи бас ки зулф гушӯду зи бас ки чеҳра намӯд

ز بس که زلف گشود و ز بس که چهره نمود

Гузашт бар ман чандини ҳазор лайл ва наҳор

گذشت بر من چندین هزار لیل و نهار

зи гесуонаши алқсаҳ чун насими саҳар

ز گیسوانش القصه چون نسیم سحر

Ҳамеи бунафша ва сунбул фишонд брглнор

همی بنفشه و سنبل فشاند برگلنار

Зҷои ҷусту камари баст ва рӯй шаст ва нишаст

زجای جست‌ و کمر بست و روی شست‌ و نشست

Гирифт шона ва зад бар ду зулфи ғолияи бор

گرفت شانه و زد بر دو زلف غالیه بار

зи неши шонаи сари зулф ӯ ба дард омад

ز نیش شانه سر زلف او به درد آمد

Басони мор ба ҳрсў битофт гирди изор

بسان مار به هرسو بتافت گرد عذار

БгФтмши снмои мори зулфи мишкӣнат

بگفتمش صنما مار زلف مشکینت

Чаҳ печади ин ҳама бар он рухони сандал сор

چه پیچد این همه بر آن رخان صندل سار

Ҷавоб дод ки чун мор дардисар гирад

جواب داد که چون مار دردسر گیرد

Бигард сандали печад ки барраад аз тимор

بگرد صندل پیچد که برهد از تیمار

Агарчӣ халқ баронанд коФридаҳи худоӣ

اگرچه خلق برانند کافریده خدای

Ба дӯзахи андари баси морҳои мардуми хор

به دوزخ اندر بس مارهای مردم خوار

Ман он касам ки ба фирдавс рӯй ӯ дидам

من آن‌کسم‌که به فردوس روی او دیدم

зи тори зулфи басии морҳои ҷони аўбор

ز تار زلف بسی مارهای جان اوبار

Ба рӯй аӣ зада чанбари дўмор аз анбар

به روی ائ زده چنبر دومار از عنبر

зи ҷони халқи баровардаи он дўмори дамор

ز جان خلق برآورده آن دومار دمار

Ҳадиси мори сари зулф ӯ дрозкшид

حدیث مار سر زلف او درازکشید

Балии дрозкшд чун равад ҳадис аз мор

بلی درازکشد چون رود حدیث از مار

Ғарази чўмоаҳи ман азхўоби чеҳраи шасти вншст

غرض چوماه من ازخواب چهره شست ونشست

Чу субҳи ъстаҳ мишкӣн зад аз насими баҳор

چو صبح عسطهٔ مشکین زد از نسیم بهار

Нишаста дид маро бар канори бистари хеш

نشسته دید مرا بر کنار بستر خویش

Ба мадҳи шоҳи ҷаҳони гарми гуфтани ашъор

به مدح شاه جهان گرم ‌گفتن اشعار

Дуот дар бирав коғаз ба дасту хома ба чанг

دوات در برو کاغذ به‌دست و خامه‌ به چنگ

Пиёла бар лабу мл дар миёни вгл ба канор

پیاله بر لب و مل در میان وگل به‌کنار

Ба машки шастаи сари хомароу пошида

به مشک شسته سر خامه را و پاشیده

зи машки суда ба кофури гавҳари шҳўор

ز مشک سوده به‌ کافور گوهر شهوار

Ба ханда гуфт ки мастии шуъӯрро бабрад

به خنده‌گفت‌که مستی شعور را ببرد

Ту пас чигуна шӯй бешуъӯру шърнгор

تو پس چگونه شوی بی‌شعور و شعرنگار

Яке бигӯ ӣ ки ин худ чаҳ соҳрист ки ту

یکی بگو‌ی ‌که این خود چه ساحریست‌که تو

Ҳамеша ҳастӣ ва ҳушёртар з ҳар ҳушёр

همیشه هستی و هشیارتر ز هر هشیار

Ҷавоб додам к-эии тарки нукта ӣӣ бишинав

جواب دادم‌کای ترک نکته‌یی بشنو

Ки тоби шубҳаи зи дили хезад аз забони инкор

که تاب شبهه ز دل خیزد از زبان انکار

Мдиҳи шоҳ ба ҳушёрӣ аркббӣ гуяд

مدیح شاه به هشیاری ارکببی‌گوید

Чу нест лоиқ шаҳ кард бояд истиғфор

چو نیست لایق شه ‌کرد باید استغفار

Вале чу нукта нагиранд оқилон бар маст

ولی چو نکته نگیرند عاقلان بر مست

Қусӯрӣ ар равад андар сухан набошад ор

قصوری ار رود اندر سخن نباشد عار

Бигуфтам ин ва сипас соғарии ду мастона

بگفتم این و سپس ساغری دو مستانه

Задам чунонкии бншохтми сар аз дастор

زدم چنانکه بنشاختم سر از دستار

Ба мадҳи шоҳи пас онгоҳ бар ҳарири сипед

به مدح شاه پس آنگاه بر حریر سپید

Шудам зи хома ба машки сиёҳи гавҳари бор

شدم ز خامه به مشک سیاه گوهر بار

Ки ногаҳони бути ман ҳар ду даст ман бигирифт

که ناگهان بت من هر دو دست من بگرفت

Ба ишва гуфт ки эй моҳу соли бода гусор

به عشوه ‌‌گفت‌که ای ماه و سال باده‌‌گسار

Кас ар ба мастӣ бояд мдиҳ шоҳ кунад

کس ار به مستی باید مدیح شاه‌کند

Ду чашми масти ман аввалӣ таранд дар ин кор

دو چشم مست من اولی‌ ترند در این‌ کار

Бҳл ки мардуми чашмам ба оби шӯраи чашм

بهل‌ که مردم چشمم به آب شورهٔ چشم

Саводи дидаи худ ҳал кунад мураккаби вор

سواد دیدهٔ خود حل‌کند مرکب‌وار

Ба хомаи мижа онгаҳ ба саъии котиби шавқ

به خامهٔ مژه آنگه به سعی کاتب شوق

Чунин нагорд мадҳаш ба сафҳаи рухсор

چنین نگارد مدحش به صفحهٔ رخسار