Як ду маи пиштрк зонка расад фасли баҳор

یک دو مه پیشترک زانکه رسد فصل بهار

Длкии доштаму длбркии бода гусор

دلکی داشتم و دلبرکی باده‌گسار

Чун баҳор омад ва гул раст зи ман дил бибаред

چون بهار آمد و گل رست ز من دل ببرید

Бе вафоеи зи гули омухти магар ё зи баҳор

بی‌وفایی ز گل آموخت مگر یا ز بهار

Бе вафоеи гули он бас ки кунад зуди сафар

بی‌ وفاییّ ‌گل آن بس ‌که‌ کند زود سفر

Чун баҳорон ки се ма ояд ва барбандад бор

چون بهاران‌ که سه مه آید و بربندد بار

Алғрзи длбркӣ буд ғзлхўону латиф

الغرض دلبرکی بود غزلخوان و لطیف

Глрху сарви қаду сангдилу сими изор

گلرخ و سرو قد و سنگدل و سیم عذار

Ба ду зулфаши ивази шонаи ҳамаи тобу шикан

به دو زلفش‌ عوض شانه همه تاب و شکن

Ба ду чашмаши бадали серумаи ҳамаи хобу хумор

به ‌دو چشمش‌ بدل سرمه ‌همه خواب و خمار

Марӣ аз моҳ дар овехта кинам гесу

ماری از ماه در آویخته‌ کاینم ‌گیسو

Норай аз сарви броФрохтаҳ кинам рухсор

ناری از سرو برافراخته‌کاینم رخسار

Чеҳраши онсон ки кашии нақши маӣ аз шингарф

چهرش آنسان‌ که‌ کشی نقش‌ مهی از شنگرف

Хаташи онсон ки кунӣ тарҳи шабӣ аз зангор

خطش آنسان‌ که ‌کنی طرح شبی از زنگار

Зулф бар чеҳра ӯ ҳиндӯии хўршидпрст

زلف بر چهرهٔ او هندوی خورشیدپرست

Ҳасан дар сӯрат ӯ Монии тасвир нигор

حسن در صورت او مانی تصویر نگار

На лабӣ дошт казон бӯса тавон кард дареғ

نه لبی داشت‌ کزان بوسه توان‌ کرد دریغ

На рухӣ дошт казу сабри тавон барад ба кор

نه رخی داشت‌ کزو صبر توان برد به ‌کار

Шавқ бӯсидан он лаби дил ман дошт нижанд

شوق بوسیدن آن لب دل من داشت نژند

Завқи бўиидни он рухи тан ман дошт назор

ذوق بوییدن آن رخ تن من داشت نزار

Лаб ӯ маркази хӯбӣ ба ду хати чанбари ҳасан

لب او مرکز خوبی به دو خط چنبر حسن

Гирди он чанбари зулфин сияҳ чун паргор

گرد آن چنبر زلفین سیه چون پرگار

Чашми ошиқи кашиш аз давр ба аимобӣ гуфт

چشم عاشق‌کشش از دور به‌ایمابی‌گفت

Ки ман аз ҳасрат нодидани хешами бемор

که من از حسرت نادیدن خویشم بیمار

Хол бар чеҳра ӯ дар хам гесу гуфтӣ

خال بر چهرهٔ او در خم‌ گیسو گفتی

Нақб бар ганҷ занад дар шаби дуздии айёр

نقب بر گنج زند در شب دزدی عیار

Чашм медӯхтам аз вай ки нбинмш дигар

چشم می‌دوختم از وی ‌که نبینمش دگر

Бехабар дар Рахш аз дидаи давидии дидор

بی‌خبر در رخش از دیده دویدی دیدار

Маи нгўимш ки маро набӯд нутқи башар

مه نگویمش‌که مه را نبود نطق بشر

Гули нхўонмш ки гулро набӯд савти ҳазор

گل نخوانمش ‌که‌ گل را نبود صوت هزار

Мурғакӣ ошиқ обаст ки бутемораш

مرغکی عاشق آبست‌که بوتیمارش

Ном аз онаст ки пайваста буд бо тимор

نام از آنست که پیوسته بود با تیمار

Бар лаб наҳр нишинад нахурд об аз он

بر لب نهر نشیند نخورد آب از آن

Ки агар об хӯрам кам шавад об аз анҳор

که اگر آب خورم کم شود آب از انهار

Ман ҳам аз мари Рахши акми ҷрстми шабу рӯз

من هم‌از مر رخش‌اکم جرستم شب و روز

Ҳамчунон коби равонро нахурд бутемор

همچنان‌ کاب روان را نخورد بوتیمار

Нуру зулмоти ман ӯ буд бҳрҳол ки буд

نور و ظلمات من او بود بهرحال‌که بود

Каз Рахши чашм равшан шуд ва аз зулфаши тор

کز رخش چشم روشن شد و از زلفش تار

Турра ӣӣ дошт чу шабҳои зимистони торик

طره‌یی داشت چو شب‌های زمستان ‌تاریک

Вндрони турраи рухии тозатар аз рӯзи баҳор

وندران طره رخی تازه‌تر از روز بهار

Зулфу рухсора ӯ буд чу боғӣ ки дар ӯ

زلف و رخسارهٔ او بود چو باغی‌که در او

Як тарафи сунбултар равед ва як сӯи гулнор

یک طرف سنبل تر روید و یک سو گلنار

Ман ба ду ёр чу булбул ки буд ошиқи гул

من به دو یار چو بلبل‌که بود عاشق‌گل

ӯ ба ман ром чу гулбун ки буд ҳамдами хор

او به من رام چو گلبن که بود همدم خار

Гоҳ мегуфтамаш эй тарки биё бӯса бидиҳ

گاه می‌گفتمش ای ترک بیا بوسه بده

Гоҳ мегуфтамаш эй шӯхи биё бода биор

گاه می‌گفتمش ای شوخ بیا باده بیار

Аз пас май ивази нақл маро додӣ бӯс

از پس می عوض نقل مرا دادی بوس

На яке бӯса на даҳ бӯса на сад балки ҳазор

نه یکی بوسه نه ده بوسه نه صد بلکه هزار

Гар ҳаме гуфтамаш эй моҳи марои даҳ ду се бӯс

گر همی ‌گفتمش ای ماه مرا ده دو سه بوس

Даҳ ва сӣ додӣ ва хондӣ ду се дар вақти шумор

ده و سی دادی و خواندی دو سه در وقت شمار

Халқ гӯйанд ҳакимӣ ба сӯии хузистон

خلق‌گویند حکیمی به سوی خوزستان

Омад аз ҳинд ва дар он шаҳр шукр кард анбор

آمد از هند و در آن شهر شکر کرد انبار

Зон шукри каждуми ҷаррораи ҳамеи гашти падед

زان شکر کژدم جراره همی‌گشت پدید

То азон шаҳри шукр кас нахирад бор ба бор

تا ازان شهر شکر کس نخرد بار به بار

Гуфтам ин ҳарф дурӯғаст ва надорам бовар

گفتم این حرف دروغست و ندارم باور

То шабии зулф ва лабаш дидам ва кардам иқрор

تا شبی زلف و لبش دیدم و کردم اقرار

Зонка он зулф сияҳ нест аз ҷаррора

زانکه آن زلف سیه نیست از جرّاره

Ки ба гирди шаккарин лаълаш гардад ҳамвор

که به‌ گرد شکرین لعلش‌ گردد هموار

Борӣ ӯ буд бҳрҳоли марои мояи айш

باری او بود بهرحال مرا مایهٔ عیش

Чаҳ ба ҳангоми тафарруҷ чаҳ ба ҳангоми шикор

چه به هنگام تفرج چه به هنگام شکار

Ҳар шаб аз ҳиҷр сухан гуфт ва наме донистам

هر شب از هجر سخن گفت و نمی‌دانستم

Каз чаҳ рӯ мекунад он ҳарфи дамодами такрор

کز چه رو می‌کند آن حرف دمادم تکرار

То баҳор омад ва гул расту ҷаҳони гашти ҷавон

تا بهار آمد و گل رست و جهان‌ گشت جوان

Бод чун турра ӯ шуд ба чамани ғолияи бор

باد چون طرهٔ او شد به چمن غالیه‌بار

Рафт ва бо лолаи рухони доман саҳро бигирифт

رفت و با لاله‌رخان دامن صحرا بگرفت

Бо майу чангу неу барбат ва раваду дафу тор

با می و چنگ و نی و بربط و رود و دف و تار

Сабза аз шарми хаташ хост равад зери замин

سبزه از شرم خطش‌ خواست رود زیر زمین

Гулбун аз рашки Рахши хости фурӯи резади бор

گلبن از رشک رخش خواست فرو ریزد بار

Вази хаёлӣ ки ба домонаши дроўизди сарв

وز خیالی ‌که به دامانش درآویزد سرو

Хости кари шавқи ҳамеи панҷаи برارد чу чанор

خواست کر شوق همی پنجه برآرد چو چنار

То қазоро шабӣ омад бар ман бо дили танг

تا قضا را شبی آمد بر من با دل تنگ

Гуфтам эй маи з чаҳ аз суҳбати ман дории ор

گفتم ای مه ز چه از صحبت من داری عار

Гуфт то буд хазони баргу наво буд туро

گفت تا بود خزان برگ و نوا بود ترا

Чун баҳор омад барги ту фурӯи рехти зи бор

چون بهار آمد برگ تو فرو ریخت ز بار

Харҷ мекардӣу маъшӯқ ҳар он чиз ки буд

خرج می کردی و معشوق هر آن چیز که بود

Ту кунун безарӣ ва ман з ту ҳастам безор

تو کنون بی‌ زری و من ز تو هستم بیزار

Ман гирифтам гули сурхами ту харидори манӣ

من‌گرفتم‌ گل سرخم تو خریدار منی

Муштарӣ то надиҳади зари набарди гул ба канор

مشتری تا ندهد زر نبرد گل به کنار

Гуфтам эй моҳ ба таҳқиқ кунун донистам

گفتم ای ماه به تحقیق‌کنون دانستم

Ки турои ҳамчуи гули сурх вафо нест шиор

که ترا همچو گل سرخ وفا نیست شعار

Боварами гашт ки беМеҳрӣу бадаҳд чу гул

باورم‌‌ گشت ‌که بی ‌مهری و بدعهد چو گل

Ки ба ҷуз тарбияташ набӯд деҳқонро кор

که به جز تربیتش نبود دهقان را کار

Пас як сол ки бар гш ба дар ояд зи дарахт

پس یک سال‌ که بر‌گش به در آید ز درخت

Дасти деҳқонро ҳрдм кунад аз хори Фкор

دست دهقان را هردم‌ کند از خار فکار

Чун кунад ғунчау деҳқон ба тамошо равадаш

چون‌ کند غنچه و دهقان به تماشا رودش

Кунад аз суҳбати ваии тнгдлиҳо изҳор

کند از صحبت وی تنگدلی‌ها اظهار

Бози баъд аз ду се рӯзӣ ки ба гулзори шкФт

باز بعد از دو سه روزی ‌که به گلزار شکفت

Баҳри як мушти зар аз боғ равад дар бозор

بهر یک مشت زر از باغ رود در بازار

Ба абас нест ки дар деги сияҳи зотши сурх

به ‌عبث نیست‌ که در دیگ سیه زآتش سرخ

Ба мукофоти бҷўшондши охири аттор

به مکافات بجوشاندش آخر عطار

Ту кунун он гули сурхӣ ва ман он деҳқонам

تو کنون آن ‌گل سرخی و من آن دهقانم

Ки зи бадаҳдии худ ранҷи мрокрдии хор

که ز بدعهدی خود رنج مراکردی خوار

Хор таънам задӣу тнгдлӣ ҳо кардӣ

خار طعنم زدی و تنگدلی‌ها کردی

То ба бор омадӣ ва бар дилами афзудии бор

تا به بار آمدی و بر دلم افزودی بار

Чун шкФтии паии зари зуд ба бозор шудӣ

چون شکفتی پی زر زود به بازار شدی

Бас кун эй шоҳиди бозорӣу ҷонами мозор

بس کن ای شاهد بازاری و جانم مازار

Гул ки аттор ба ҷўшондши охир дар дег

گل‌ که عطار به جوشاندش آخر در دیگ

ӯ з аттор битарсад ту битарс аз саттор

او ز عطار بترسد تو بترس از ستار

Гуфт эй шоърки хоми марои ишваи мада

گفت ای شاعرک خام مرا عشوه مده

Ҳарф беҳуда мазан риш макун чонаи мхор

حرف بیهوده مزن ریش مکن چانه مخار

То турои кӣсаи зи зар пар нашавад чун наргис

تا ترا کیسه ز زر پر نشود چون نرگس

То турои косаи з мепар нашавад чун гулнор

تا ترا کاسه ز می پر نشود چون ‌گلنار

Гар ҳамаи бадари шӯй бо ту нахоҳам шуд дӯст

گر همه بدر شوی با تو نخواهم شد دوست

Вари ҳамаи садри шӯй бо ту нахоҳам шуд ёр

ور همه صدر شوی با تو نخواهم شد یار

Номи зар дар луғати Форс аз онаст дуруст

نام زر در لغت فارس از آنست درست

Ки ба зари кор дуруст ояд ва бе зари душвор

که به زر کار درست آید و بی‌زر دشوار

Молики сими Неи ёва чаҳ май бозии ишқ

مالک سیم نیی یاوه چه می‌بازی عشق

Муфтии шаҳри Неи хира чаҳ бандии дастор

مفتی شهر نیی خیره چه بندی دستار

Гуфтамаш гар набӯд симу зарам айб макун

گفتمش‌ گر نبود سیم و زرم عیب مکن

Чеҳраи ман зари шимуру ашки марои сими ингор

چهره من زر شمر و اشک مرا سیم انگار

Гуфт баси ошиқи муфлис ки ҳамин узр оварад

‌گفت بس عاشق مفلس ‌که همین‌ عذر آورد

Ки ба ҷузи таъна ва тсхр нишнид аз дилдор

که به جز طعنه و تسخر نشنید از دلدار

Гуфтам акнӯн чаканами чораи ин кор бигӯ

گفتم اکنون چکنم چارهٔ این‌کار بگو

Ки зи таҳсили зару сими Фрўмондми зор

که ز تحصیل زر و سیم فروماندم زار

Гуфт ин ҳарф мазан коҳилӣу роҳати дӯст

گفت این حرف مزن‌ کاهلی و راحت دوست

Коҳилии ранҷи тан ваанда ҷони оради бор

کاهلی رنج تن و انده جان آرد بار

На магар ҳар ки азин пеши бадии ҳокими Форс

نه مگر هر که اَزین پیش بدی حاکم فارس

Ба ту марсуми ту пеш аз ҳама кардӣ эсор

به‌ تو مرسوم تو پیش از همه‌ کردی ایثار

Нақд додӣ ба ту марсуму тшориФи туро

نقد دادی به تو مرسوم و تشاریف ترا

Пеш аз онӣ ки гули сурхи дамад дар гулзор

پیش‌ از آنی‌ که ‌گل سرخ دمد در گلزار

То ту ҳар шоми бутии содаи кашӣ дар оғӯш

تا تو هر شام بتی ساده ‌کشی در آغوش

То ту ҳар субҳи бтии бодаи харӣ аз хумор

تا تو هر صبح بطی باده خری از خمار

Балки марсум дигар додӣ аз хеш ба ту

بلکه مرسوم دگر دادی از خویش به تو

То туро чира шавад кому забон дар гуфтор

تا ترا چیره شود کام و زبان در گفتار

Низ анъом дигар доштӣ аз шоҳи барӣ

نیز انعام دگر داشتی از شاه بری

Ки на имсол раседаст ва на пирор ва на пор

که نه امسال رسیدست و نه پیرار و نه پار

Бигузар аз ин ҳамаи охир на турои ҳокими Форс

بگذر از این همه آخر نه ترا حاکم فارس

Зар ба қнтор ҳаме бахшаду уштур ба қатор

زر به قنطار همی بخشد و اشتر به قطار

Кӣ турои мултамисӣ буд ки рафтӣ бар ӯ

کی ترا ملتمسی بود که رفتی بر او

Гуфтӣ ва гуфт бирав расм ткдӣ бигзор

گفتی و گفت برو رسم تکدی بگذار

Кӣ шунидӣ ки буд ҳокимии ин гӯна ҳамем

کی شنیدی‌ که بود حاکمی این‌گونه همیم

Ки расад файзи ъмимш чаҳ ба мӯ ва чаҳ ба мор

که رسد فیض ‌عمیمش چه به مو و چه به مار

Кӣ шунидӣ ки буд доварии ин гӯнаи Карим

کی شنیدی‌که بود داوری این‌گونه کریم

Ки диҳад Ямани яминаши ҳамаро исри ясор

که دهد یمن یمینش همه را یسر یسار

Инак ин ҳарчӣ Муродӣ ки туро ҳаст бадал

اینک این هرچه مرادی ‌که ترا هست بدل

Хези дргўш худованд бигӯ ё бинагор

خیز درگوش خداوند بگو یا بنگار

Гуфтамаш восита ӣӣ нест маро гуфт хамӯш

گفتمش واسطه‌یی نیست مرا گفت خموش

Мари турои воситаи баси ҳиммати он мейри кбор

مر ترا واسطه بس همت آن میر کبار

Нозими кишвари ҷами номвари малики аҷам

ناظم کشور جم نامور ملک عجم

Садри дайн бадарамам баҳри карами кӯҳи виқор

صدر دین بدر امم بحر کرم‌ کوه وقار

Волии Форси ҳусайни хон ки бар ҳиммат ӯ

والی فارس حسین‌خان‌ که بر همت او

Ҳафт иқлӣм наярзад ба яке мушти ғубор

هفت اقلیم نیرزد به یکی مشت غبار

Ҳар диёрӣ ки дар ӯ мадҳи ваии оғозкнӣ

هر دیاری که در او مدح وی آغازکنی

Бонг аҳсант бигӯаш оядат аз ҳар девор

بانگ احسنت بگوش آیدت از هر دیوار

Шаҳ парастаст бдонгўнаҳ ки дар ғайбати шоҳ

شه‌پرستست بدانگونه‌ که در غیبت شاه

Ончунонаст ки гӯйӣ бар шаҳ дорад бор

آنچنان است‌ که ‌گویی بَرِ شه دارد بار

Номи шаҳ чун шунӯди зонсон таъзим кунад

نام شه چون شنود زانسان تعظیم ‌کند

Ки на афлок ва ду гетӣ ба расӯли мухтор

که نه افلاک و دو گیتی به رسول مختار

Сухан аз хашмаш мегуфтам як рӯз ба саҳв

سخن از خشمش می گفتم یک روز به سهو

Осмон гуфт ки Қоонӣ бас кун зинҳор

آسمان‌گفت‌که قاآنی بس کن زنهار

Моҳи ман тира шуду Зуҳраи ман гашти нижанд

ماه من تیره شد و زهرهٔ من‌ گشت نژند

Меҳри ман хира шуду муштарии ман бемор

مهر من خیره شد و مشتری من بیمار

Об аз чеҳра ҳар кавкаби ман ҷорӣ шуд

آب از چهرهٔ هر کوکب من جاری شد

Ашк дар дида ҳар собит ман шуд сайёр

اشک در دیدهٔ هر ثابت من شد سیار

Гоҳ онаст ки ман низ дар уфтам ба замин

گاه آنست‌ که من نیز در افتم به زمین

Бим онаст ки ман низ бимонами зи мадор

بیم آنست ‌که من نیز بمانم ز مدار

Гуфтам аз раҳмат ӯ низ бигӯям суханӣ

گفتم از رحمت او نیز بگویم سخنی

Заҳрро чораи бФозҳркнми боки мадор

زهر را چاره بفازهرکنم باک مدار

Сухани раҳмат ӯро чу шунид аз сари шавқ

سخن رحمت او را چو شنید از سر شوق

Бар сару гардани ман Зуҳра ва ма кард нисор

بر سر و گردن من زهره و مه‌ کرد نثار

Қадараш ар буд муҷассами зи баландии гуҳи сайр

قدرش ار بود مجسم ز بلندی‌گه سیر

Хам шудигар з бар арш фитодяш гузор

خم شدی‌گر ز بر عرش فتادیش‌ گذار

эй бидонадяши турои ҷой аз он сӯии адам

ای بداندیش ترا جای از آن سوی عدم

эй нкўхўоаҳи турои васф аз он рӯй шумор

ای نکوخواه ترا وصف از آن روی شمار

Чун зи авсофи ту қосир буд андешаи ман

چون ز اوصاف تو قاصر بود اندیشهٔ من

Пас ҳар мадҳи ту сад бор кунам истиғфор

پس هر مدح تو صد بار کنم استغفار

Ҳайбати теғи ту ҳар ҷо ки равад душмани ту

هیبت تیغ تو هر جا که رود دشمن تو

Гирд вай мекашад аз оҳану фӯлоди ҳисор

گرد وی می‌کشد از آهن ‌و فولاد حصار

Бадсиголи ту ба ҳарҷо ки равад дар хатараст

بدسگال‌ تو به هرجا که رود در خطرست

Ончӣ бинад набӯд роҳи магари вақти фирор

آنچه بیند نبود راه مگر وقت فرار

Нохуни хеш ҳаме бинаду пиндоради теғ

ناخن خویش همی بیند و پندارد تیغ

Даст бар мижаи худ молади вонгорди мор

دست بر مژهٔ خود مالد وانگارد مار

Сояи хеш ҳаме бинад ва бигурезад азу

سایهٔ خویش همی بیند و بگریزد ازو

Гуяд ин лашкар мейраст ки ояд ба қатор

گوید این لشکر میرست‌که آید به قطار

Шафақ аз чарх ҳаме бинад ва фарёд кунад

شفق از چرخ همی بیند و فریاد کند

Каз пай сӯхтанам мейр барафрӯхта нор

کز پی سوختنم میر برافروخته نار

Ҳркҷои сарв банӣ бинад азу гардад давр

هرکجا سرو بنی بیند ازو گردد دور

Каз паии куштани ман мейри броФрохтаҳи дор

کز پی‌ کشتن من میر برافراخته دار

Гоҳ аз кӯҳ кунад Ром ки ба фармони амир

گاه از کوه ‌کند رم‌ که به فرمان امیر

Сахти тарсам ки палангами бадарад дар кҳсор

سخت ترسم که پلنگم بدرد در کهسار

Гоҳ аз баҳри гурезад ки бифармуда ӯ

گاه از بحر گریزد که بفرمودهٔ او

Ҳамла бар ҷони ман оранди наҳангони зи баҳор

حمله بر جان من آرند نهنگان ز بحار

Гоҳ чун мор ба паҳлу раваду тарсад аз он

گاه چون مار به پهلو رود و ترسد از آن

Ки форуманд дргли қадамаш чун мсмор

که فروماند درگل قدمش چون مسمار

Борӣ аз бими ту ҳарҷо ки равад дар хатараст

باری از بیم تو هرجا که رود در خطرست

Ҳам магар гирад дар сояи афви ту қарор

هم مگر گیرد در سایهٔ عفو تو قرار

Мҳтрои тарзи сухани байну сухани гӯйии нағз

مهترا طرز سخن‌بین و سخن‌ گویی نغز

Ки зи абкори басии бкртрнди ин афкор

که ز ابکار بسی بکرترند این افکار

Ҳамаи ашъори ман андари ҳамаи офоқ пар аст

همه اشعار من اندر همه آفاق پر است

зи одамии гӯйии ҷондортрнди ин ашъор

ز آدمی‌گویی جاندارترند این اشعار

Хомаи ман ба ғизолон хутан ме монад

خامهٔ من به غزالان ختن می‌ماند

Ки ҳамаи накҳат машк ояд азу дар рафтор

که همه نکهت مشک آید ازو در رفتار

Венаи ҳама аз асари тарбияти ҳиммати тест

وین همه از اثر تربیت همت تست

Ки ҳам аз партави маҳтоб буд ранги смор

که هم از پرتو مهتاب بود رنگ ثمار

Вари марои тарбияти ин гӯнаи намоеи зини пас

ور مرا تربیت این‌گونه نمایی زین پس

Ҳамчу хўршбд шавам пургиреҳи чархи савор

همچو خورشبد شوم پرگره چرخ سوار

То ҳамеи шери ҳаросони врмонст ба табъ

تا همی شیر هراسان ورمانست به طبع

Аз зани ҳоиз ва аз бонги хурӯсу дафу тор

از زن‌ حایض و از بانگ خروس و دف و تار

Бар сарати сояи ҳақи боду бабри халъати шоҳ

بر سرت سایهٔ حق باد و ببر خلعت شاه

Дар ?бирти шӯхи ҷавони бод ва ба кафи ҷоми ъқор

در برت شوخ جوان باد و به‌ کف جام عقار

То ки занбӯри ҳаме ҷон диҳад андари равған

تا که زنبور همی جان دهد اندر روغن

Ту ба занбӯраи барории зи тани хасми дамор

تو به زنبوره برآری ز تن خصم دمار