Биё ва соғар мекун зи бодаи моломол

بیا و ساغر می‌ کن ز باده مالامال

Ки моҳи рӯза ба ҳасрати гузашти нолонол

که ماه روزه به حسرت ‌گذشت نالانال

Бибояд аз ғам ва анда гурехт миломил

بباید از غم و انده ‌گریخت میلامیل

Май ду сола ба паймонаи рехти моломол

می دو ساله به پیمانه ریخت مالامال

Бануш бодау навашон ба ёди раҳмати ҳақ

بنوش باده و نوشان به یاد رحمت حق

Ки фазли бор худо шомиласт дар ҳамаи ҳол

که فضل بار خدا شاملست در همه حال

Ба оби бодаи ғубори дил аз пиёла бишӯй

به آب باده غبار دل از پیاله بشوی

Ки ҳаст дар дилати андаки зи рӯзаи гирди малол

که هست در دلت اندک ز روزه گرد ملال

Марои зи ид хуш омад ки ҳаст рӯзаи ҳаром

مرا ز عید خوش آمد که هست روزه حرام

На балки хўштрм аз онкӣ ҳаст бӯсаи ҳалол

نه‌ بلکه خوشترم از آنکه هست بوسه حلال

Кунун ба бадарғаи рӯзаи бода бояд хӯрд

کنون به بدرقهٔ روزه باده باید خورد

Ба узри онкии нкрдимш аз чаҳ истиқбол

به عذر آنکه نکردیمش از چه استقبال

Ҳамеша бодаи гувороу дилпазир буд

همیشه باده‌ گوارا و دلپذیر بود

Хусӯси охири шаъбону ғарраи шавол

خصوص آخر شعبان و غُرهٔ شوال

Марои зи рӯзаи ҷузи ин дил хушӣ набад ки ба ид

مرا ز روزه جز این دل‌خوشی نبد که به عید

Кунам мъонқаҳ бо он ғазали сарои ғизол

کنم معانقه با آن غزل‌ سرای غزال

Маро ба табъ хуш ояд зи рӯзи ид ки ид

مرا به طبع خوش آید ز روز عید که عید

Баҳонаи исти накӯи баҳри бӯсаи атфол

بهانه‌ایست نکو بهر بوسهٔ اطفال

Чаҳ мояи Тифли смнбр ки бо ҳазор ҳиял

چه مایه طفل سمنبر که با هزار حیل

Хаёли бӯса ӯ мар маро намӯд маҳол

خیال بوسهٔ او مر مرا نمود محال

Кунун худ ояду лаби баҳри бӯса боз кунад

کنون خود آید و لب بهر بوسه باز کند

Чу соилӣ ки кушояди каф аз барои савол

چو سایلی‌ که‌ گشاید کف از برای سؤال

Хусӯси тарки ман он содаи лавҳи симин бар

خصوص ترک من آن ساده‌لوح سیمین‌بر

Ки вақф бӯса намӯд даст рӯй Зуҳраи мисол

که وقف بوسه نمود دست روی زهره‌ مثال

зи пой то ба сараш ҳар куҷо ки май бинӣ

ز پای تا به سرش هر کجا که می‌بینی

Гумони барӣ ки бидонҷо нузул карда ҷамол

گمان بری که بدانجا نزول کرده جمال

зи бскаҳи бӯсаи зи дастам ба ҳар ду ориз ӯ

ز بسکه‌بوسه‌ز دستم‌به‌هر دو عارض او

зи нақши бӯса Рахш гашта пари вҳоду тлол

ز نقش بوسه رخش‌ گشته پر وهاد و تلال

Ба эҳтиёти чунон бўсмши ду танги шукр

به احتیاط چنان بوسمش دو تُنگ شکر

Ки бар замин начакад зон ду танги як мисқол

که بر زمین نچکد زان دو تنگ یک مثقال

Даруни мушт чу гирами сарин симинаш

درون مشت چو گیرم سرین سیمینش

Гумон кунад ки бпо андараш кунам халхол

گمان‌ کند که بپا اندرش کنم خلخال

Маро аз он бути ширини ҳкоитисти аҷиб

مرا از آن بت شیرین حکایتیست عجیب

Биё ва бишинав ва ибрат бигир азин тимсол

بیا و بشنو و عبرت بگیر ازین تمثال

зи ман чу оҳӯии Роми дидаи пори ваҳшӣ буд

ز من چو آهوی رم‌دیده پار وحشی بود

Ба зуҳду зарқу риё ром кардамаш имсол

به زهد و زرق و ریا رام‌ کردمش امسال

Бисоти зуҳду риёро чунон бгстрдм

بساط زهد و ریا را چنان بگستردم

Ки ҳар ки дид маро хира монад аз он аҳвол

که هر که دید مرا خیره ماند از آن احوال

Ба ҷабҳаи доғи ниҳодам чу зоҳиди солус

به جبهه داغ نهادم چو زاهد سالوس

Ба даст сбҳаҳ гирифтам чу воъизи мҳтол

به دست سبحه‌ گرفتم چو واعظ محتال

Ҳикоятами ҳама аз фазли зуҳд буду вараъ

حکایتم همه از فضل زهد بود و ورع

Ривоятами ҳама аз илми фиқҳ буду риҷол

روایتم همه از علم فقه بود و رجال

Гуҳии ҳадис каромот гуфтаму мӯъҷиз

گهی حدیث ‌کرامات ‌گفتم و معجز

Гуҳии баён аҳодӣс кардаму ақвол

گهی بیان احادیث کردم و اقوال

Паии муроқибаи гуҳи сари ниҳода бар зону

پی مراقبه گه سر نهاده بر زانو

Паии мукошифаи гуҳ пушт карда бар диўол

پی مکاشفه‌ گه پشت ‌کرده بر دیوال

Гуҳии саҳифау зодолмъоди андари пеш

گهی صحیفه و زادالمعاد اندر پیش

Ки ҷузи дуои нгшоими забон ба ҳеҷ мақол

که جز دعا نگشایم‌ زبان به هیچ مقال

Намӯда гуҳ ба таловати қроти қуръон

نموده‌ گه به تلاوت قرات قرآن

Шимурдаи гуҳ ба фасоҳати фазилати абдол

شمرده‌ گه به فصاحت فضیلت ابدال

Гумон намӯда пас аз чанд рӯзи дилбари ман

گمان نموده پس از چند روز دلبر من

Ки мари маро ба вараъ дар замона нест ҳам?ил

که مر مرا به ورع در زمانه نیست همال

Басони сояи мари он тарки офтоби ҷабин

بسان سایه مر آن ترک آفتاب جبین

Ба ҳркҷокаҳ шудам май давидам аз дунбол

به هرکجاکه شدم می‌دویدم از دنبال

Ба субҳи иди сиём аз паии мборкбод

به صبح عید صیام از پی مبارکباد

Давон ба сӯй ман омад чу ма ба бурҷу бол

دوان به‌سوی من آمد چو مه به برج و بال

Бағал гушӯдам ва аз рӯй макр ва шеду ҳиял

بغل گشودم و از روی مکر و شید و حیل

Бар ӯ ба лаҳни араби бонги барзадам ки тъол

بر او به لحن عرب بانگ برزدم‌ که تعال

Давид ва омад ва бинишасту даст ман бӯсед

دوید و آمد و بنشست و دست من بوسید

Аннани сабри ман аз дасти баради шавқи висол

عنان صبر من از دست برد شوق وصال

Ба баркашидам ва чандон лабаши ббўсидм

به برکشیدم و چندان لبش ببوسیدم

Ки хира дар рух ман дид вагуфти Киеви улҳол

که خیره در رخ من دید وگفت‌کیف‌الحال

На он саодати зуҳду салоҳи ому вараъ

نه آن سعادت زهد و صلاح عام و ورع

На ин шақовати фисқу фуҷуру куфру залол

نه این‌ شقاوت فسق و فجور و کفر و ضلال

Чунон зи сояи мижгон ӯ ҳаросидам

چنان ز سایهٔ مژگان او هراسیدم

Ки Ашкбӯси кашонеи зи тири рустами зол

که اشکبوس‌ کشانی ز تیر رستم زال

Чу бўҳрираҳи аҳодӣси чндкрдми ҷаъл

چو بوهریره احادیث چندکردم جعل

Ба фазли бӯса ва хондам бар ӯ ба астъҷол

به فضل بوسه و خواندم بر او به استعجال

зи содагии бпзирФту вақф ом намӯд

ز سادگی بپذیرفت و وقف عام نمود

Аз он сипас лабу рухсори гардану хату хол

از آن ‌سپس ‌لب ‌و رخسار گردن‌ و خط ‌و خال

Кунун ба ҳар ки расад садҳазор бӯса диҳад

کنون به هر که رسد صدهزار بوسه دهد

Гумони барад ки буд бӯсаи афзали алоъмол

گمان برد که بود بوسه افضل‌الاعمال

Ба гоҳи бӯсаи лабаши ончунон шукри резад

به‌گاه بوسه لبش آنچنان شکر ریزد

Ки калаки хоҷаи некӯи ниҳоди неки хисол

که ‌کلک خواجهٔ نیکو نهاد نیک خصال

Ғуломи шоҳи аҷами ҳукмрони кишвари ҷам

غلام شاه عجم حکمران‌کشور جم

Хдоигонамам осмони ҷоҳу ҷалол

خدایگان امم آسمان جاه و جلال

Сипеҳри маҷду ълои соҳиби ихтиёр ки ҳаст

سپهر مجد و علا صاحب اختیار که هست

Дилаши ҷаҳони кифояти кафш муҳӣт навол

دلش جهان کفایت کفش محیط نوال

зи бас ба хоки замини симу зари фишондаи кафш

ز بس به خاک زمین سیم و زر فشانده ‌کَفَش

Ба раҳравони ҷаҳон танг кардааст маҷол

به رهروان جهان تنگ کرده است مجال

Чу бандагонаши давони давлат аз ясору ямин

چو بندگانش دوان دولت از یسار و یمین

Чу ходимонаши равони шавкат аз ямину шимол

چو خادمانش‌ روان‌شوکت از یمین و شمال

Зиҳии дилат ба ҳунари корномаи дониш

زهی دلت به هنر کارنامهٔ دانش

Хҳии кафат ба карами борномаҳи иқбол

خهی ‌کفت به کرم بارنامهٔ اقبال

Ғуломи хусрави ҷами савлатии зиҳии давлат

غلام خسرو جم‌صولتی زهی دولت

Мутӣъи хоҷаи дарёдилии хҳии иҷлол

مطیع خواجهٔ دریادلی خهی اجلال

Ба базму разми назират надидааст ҷаҳон

به بزم و رزم نظیرت ندیده است جهان

Ки ҳам мухолифи молӣ ва ҳам мухолифи мол

که هم مخالفِ مالیّ و هم مخالف مال

Магар ки арсаи ҷоҳи турои надидаи ҳаким

مگر که عرصهٔ جاه ترا ندیده حکیم

Ки бар тноҳӣ абъод донад истидлол

که بر تناهی ابعاد داند استدلال

Далели сидқи таносухи баси инки дар сафи разм

دلیل صدق تناسخ بس اینکه در صف رزم

Паланги пеши ту рӯбаҳ шавад ҳужабри школ

پلنگ پیش تو روبه شود هژبر شکال

Ҷаҳандаи тир ту бозӣаст оҳанӣни мхлб

جهنده تیر تو بازیست آهنین مخلب

Барандаи теғи ту мргисти оташини чангол

برنده تیغ تو مرگیست آتشین چنگال

Вуҷӯд аз схтт млтҷӣ шавад ба адам

وجود از سخطت ملتجی شود به عدم

Паланг бо ғазаби илтиҷои барад ба ғизол

پلنگ با غضب التجا برد به غزال

Фано ба қаҳри ту мзмр чу талхии андари заҳр

فنا به قهر تو مضمر چو تلخی اندر زهر

Гуҳар ба калаки ту мазмун чу шукр андар на?ил

گهر به ‌کلک تو مضمون چو شکّر اندر نال

Ҷаҳон буд ба мисли хона ва ту хонаи худоӣ

جهان بود به مثل خانه و تو خانه خدای

Сахоу ҷӯади турои касбу коиноти аёл

سخا و جود ترا کسب و کاینات عیال

Саманди рҳспрти чорпоиаҳи нусрат

سمند رهسپرت چارپایهٔ نصرت

Камони ҷоншкрти чиллаи хонаи оҷол

کمان جانشکرت چله‌خانهٔ آجال

Кафат ба гоҳ сахо гуфта бухлро ки бимир

کفت به ‌گاه سخا گفته بُخل را که بمیر

Дилат ба гоҳ ато гуфта ҷӯадро ки бибол

دلت به ‌گاه عطا گفته جود را که ببال

На ҷяши фатҳро ҳоили оташини бора

نه جیش فتح را حایل آتشین باره

На теғи тези турои монеъи оҳанӣни србол

نه تیغ تیز ترا مانع آهنین سربال

Зиҳи камони ту заҳдони бачаи нусрат

زه‌ کمان تو زهدان بچهٔ نصرت

Сари синони ту пистони кӯдаки иқбол

سر سنان تو پستان‌ کودک اقبال

Хаёли базми ту ҳамчун амли нишоти ангез

خیال بزم تو همچون امل نشاط‌انگیز

Ҳавои разми ту ҳамчун аҷали равони оғол

هوای رزم تو همچون اجل روان آغال

На чархро бар қадари ту санги як хардал

نه چرخ را بر قدر تو سنگ یک خردل

На кӯҳро бар ҳалами ту вазни як мисқол

نه‌کوه را بر حلم تو وزن یک مثقال

Агар ба кӯҳ нигоранд нақши мураккаби ту

اگر به‌ کوه نگارند نقش مرکب تو

Басони мурғ ҳмондм баровард пару бол

بسان مرغ هماندم برآورد پر و بال

Зиҳи камони ту бозуии фатҳро тъўиз

زه ‌کمان تو بازوی فتح را تعویذ

Хами каманди ту соқи замонаро халхол

خم‌کمند تو ساق زمانه را خلخال

Ба ёди ҷӯади тугар кӯзагар суфоли пазад

به یاد جود تو گر کوزه‌گر سفال پزد

зи кӯраи ҷоми ҷами оради бурун ба ҷои суфол

ز کوره جام‌جم آرد برون به جای سفال

Табораки аллоҳи азин Рахши кӯҳи кӯҳаи ту

تبارک‌الله ازین رخش‌ کوه‌ کوههٔ تو

Ки вақти ҳамла ба кӯҳи андари афканди зилзол

که وقت حمله به ‌کوه اندر افکند زلزال

Дрозгрдну лоғари миёни вкўчки сар

درازگردن و لاغر میان وکوچک‌سر

Бузурги ҳайкалу фарбеҳи сарину зғими ёл

بزرگ‌هیکل و فربه‌سرین و ضغیم‌یال

Равандатар зи яқину давандатар зи гумон

رونده‌تر ز یقین و دونده‌تر ز گمان

Парандатар зи уқобу ҷаҳандатар зи шимол

پرنده‌تر ز عقاب و جهنده‌تر ز شمال

зи ғарби рокиб ӯгар хаёл шарқ кунад

ز غرب راکب او گر خیال شرق ‌کند

Ба шарқи шеҳаи занон зӯдтар расад зи хаёл

به شرق شیهه‌زنان زودتر رسد ز خیال

Тлоли зери самаши паст тар шавад зи вҳод

تلال زیر سمش پست‌تر شود ز وهاد

Вҳоди зери пеши нарм тар шавад зи раммол

وهاد زیر پیش نرم‌تر شود ز رمال

Замонагар зибри пушт ӯ савор шавад

زمانه‌گر زبر پشت او سوار شود

Ба як нафас гузарад ҳар чаҳ дар ҷаҳони мау сол

به یک‌نفس گذرد هر چه در جهان‌ مه و سال

Гуҳӣ чу ноқаи солеҳи буруни дӯди азкўаҳ

گهی چو ناقهٔ صالح برون دود ازکوه

Гуҳӣ чу чашмаи Мӯсои равони ҷаҳди зи ҷибол

گهی چو چشمهٔ موسی روان جهد ز جبال

Ба санги хора чу дар кӯҳи сами фурӯи кӯбад

به سنگ خاره چو در کوه سم فرو کوبد

Гумони барӣ ба дуҳул чӯб мезанад тбол

گمان بری به دهل چوب می‌زند طبال

Замини маъракаро пари ҳилол ва бадар кунад

زمین معرکه را پر هلال و بدر کند

Пеши зи нақши ҳўоФри самаши зи нақши нъол

پیش ز نقش حوافر سمش ز نقش نعال

Ба зарқ то натавон басти бод дар чанбар

به زرق تا نتوان بست باد در چنبر

Ба макр то натавон дошт об дар ғарбол

به مکر تا نتوان داشت آب در غربال

Чаҳор чизи ту холии зи чор чиз мабод

چهار چیز تو خالی ز چار چیز مباد

Ки то ҷаҳон ба ту мебугзарад бад-ӣни минвол

که تا جهان به تو می‌بگذرد بدین منوال

Равони зи тоъати яздони дил аз итоати шоҳ

روان ز طاعت یزدان دل از اطاعت شاه

ДФоин аз дару гавҳар , хзоин аз зару мол

دفاین از در و گوهر، خزاین از زر و مال

Ба чоҳи ?вил буд сарнигӯни мухолифи ту

به چاه ویل بود سرنگون مخالف تو

Бидон масоба ки дар чоҳи Исфаҳони даҷол

بدان مثابه‌ که در چاه اصفهان دجال

Ҳамеша ёри ту ёри нишот дар ҳар вақт

همیشه یار تو یار نشاط در هر وقت

Ҳамораи хасми ту ёри клол дар ҳарҳол

هماره خصم تو یار کلال در هرحال