Аз сурӯши ваҳдатам бар гӯш ҳуш омад хитоб

از سروش وحدتم بر گوش هوش آمد خطاب

Ёфтӣ лои тбтли алоўқоти фии ъҳдолшбоб

یافتی لا تبطل الاوقات فی عهدالشباب

Баъди азин дар кунҷи азлати пой дар домани кашам

بعد ازین در کنج عزلت پای در دامن کشم

Ман куҷоу мастӣу майхонау ҷоми шароб

من کجا و مستی و میخانه و جام شراب

То тавонам нғмҳоӣ ноӣ ваҳдатро шунид

تا توانم نغمهای نای وحدت را شنید

Гӯш бигуморам чаро бар нолаи чангу рубоб

گوش بگمارم چرا بر نالهٔ چنگ و رباب

Анқлўнӣ ё қазоа алҳақ ман арзи алхто

انقلونی یا قضاه‌الحق من ارض‌الخطا

Дллўнӣ ё ҳдоаҳи аллазӣнаи илои доролсўоб

دللونی یا هداه‌الذین الی دارالصواب

Чанд дар доми табиат дона барчинам зи оз

چند در دام طبیعت دانه برچینم ز آز

То ба кӣ бар ҷиФаҳ дунё гароем чун клоб

تا به‌کی بر جیفهٔ دنیا گرایم چون کلاب

Ҳодии худ нафаси саркашро гузинам эй шигифт

هادی خود نفس سرکش را گزینم ای شگفت

Гарчи сад Крети шнидстми азои кони алғроб

گرچه صد کرت شنیدستم اذا کان‌الغراب

Аз накӯномии маро бар сар чаҳ омад кин замон

از نکونامی مرا بر سر چه آمد کاین زمان

Сар ба бадномӣ барорам дар миёни шайху шоб

سر به بدنامی برآرم در میان شیخ و شاب

Аз худои вази хеши шармами боди охир то ба кӣ

از خدا وز خویش شرمم باد آخر تا به‌کی

Рӯҳро зи атвор ношоиста дорам дар азоб

روح را ز اطوار ناشایسته دارم در عذاب

Офтобами ман чаро ҷонро бакоҳам чун ҳилол

آفتابم من چرا جان را بکاهم چون هلال

Шоҳбозми ман чаро биғораҳ ёбам аз збоб

شاهبازم من چرا بیغاره یابم از ذباب

Ман ки бар гардуни занами харгоҳи дониш аз чаҳ рӯ

من که بر گردون زنم خرگاه دانش از چه رو

Дар гулӯии ҷон чу мех харгаҳам бошад таноб

در گلوی جان چو میخ خرگهم باشد طناب

Аҳримани хӯнами бирезади сӯии он пўими шигифт

اهرمن خونم بریزد سوی آن پویم شگفت

Ғофилам аз пурсиши меод ва аз рӯзи ҳисоб

غافلم از پرسش میعاد و از روز حساب

Мурғи ҷонро то ба кӣ маҳбӯс дорам дар қафас

مرغ جان را تا به‌کی محبوس دارم در قفس

Чеҳраи тавфиқро то чанд пӯшам дар ниқоб

چهرهٔ توفیق را تا چند پوشم در نقاب

Чанд дар таъмир дунё кӯшаму тахриби дайн

چند در تعمیر دنیا کوشم و تخریب دین

То ба кӣ дорам равони хешро дар изтироб

تا به‌کی دارم روان خویش را در اضطراب

Мустафо фармуд ани анноси фии алднёءи заиф

مصطفی فرمود ان‌الناس فی‌الدنیاء ضیف

Ҳосилаш яъне лдўоллмўти вобнўои ллхроб

حاصلش یعنی لدواللموت وابنوا للخراب

Дрнмонми зин сипас дар кору бори хештан

درنمانم زین سپس در کار و بار خویشتن

Арза дорам ҳоли худро бар ҷаноби мустатоб

عرضه دارم حال خود را بر جناب مستطاب

Нуқта паргор ҳастӣ хати девони вуҷӯд

نقطهٔ پرگار هستی خط دیوان وجود

Қутби гардуни карами тўқиъи тғрои савоб

قطب گردون کرم توقیع طغرای ثواب

Сарвари олами Абулқосими Муҳамади онкии чарх

سرور عالم ابوالقاسم محمّد آنکه چرخ

Бо вуҷӯд ӯ буд чун зарраи пеши офтоб

با وجود او بود چون ذره پیش آفتاب

Алзии радати илайҳи алшмсу аншқи алқмр

الذی ردت الیه الشمس و انشق القمر

Кони амёи влкн ъндаҳам алкитоб

کان امیاً ولکن عنده ام الکتاب

Волзии фии каффаи алкФори лмои абсрўо

والذی فی کفه الکفار لمّا ابصروا

Кулами алҳсбоءи қолўои анаи шиӣии ъҷоб

کلم الحصباء قالوا انه شیئی عجاب

Раҳнамои ҳардуи олами онкӣ дар як чашм зад

رهنمای هردو عالم آنکه در یک چشم زد

Бргзшт аз чори ҳад ва ҳафт хат ва шаш ҳиҷоб

برگذشت از چار حد و هفت خط‌ و شش حجاب

Аз замири анвар ва аз ҷӯади абр даст ӯст

از ضمیر انور و از جود ابر دست اوست

Нури ҷурми офтобу мояи дасти саҳоб

نور جرم آفتاب و مایهٔ دست سحاب

Бо шарори қаҳр ӯ ҳар ҳафт дӯзахи як шарар

با شرار قهر او هر هفت دوزخ یک شرر

Бо саҳоби даст ӯ ҳар ҳафт дарёи як ҳубоб

با سحاب دست او هر هفت دریا یک حباب

Гар вуҷӯд ӯ надодии зоти воҷибро зуҳӯр

گر وجود او ندادی ذات واجب را ظهور

То абади сарпанҷаи тақдир будӣ дар хизоб

تا ابد سرپنجهٔ تقدیر بودی در خضاب

Толӣ ҳастӣ ӯ ҳаст ончӣ ҳаст аз мумкинот

تالی هستی او هست آنچه هست از ممکنات

Ғайри зоти ҳақ казу ҳастӣ вай шуд баҳра ёб

غیر ذات حق کزو هستی وی شد بهره‌یاب

На сипеҳр ва шаш ҷаҳот ва ҳафт дӯзахи ҳашт хулд

نه سپهر و شش جهات و هفت دوزخ هشت خلد

Бо се мавлуд ва ду олами чори моам ва ҳафт боб

با سه مولود و دو عالم چار مام و هفت باب

Дар ҳамаи умр аз вуҷӯд ӯ хатоеи сар назд

در همه عمر از وجود او خطایی سر نزد

Зонка буд афъоли некӯяши саросари ваҳии ноб

زانکه بود افعال نیکویش سراسر وحی ناب

Бо вуҷӯди онкӣ содир шуд хато аз бўолбшр

با وجود آنکه صادر شد خطا از بوالبشر

Гар ҳамеи бовари надорӣ аз набӣ бархон Фтоб

گر همی باور نداری از نبی برخوان فتاب

Вази сулаймони ҳишмати аллоҳгар хатоеи номадӣ

وز سلیمان حشمت‌الله گر خطایی نامدی

Чист алқинои алии кари сияҳи сами аноб

چیست القینا علی‌کر سیه ثم اناب

Рӯзу шаб аз ҳотифи ғайби ин Нидо гардад баланд

روز و شب از هاتف غیب این ندا گردد بلند

Анаи ман моли ани шаръа қад на?ил алъқоб

انه من مال عن شرعه قد نال العقاب

Ҳар замон аз сокинон арш ояд ин сурӯш

هر زمان از ساکنان عرش آید این سروش

Ман ттрқи фии тариқаи қади асоби мо асоб

من تطرق فی طریقه قد اصاب ما اصاب

Маънии хавфу раҷои тафсири буғз ва меҳр ӯст

معنی خوف و رجا تفسیر بغض و مهر اوست

Кин якеро маъсияти номанди вони якро савоб

کاین یکی را معصیت نامند وآن یک را ثواب

Тавба одам науфтодӣ қабули кирдигор

توبهٔ آدم نیفتادی قبول کردگار

То ба файзи хизматаш садра нагаштӣ файз ёб

تا به فیض خدمتش صدره نگشتی فیض‌یاب

Оташи намруд кӣ гаштии гулистон бар халил

آتش نمرود کی گشتی گلستان بر خلیل

Гар ба ансоби ҷалил ӯ нҷстии интисоб

گر به انساب جلیل او نجستی انتساب

Мӯсо аз тӣаи залолати номадии ҳаргизи бурун

موسی از تیه ضلالت نامدی هرگز برون

То зи таври рأФтш лаббайк нишнидӣ ҷавоб

تا ز طور رأفتش لبیک نشنیدی جواب

Нӯҳ агар бар ҷўдии ҷўдши нҷстии илтиҷо

نوح اگر بر جودی جودش نجستی التجا

Ҳамчуи канъони номадии ҳаргизи бурун аз баҳри об

همچو کنعان نامدی هرگز برون از بحر آب

То нишаст Айюб аз сарчашмаи лутфаши бадан

تا نشست ایوب از سرچشمهٔ لطفش بدن

Кӣ ба аввал ҳол кардӣ зон чунон ҳолати аёб

کی به اول حال کردی زان‌چنان حالت ایاب

То Масеҳ аз хоки роҳаши масҳ пешонӣ накард

تا مسیح از خاک راهش مسح پیشانی نکرد

Кӣ шудӣ бар осмон ҳамчун дуои мустаҷоб

کی شدی بر آسمان همچون دعای مستجاب

Юсуф ар бар ришта меҳраш накардӣ эътисом

یوسف ار بر رشتهٔ مهرش نکردی اعتصام

Юнус ар бар даргаи қурбаши нҷстии ақтроб

یونس ار بر درگه قربش نجستی اقتراب

То абади он як намеомад бурун аз батни ҳут

تا ابد آن یک نمی‌آمد برون از بطن حوت

То қиёмати он яке будӣ ба зиндони азоб

تا قیامت آن یکی بودی به زندان عذاب

Осмон ҳарҷо ки дармонд бадв ҷӯяд паноҳ

آسمان هرجا که درماند بدو جوید پناه

Ореи ореи остон ӯ буд ҳасани алмоб

آری آری آستان او بود حسن المآب

Ақли пеши қоили зотш буд таслими маҳз

عقل پیش قائل ذاتش بود تسلیم محض

Пашша кӣ лоф тавоноӣ занад пеши уқоб

پشه کی لاف توانایی زند پیش عقاب

эй шаҳаншоҳӣ ки пеши абри дасти ҳимматат

ای شهنشاهی که پیش ابر دست همتت

Арсаи дарёии паҳновари намояд чун сароб

عرصهٔ دریای پهناور نماید چون سراب

То на бар мсмори зотати муҳкам алотноб шуд

تا نه بر مسمار ذاتت محکم الاطناب شد

Кӣ шудӣ афроштаи ин харгаҳи заррини қбоб

کی شدی افراشته این خرگه زرین قباب

Фии алмисл бартарӣ оташ агар бидиҳии мисол

فی‌المثل بر تری آتش اگر بدهی مثال

Дар замони моҳияти оташи пазиради инқилоб

در زمان ماهیت آتش پذیرد انقلاب

Вар ба табдили замину осмони фармони диҳӣ

ور به تبدیل زمین و آسمان فرمان دهی

Он кунад чун ин диранг ва ин кун чун он шитоб

آن کند چون این درنگ‌ و این کن چون آن شتاب

Неи туро мумкини тавон гуфтан на воҷиб лек ҳақ

نی تو را ممکن توان گفتن نه واجب لیک حق

Баъди зоти хештани зот туро кард интихоб

بعد ذات خویشتن ذات ترا کرد انتخاب

Чун броиӣ бар барроқи барқи паймои Ҷабраил

چون برآیی بر براق برق‌پیما جبرئیل

Гирад аз дастии Аннан ва аз дигар дастии рикоб

گیرد از دستی عنان و از دگر دستی رکاب

Хсрўо то дирафшон гардӣда дар мадҳати ҳабиб

خسروا تا درفشان گردیده در مدحت حبیب

Гашта хуршед аз фурӯғи Фкртш дар эҳтиҷоб

گشته خورشید از فروغ فکرتش در احتجاب

Вонкаҳ аз дебоча наътат кунад бобии рақам

وانکه از دیباچهٔ نعتت کند بابی رقم

Дар қиёмат бар Рахши яздони кушояди ҳашт боб

در قیامت بر رخش‌ یزدان گشاید هشت باب

Бар дуоӣ дӯстдоронат кунам хатми сухан

بر دعای دوستدارانت کنم ختم سخن

Зонка бошад ҳзи авсофи ту берун аз ҳисоб

زانکه باشد حذ اوصاف تو بیرون از حساب

То зи тобони машъали хуршеди анвари базми рӯз

تا ز تابان مشعل خورشید انور بزم روز

Ҳар саҳар равшан шавад чунон ки шаб аз моҳтоб

هر سحر روشن شود چونان که شب از ماهتاب

То қиёмати кавкаби бахти ҳавои хоҳони ту

تا قیامت کوکب بخت هوا خواهان تو

Боди равшантар зи нури ниру ҷурми шаҳоб

باد روشن‌تر ز نور نیر و جرم شهاب