Субҳ чун хуршеди рахшон рух намӯд аз кӯҳсор
صبح چون خورشید رخشان رخ نمود از کوهسار
Моҳи ман аз дар даромад бо рухии хўршидўор
ماه من از در درآمد با رخی خورشیدوار
Брбҷои шона дар зулфаши ҳамаи печу шикан
بربجای شانه در زلفش همه پیچ و شکن
Брбҷои серума дар чашмаши ҳамаи хобу хумор
بربجای سرمه در چشمش همه خواب و خمار
Мжҳои чашм ӯ гӣранда чун чанголи шер
مژّهای چشم او گیرنده چون چنگال شیر
Ҳалқҳои зулф ӯ пичндаҳ чун андоми мор
حلقهای زلف او پیچنده چون اندام مار
Ман ҳаме гавҳар фишондам ӯ ҳаме анбар фишонд
من همی گوهر فشاندم او همی عنبر فشاند
Ман зи чашми ашкбор ва ӯ зи зулфи мшкбор
من ز چشم اشکبار و او ز زلف مشکبار
Гуфт чашматро ҳамоно брлби ман суда анд
گفت چشمت را همانا برلب من سودهاند
Коинчнини резади азуи ҳрлҳзаҳ дар шоҳвор
کاینچنین ریزد ازو هرلحظه در شاهوار
Сари фарои барадам ба гӯшаш то ббўими зулф ӯ
سر فرا بردم بهگوشش تا ببویم زلف او
Омад аз зулфаши бгўшми нолаи дилҳои зор
آمد از زلفش بگوشم نالهٔ دلهای زار
Ҳалқҳои зулф ӯро ҳар чаҳ багушӯдам зи ҳам
حلقهای زلف او را هر چه بگشودم ز هم
Ҳаии дили вҷон буд дар ҳаряки қатори андари қатор
هی دل وجان بود در هریک قطار اندر قطار
Сояу хуршедгари боҳам ндидстӣ бибин
سایه و خورشیدگر باهم ندیدستی ببین
Зулфакони тобдор ӯ биравӣ обдор
زلفکان تابدار او بروی آبدار
То сарин фарбеҳаш дидам ба ваҷд омад дилам
تا سرین فربهش دیدم به وجد آمد دلم
Кебеки оре май бихандад чун бибинад кӯҳсор
کبک آری میبخندد چون ببیند کوهسار
Даст бар зулфаш кашидам ногаҳон аз накҳаташ
دست بر زلفشکشیدم ناگهان از نکهتش
Мушти ман пар машк шуд чун нофи оҳӯии ттор
مشت من پر مشک شد چون ناف آهوی تتار
Бскаҳ бӯседам даҳонашро лабам шуд пари шукр
بسکه بوسیدم دهانش را لبم شد پر شکر
Бскаҳи бўиидми ду зулфашро дилам шуд биқрор
بسکه بوییدم دو زلفش را دلم شد بیقرار
То надидам зулф ӯ афъӣ надидам мшкбўӣ
تا ندیدم زلف او افعی ندیدم مشکبوی
То надидам чашм ӯ оҳӯ надидам заҳрдор
تا ندیدم چشم او آهو ندیدم زهردار
Гуфтамаш биншин ки чини злФконти бшмрм
گفتمش بنشین که چین زلفکانت بشمرم
Гуфт чини зулфи ман то ҳшрноид дар шумор
گفت چین زلف من تا حشرناید در شمار
Гуфтамаш чини ду зулфатро агар натавон шимурд
گفتمش چین دو زلفت را اگر نتوان شمرد
Нисбатӣ дорад яқин бо ҷӯади соҳиби ихтиёр
نسبتی دارد یقین با جود صاحب اختیار
Ғиси сокби Лайси соғби садри дай бадар амам
غیث ساکب لیثساغب صدر دی بدر امم
Ҳукмрони малики ҷами мейри маони фахри кбор
حکمران ملک جم میر مهان فخر کبار
Нозими лашкари ҳусайни хон осмон доду дайн
ناظم لشکر حسین خان آسمان داد و دین
Номдори хиттаи Эрони амини шаҳриёр
نامدار خطهٔ ایران امین شهریار
Рӯй ӯ моҳасту чашми дӯстонаши осмон
روی او ماهست و چشم دوستانش آسمان
Рмҳ ӯ сарвасту қади душманонаши ҷӯйбор
رمح او سروست و قد دشمنانش جویبار
Васфи теғи оташинаш бар лабами рӯзии гузашт
وصف تیغ آتشینش بر لبم روزی گذشت
Гашти ҳол чун дили дӯзахи даҳонами пари шарор
گشت حال چون دل دوزخ دهانم پر شرار
Ёд рмҳш кард вақте дар хаёли ман хутур
یاد رمحش کرد وقتی در خیال من خطور
Раст ҳоле аз бен ҳар мӯии ман як бешаи хор
رست حالی از بن هر موی من یک بیشه خار
Ҳеҷ доне аз чаҳ молади рӯзи кини гӯши камон
هیچ دانی از چه مالد روز کین گوش کمان
Зонка бибинад пушт бар душман кунад дар корзор
زانکه ببیند پشت بر دشمن کند در کارزار
Сарвро даҳ сол афзӯнаст то аз рӯй сидқ
سرو را ده سال افزونست تا از روی صدق
Дар хулӯси ҳазратат монанди кӯҳами устувор
در خلوص حضرتت مانند کوهم استوار
Рӯзгории меҳрат аз хотир фаромӯшам нашуд
روزگاری مهرت از خاطر فراموشم نشد
Сахт май тарсам фаромӯшам кунӣ чун рӯзгор
سخت میترسم فراموشم کنی چون روزگار
Нестам зар аз чаҳ афкандии чунинам аз назар
نیستم زر از چه افکندی چنینم از نظر
Нестам сим аз чаҳ фармудӣ маро ингуна хор
نیستم سیم از چه فرمودی مرا اینگونه خوار
Неи сипеҳрам то маро қудрат кунад бе эҳтиром
نی سپهرم تا مرا قدرت کند بیاحترام
На ҷаҳонам то маро ҷоҳат кунад бе эътибор
نه جهانم تا مرا جاهت کند بیاعتبار
Қадари ман борӣ бидону шеъри ман гоҳе бихон
قدر من باری بدان و شعر من گاهی بخوان
Номи ман рӯзӣ бипурсу коми ман вақте барор
نام من روزی بپرس و کام من وقتی برآر
Шеъри Қоонии ту пиндории шароби хлрст
شعر قاآنی تو پنداری شراب خلرست
Ҳар ки аз вай маст шуд бас дайр гардад ҳӯшёр
هر که از وی مست شد بس دیر گردد هوشیار