Савганд хӯрдаанд накӯёни ин диёр

سوگند خورده‌اند نکویان این دیار

Каз рай чу сӯй Форс расад соҳиби ихтиёр

کز ری چو سوی فارس رسد صاحب اختیار

Якҷо шаванд ҷамъ чу як гилаи ҳури айн

یکجا شوند جمع چو یک‌گله حور عین

Як ҳафта мехуранд алии рағми рӯзгор

یک هفته می خورند علی‌رغم روزگار

Беноз ва бекиришма ва беҷанг ва бе ҷадал

بی‌ناز و بی‌کرشمه و بی‌جنگ و بی‌جدل

Шукронаро диҳанд ба ман бӯса бе шумор

شکرانه را دهند به من بوسه بی‌شمار

Ман ҳам барои ҳар якашон назр карда ам

من هم برای هر یکشان نذر کرده‌ام

Чандини ҳазор бӯсаи ширини обдор

چندین هزار بوسهٔ شیرین آبدار

Моҳӣ ду меравад ки зи савдои ин умед

ماهی دو می‌رود که ز سودای این امید

Бозаст субҳу шоми марои чашми аттзор

بازست صبح و شام مرا چشم اتتظار

То дӯши вақти онкӣ лаболаб шуд осмон

تا دوش وقت آنکه لبالب شد آسمان

Чун баҳри табъи ман згҳрҳои обдор

چون بحر طبع من زگهرهای آبدار

Каз раҳи нафас гусехта омад як з дар

کز ره نفس‌گسیخته آمد یک ز در

Чун дузди чобукӣ ки кунад аз асаси фирор

چون دزد چابکی ‌که‌ کند از عسس فرار

Ҷустами зи ҷой ва бонг бирав барзадами зи хашм

جستم ز جای و بانگ برو برزدم ز خشم

К-эии дузди шаби ке ба шикарханда гуфт ёр

کای دزد شب کیی به شکرخنده گفت یار

Зулфаши тамоми ҳалқау ҷаъдаши ҳамаи фиреб

زلفش تمام حلقه و جعدش همه فریب

Ҷисмаши ҳамаи киришмау чашмаши ҳамаи хумор

جسمش‌ همه ‌کرشمه و چشمش‌ همه‌ خمار

Бар сарви моҳи ҳашта ва бар моҳи зимрон

بر سرو ماه هشته و بر ماه ضیمران

Бар рухи ситораи баста ва бар пушти кӯҳсор

بر رخ ستاره بسته و بر پشت کوهسار

Дар тори зулфаконаш то чашм кор кард

در تار زلفکانش تا چشم کار کرد

Ҳаии чину ҳалқа буд қатор аз паии қатор

هی چین و حلقه بود قطار از پی قطار

Алқсаҳи норасида ва нанашаста бар замин

القصه نارسیده و ننشسته بر زمین

Хандид ва гуфт мужда ки шуд бахти созгор

خندید و گفت مژده که شد بخت سازگار

Биншин бӯса бустон бархез ва ме бидиҳ

بنشین بوسه بستان برخیز و می بده

Гетӣ ба ком мо шуд ба шитоб ва ме биор

گیتی به‌ کام ما شد به شتاب و می بیار

Ҷустами зи ҷои чобуку оўрдмш ба пеш

جستم ز جای چابک و آوردمش به پیش

Зон май ки монда буд зи ҷамшеди ёдгор

زان می که مانده بود ز جمشید یادگار

Зон бода каз шуъоъаш дар шаб падед шуд

زان باده‌ کز شعاعش در شب پدید شد

Ғавғои ҷанги афғон дар малики Қандаҳор

غوغای جنگ افغان در ملک قندهار

Зон бода каз лўомъи он то ба рӯзи ҳашар

زان باده‌کز لوامع آن تا به روز حشر

Асрори офариниши як сар шуд ошкор

اسرار آفرینش یک سر شد آشکار

Ҷомии ду чун кашид бихандед зери лаб

جامی دو چون کشید بخندید زیر لب

Комади зи роҳи мавкиби садри бузургвор

کامد ز راه موکب صدر بزرگوار

Гуфто кунун чаҳ хоҳӣ гуфтам канору бӯс

گفتا کنون چه خواهی گفتم کنار و بوس

Ҳолеи давиди пеш ки ин бӯс ва ин канор

حالی دوید پیش که این بوس و این کنار

Биллоҳ дареғ нест марои бӯса аз лабӣ

بالله دریغ نیست مرا بوسه از لبی

Каз ваии мдиҳ хоҷа шунидам ҳазор бор

کز وی مدیح خواجه شنیدم هزار بار

Бихўд лабам биҷунбед аз шавқи бӯса аш

بیخود لبم بجنبید از شوق بوسه‌اش

Зонсон ки барги тозаи гул аз боди навбаҳор

زآنسان ‌که برگ تازه گل از باد نوبهار

То рФтмш бабўсаму лаб бар лабаши нуҳум

تا رفتمش ببوسم و لب بر لبش نهم

Комади садои ҳамҳамау бонги гиру дор

کامد صدای همهمه و بانگ‌گیر و دار

Тарками зи ҷои ҷуст ва гиреҳ кард мушти хеш

ترکم‌ز جای جست و‌ گره‌کرد مشت خویش

Монанди оФридўни богрзгоўсор

مانند آفریدون باگرزگاوسار

Манеҳам чу шери ғжмон бо соз ва бо силеҳ

منهم چو شیر غژمان با ساز و با سلیح

Чанголи тизкрдаҳ ба оҳанги корзор

چنگال تیزکرده به آهنگ کارزار

Комади садои хандаи як кӯҳсори Кебек

کامد صدای خندهٔ یک‌ کوهسار کبک

Вази шӯри хандаи хастаи дилами гашти биқрор

وز شور خنده خسته دلم‌گشت بیقرار

Ногуҳи фазои хонаи пар аз нур шуд чунонк

ناگه فضای‌خانه پر از نور شد چنانک

Гуфтӣ фалак ситора кунад бар замини нисор

گفتی فلک ستاره‌کند بر زمین نثار

Таркони порсии ҳама аз дар даромаданд

ترکان پارسی همه از در درآمدند

Бо зулф шона карда ва бо мӯии тобдор

با زلف شانه ‌کرده و با موی تابدار

Сӯрат ба нури машъалаи симо ба ранги гул

صورت به نور مشعله سیما به رنگ‌ گل

Гесуи басони силсилаи кокул ба шакли мор

گیسو بسان سلسله‌کاکل به شکل مار

Як равзаи ҳўръини ҳама бо мӯии анбарин

یک روضه حورعین همه با موی عنبرین

Як боғи фурӯдин ҳама бо зулфи мшкбор

یک باغ فرودین همه با زلف مشکبار

Сад ҷаъбаи тири баста ба мижгони фитнаи ҷӯй

صد جعبه تیر بسته به مژگان فتنه جوی

Сад қабзаи теғи ҳашта дар абрӯии фитнаи бор

صد قبضه تیغ هشته در ابروی فتنه‌بار

Тори каттон ба ҷои миёни баста бар камар

تار کتان به جای میان بسته بر کمر

Тели саман ба ҷои сарин ҳашта дар азор

تل سمن به جای سرین هشته در ازار

Симни сриншони мутаҳаррики з рӯй шавқ

سیمن سرینشان متحرک ز روی شوق

Бар ҳайатӣ ки зилзила уфтад ба кӯҳсор

بر هیاتی‌که زلزله افتد به‌کوهسار

Нимӣ сипед ва ним сияҳ буд чашмашон

نیمی سپید و نیم سیه بود چشمشان

Набамӣ чу сҳи равшани нимӣ чу шоми тор

نبمی چو صح روشن نیمی چو شام تار

Зон нимаи сипеди маро дида ёфт нур

زان نیمهٔ سپید مرا دیده یافت نور

Зини нимаи сиёҳи марои рӯзи гашти тор

زین نیمهٔ سیاه مرا روز گشت تار

Гуфтандам эй ҳакими сухани санҷи муждаи даҳ

گفتندم ای حکیم سخن‌سنج مژده ده

Кони ваъдае ки кард вафо кард кирдигор

کان وعده‌‌ای‌ که کرد وفا کرد کردگار

Омад ба малики Форси худованди малики ҷам

آمد به ملک فارس خداوند ملک جم

Беҳрузӣ аз яминашу фирӯзӣ аз ясор

بهروزی از یمینش و فیروزی از یسار

Бҳрпзираҳи ходмки ҳилла то кӣ ситода Эй

بهرپذیره خادمک هله تا کی ستاده‌ای

То зин наад ба кӯҳаи он Рахш раҳ сипор

تا زین نهد به‌ کوههٔ آن رخش ره سپار

Гуфтам ба ходмки ҳиллаи токии ситода Эй

گفتم به خادمک هله تاکی ستاده‌ای

Барзан ба пушти Рахши ман он зини зарнигор

برزن به پشت رخش من آن زین زرنگار

Ходим сФиркӣ зад ва аз рӯй решханд

خادم صفیرکی زد و از روی ریشخند

Гуфтои бимон ки ҷўшкнди Рахши роҳвор

گفتا بمان ‌که جوشکند رخش راهوار

Ман истодаи ҳозирам инак ба ҷои асб

من ایستاده حاضرم اینک به جای اسب

Борӣ шигифт нест ки бар ман шӯии савор

باری شگفت نیست‌ که بر من شوی سوار

Моно ки маст будӣу ғофил ки асби ту

مانا که مست بودی و غافل که اسب تو

Як бора харҷ мешуду ёрон май гусор

یک باره خرج می‌شد و یاران می‌گسار

Ҳеҷат ба ёд ҳаст ки сад бор гуфтамат

هیچت به یاد هست ‌که صد بار گفتمت

Мафруш асби хешу Аннан ҳавас бидор

مفروش اسب خویش و عنان هوس بدار

Ҳаии гуфтем замона ақимаст дам мазан

هی گفتیم زمانه عقیمست دم مزن

Ҳаии гуфтем худоӣ Каримаст ғами мадор

هی‌گفتیم خدای‌ کریمست غم مدار

Гуфтам ки чорпоӣ агарам нест бок нест

گفتم که چارپای اگرم نیست باک نیست

Поеи ду раҳсипор маро дода кирдигор

پایی دو رهسپار مرا داده‌ کردگار

Он ходмк дубора бихандед зери лаб

آن خادمک دوباره بخندید زیر لب

Гуфт офарин барои ту венаи ақли мустаъор

گفت آفرین برای تو وین عقل مستعار

Як қарни бибшри адаби омухтии магар

یک قرن بیبشر ادب آموختی مگر

Рӯзӣ чунин расад ки адабро барӣ ба кор

روزی چنین رسد که ادب را بری به ‌کار

Имрӯзи ҷои он ки ба сар роҳ биспурӣ

امروز جای آن که به سر راه بسپری

Хоҳӣ ба пой рафт сӯии соҳиби ихтиёр

خواهی به پای رفت سوی صاحب اختیار

Садри аҷал паноҳамам нозими дувал

صدر اجل پناه امم ناظم دول

Ғўси замини ғиоси замони мейри номдор

غوث زمین غیاث زمان میر نامدار

Фармонравои малики сулаймони ҳусайни хон

فرمانروای ملک سلیمان حسین‌خان

Мейри сипоҳи мўтмни хоси шаҳриёр

میر سپاه موتمن خاص شهریار

Садрӣ кигар замираши тобад ба малики занг

صدری که گر ضمیرش تابد به ملک زنگ

Рӯмии сифат сипед шаванд аҳли Зангбор

رومی صفت سپید شوند اهل زنگبار

эй каз наҳифи кӯси ту дар гӯши хасми ту

ای کز نهیب کوس تو در گوش خصم تو

Бонгӣ дигар наёяд ҷузи бонги алФрор

بانگی دگر نیاید جز بانگ الفرار

Хасми тугар на нойиби теғ ту шуд з чист

خصم تو گر نه نایب تیغ تو شد ز چیست

Пушташи хамидаи ашкаши хунин таниш назор

پشتش خمیده اشکش خونین تنش نزار

Азми ту ҳмчўкштӣ чархаст бе сукӯн

عزم تو همچوکشتی چرخست بی‌سکون

Ҷӯади ту ҳамчу баҳр муҳӣтаст бе канор

جود تو همچو بحر محیطست بی‌کنار

Дркўаҳи ҳиммати тўкнди сангро ақиқ

درکوه همت توکند سنگ را عقیق

Дар баҳри ҳайбат ту кунад обро бухор

در بحر هیبت تو کند آب را بخار

Моно ки офариниши гетии тамоми гашт

مانا که آفرینش‌گیتی تمام ‌گشت

Рӯзӣ ки офариди турои офаридагор

روزی که آفرید ترا آفریدگار

Чун васфи хҷр ту нивисам ба мушти ми Н

چون وصف خجر تو نویسم به مشت م‌ن

Ангушт ман билразад чун дасти раъшаи дор

انگشت من بلرزد چون دست رعشه‌دار

Чун зикри маҷлиси ту намоями забони ман

چون ذکر مجلس تو نمایم زبان من

Овоз арғунун кунаду бонги чангу тор

آواز ارغنون ‌کند و بانگ چنگ و تار

Рӯзии хаёли ҷӯади ту дар хотирами гузашт

روزی خیال جود تو در خاطرم‌گذشت

То рӯзи ҳашари хезади азу дар шоҳвор

تا روز حشر خیزد ازو در شاهوار

Вақте насими халқи ту бар хомаам вазид

وقتی نسیم خلق تو بر خامه‌ام وزید

То растхези хезади азуи нофаи ттор

تا رستخیز خیزد ازو نافهٔ تتار

Гӯйии забони хасми ту дар рӯзгори ту

گویی زبان خصم تو در روزگار تو

Ҳарфӣ дигар надорад ҷузи ҳарф зинҳор

حرفی دگر ندارد جز حرف زینهار

Ҳастӣ карон надорад ва дар ҳайратам ки чун

هستی‌ کران ندارد و در حیرتم ‌که چون

Ҳзмт ба гирд олам ҳастӣ кашад ҳисор

حزمت به گرد عالم هستی کشد حصار

То ваҳм май дӯди ҳамаи сомони малики тест

تا وهم می‌دود همه سامان ملک تست

Гетии магар ба малик ту ҷустаст инҳисор

گیتی مگر به ملک تو جسته‌ست انحصار

То чашм меравад ҳамаи осор ҷӯад туаст

تا چشم می‌رود همه آثار جود توست

Ҳастӣ магар ба ҷӯад ту кардаст ақтсор

هستی مگر به جود تو کرده‌ست اقتصار

Садра аз ончӣ ҳаст фузунтар бадии вуҷӯд

صدره از آنچه هست فزونتر ‌بدی وجود

Гар сӯрати ҷалоли ту май гашти ошкор

گر صورت جلال تو می‌گشت آشکار

ё ллъҷби магари дам теғат ҷаҳаннамаст

یا للعجب مگر دم تیغت جهنمست

Корўоҳи ашқиё ҳама гирад дарави қарор

کارواح اشقیا همه‌گیرد درو قرار

Тангаст бар ҷалоли тўгитӣ чунонкӣ нест

تنگست بر جلال توگیتی چنانکه نیست

Авҳомро маҷол шуд омад ба раҳгузор

اوهام را مجال شد آمد به رهگذار

Гар дар биҳишти сӯрати теғ ту баркашанд

گر در بهشت صورت تیغ تو برکشند

Дар дӯзах аз нишот бирақсад гуноҳкор

در دوزخ از نشاط برقصد گناهکار

Ашъори нағзи ман ҳама рӯй замин гирифт

اشعار نغز من همه روی زمین ‌گرفت

Зонрў ки ҳаст чун дами теғи ту обдор

زانرو که هست چون دم تیغ تو آبدار

Калакат гуҳар фишонд ва ин бас шигифт нест

کلکت‌ گهر فشاند و این بس شگفت نیست

Коўро ҳамеша баҳр Аммонаст дар ҷавор

کاورا همیشه بحر عمانست در جوار

Аз Зуҳраи кафидаи хасмат ба рўзкин

از زهرهٔ ‌کفیدهٔ خصمت به روزکین

Каси дашти кӣнаро нашносад зи марғзор

کس دشت کینه را نشناسد ز مرغزار

Баҳрии ту дар сахоу ҳаводиси басони мавҷ

بحری تو در سخا و حوادث بسان موج

Ин мавҷ дар тараддуд ва он баҳри барқарор

این موج در تردد و آن بحر برقرار

Кӯҳии ту дар виқору нўоӣби басони бод

کوهی تو در وقار و نوائب بسان باد

Ин бод дршд омад ва он кӯҳи устувор

این باد درشد آمد و آن‌کوه استوار

Тухмӣ ки рӯзи азм ту пошанд бар замин

تخمی که روز عزم تو پاشند بر زمین

Нокуштаи шохаи ораду норустаи брку бор

ناکشته شاخه آرد و نارسته برک و بار

Дар ҳар чаман ки боди итоб ту бугзарад

در هر چمن که باد عتاب تو بگذرد

Наргиси зи хоки равед бо чашми ашкбор

نرگس ز خاک روید با چشم اشکبار

Садра ба малики Форси ?герат таҳният кунам

صدره به ملک فارس‌ گرت تهنیت ‌کنم

Зини таҳният туро набӯд ҳеҷ ифтихор

زین تهنیت ترا نبود هیچ افتخار

Ман Форсро кунам ба қудуми ту таҳният

من فارس را کنم به قدوم تو تهنیت

Зирокаҳ Форс шуд ба қудуми тўкомгор

زیرا که فارس شد به قدوم تو کامگار

Бтҳо ба эҳтиром ҳарам гашта муҳтарам

بطحا به احترام حرم گشته محترم

Ясриб ба эътибори набии ҷустаи эътибор

یثرب به اعتبار نبی جسته اعتبار

Аз ртбти Увайси қарни гашти мштҳр

از رتبت اویس قرن ‌گشت مشتهر

Вази сФўти ақиқ Яман ёфт иштиҳор

وز صفوت عقیق یمن یافت اشتهار

Аз рангу буии гул ҳама номӣаст бӯстон

از رنگ و بوی‌گل همه نامیست بوستان

Вази эътидол сарв гиромӣаст ҷӯйбор

وز اعتدال سرو گرامیست جویبار

То мамлакат бимонад бо мамлакати бимон

تا مملکت بماند با مملکت بمان

Нахл нишот бинишон тухми тараб ба кор

نخل نشاط بنشان تخم طرب به‌کار