Ҳар сол ба наврӯзи маро бӯса диҳад боз

هر سال به نوروز مرا بوسه دهد باز

Вомсоли баронам ки фузунтар диҳад аз пор

وامسال برآنم ‌که فزونتر دهد از پار

Пор аз ман ва аз риндии ман бўдгризон

پار از من و از رندی من بودگریزان

Ва имсоли гурезад ба ман аз суҳбати ағёр

و امسال ‌گریزد به من از صحبت اغیار

Қлошии ман пори чунон буд ки он шӯх

‌قلاشی من پار چنان بود که آن شوخ

Як бӯса маро дод ба сад узр ва сад инкор

یک بوسه مرا داد به صد عذر و صد انکار

Ва имсол бар онам ки агар пои нуҳуми пеш

و امسال بر آنم که اگر پای نهم پیش

Бар дасти ман аз шавқ занад бӯсаи ду садбор

بر دست من از شوق زند بوسه دو صدبار

Порам ҳама медид ба кафи шишау соғар

پارم همه می‌دید به‌کف شیشه و ساغر

Вомсол маро бинад бо сбҳаҳу дастор

وامسال مرا بیند با سبحه و دستار

Пор ар зи паии вирди баҳам бар здмии лаб

پار ار ز پی ورد بهم بر زدمی لب

намегуфт паии бӯсаи мкўби ин ҳамаи минқор

می‌گفت پی بوسه مکوب این همه منقار

Вомсоли фурӯи чинам агар лаби паии бӯса

وامسال فرو چینم اگر لب پی بوسه

Пеш ояд то башнавад овози стғФор

پیش آید تا بشنود آواز ستغفار

Зуҳди маниш аз роҳи буруни бардау ғофил

زهد منش از راه برون برده و غافل

Каз риндии пинҳон буд ин зуҳди падедор

کز رندی پنهان بود این زهد پدیدار

Ҳошо ки ман аз зуҳд кунам тавбаи азирок

حاشا که من از زهد کنم توبه ازیراک

Имрӯзи накӯи ёФтмши қимату миқдор

امروز نکو یافتمش قیمت و مقدار

Ҳоли ман ва он тарк ба як ҷой нишаста

حال من و آن ترک به یک جای نشسته

ӯ рӯй ба ман карда ва ман рӯй ба девор

او روی به من‌کرده و من روی به دیوار

ӯ сари з дар шарми Фрўдоштаҳ дар пеш

او سر ز در شرم فروداشته در پیش

Чун кӯдаки нодон бар устоди ҳшиўор

چون‌کودک نادان بر استاد هشیوار

Ман чашми Фрокрдаҳ ва мижгон зада барҳам

من چشم فراکرده و مژگان زده برهم

Чун сӯфии софӣ ба гуҳи хондани азкор

چون صوفی صافی به‌گه خواندن اذکار

Бузинаи сифат гоҳ нишастам ба ду зону

بوزینه صفت‌ گاه نشستم به دو زانو

Печида ба худ хирқа ва сар карда нигунсор

پیچیده به خود خرقه و سر کرده نگونسار

ӯ ҳолати ман дидау чашмонаши зи ҳайрат

او حالت من دیده و چشمانش ز حیرت

Чун дидаи мкҳўли фурӯмондаи зи дидор

چون دیدهٔ مکحول فرومانده ز دیدار

Ҳқокаҳи ман ин ҳилаи нёмўҳтм аз хеш

حقاکه من این حیله نیاموحتم از خویش

Зини ҳилаи маро воъзкӣ кард хабардор

زین حیله مرا واعظکی‌کرد خبردار

Як рӯз ба ҳангом задам гом ба масҷид

یک روز به هنگام زدم گام به مسجد

Кон буд тариқам ба сӯии хонаи хумор

کان بود طریقم به سوی خانهٔ خمار

Сафи саф гиреҳӣ дидам ҷоҷо шудаи сокин

صف صف گرهی دیدم جاجا شده ساکن

Пинҳони ҳамаи мадҳушу аёнии ҳамаи ҳушёр

پنهان همه مدهوش و عیانی همه هشیار

Бар рафтаи яке воъизи мҳтол ба минбар

بر رفته یکی واعظ محتال به منبر

Зонгўнаҳ ки бар торами рузи рӯбаҳи макор

زانگونه‌که بر طارم رز روبه مکار

Гоҳе ба забонаши сухан аз дӯзаху сҷин

گاهی به زبانش سخن از دوزخ و سجین

Гоҳе ба даҳонаш сухан аз ҷинати вонҳор

گاهی به دهانش سخن از جنت وانهار

Аз фарти шбқи сози Баму зери ниҳода

از فرط شبق ساز بم و زیر نهاده

Чун гурба ки мўмўкнд аз шаҳват бисёр

چون‌گربه‌که موموکند از شهوت بسیار

Ваон ҷумлаи даҳон дар ивази гӯши кушода

وان جمله دهان در عوض‌گوش‌گشاده

Каз роҳи даҳонишон раҳи дили гирдгФтор

کز راه دهانشان ره دل‌گیردگفتار

Товуси хиромони ҳамаи ҳайрон шуда дар вай

طاووس خرامان همه‌ حیران شده در وی

Ваон турра чун мори Фрўҳштаҳ ба рухсор

وان طرهٔ چون مار فروهشته به رخسار

Зон гӯна ки пиромни гул хор бигирад

زان گونه که پیرامن گل خار بگیرد

Бигрифта батон чун гули пиромни он хор

بگرفته بتان چون گل پیرامن آن خار

Вндри шикани турраи эшон дили воъиз

وندر شکن طرهٔ ایشان دل واعظ

Ҷо карда чу шайтони лъин дар даҳани мор

جا کرده چو شیطان لعین در دهن مار

Бо ӯ ҳамаро инси аёни ҷои танаффур

با او همه را انس عیان جای تنفر

ӯ сарсар ва ин турфа ки раҳи ҷуста ба гулзор

او صرصر و این طرفه که ره جسته به گلزار

Ман ростии он сирату ҳанҷор чу дидам

من راستی آن سیرت و هنجار چو دیدم

Гуфтам ки азин пас ман ва ин сирату ҳанҷор

گفتم که ازین پس من و این سیرت و هنجار

Ҳанҷор ман инаст ва сипас маслиҳатам нест

هنجار من اینست و سپس مصلحتم نیست

Кони рози ниҳонро ба рафиқон кунам изҳор

کان راز نهان را به رفیقان کنم اظهار

Ман сирату ҳанҷор ниҳон дорам аз халқ

من سیرت و هنجار نهان دارم از خلق

То ҳеҷ касам менашавад воқифи асрор

تا هیچ ‌کسم می‌نشود واقف اسرار

Кони роз ки собит буд андари дили зоҳир

کان راز که ثابت بود اندر دل ظاهر

Чун гашти ҳмондм ба ҷаҳон гардад сайёр

چون‌گشت هماندم به جهان‌گردد سیار

Гирданд чу халқами ҳамеи огоҳи зи тазвир

گردند چو خلقم همی آگاه ز تزویر

Фосид шавад кор ва таба гардад кирдор

فاسد شود کار و تبه‌ گردد کردار

Аз ман брмд ҳарҷо оҳӯии хромист

از من برمد هرجا آهوی خرامیست

Вончизкаҳи осон шимурам гардад душвор

وانچیزکه آسان شمرم‌ گردد دشوار

Ночори азин пас ману тазвири казин роҳ

ناچار ازین پس من و تزویر کزین راه

Бо хеши тавон роми намӯдани бути айёр

با خویش توان رام نمودن بت عیار