Равад омўни гашти ҳомӯни зи ашки Ҷайҳуни зои ман

رود آمون‌ گشت هامون ز اشک جیحون‌زای من

Рашк Сайҳун шуд замин аз чашми хӯни полои ман

رشک سیحون شد زمین از چشم خون پالای من

Ардии айшам хазон шуд венаи аҷаб кандар хазон

اردی عیشم خزان شد وین عجب ‌کاندر خزان

Лола май раведи мудом аз наргиси Шаҳлои ман

لاله می‌روید مدام از نرگس شهلای من

Дидаи ман ашки резади синаи ман шуълаи хез

دیدهٔ من اشک ریزد سینهٔ من شعله‌خیز

Дар миёни обу оташи лоҷарами маъвои ман

در میان آب و آتش لاجرم ماوای من

Брнхизд хандаам аз дили шигифтӣ онкӣ ҳаст

برنخیزد خنده‌ام از دل شگفتی آنکه هست

Заъфарони ранг аз ҳаводиси симгуни симои ман

زعفران رنگ از حوادث سیمگون سیمای من

Барнадорам гомӣ аз сустии аҷабтар каз ?илам

برندارم ‌گامی از سستی عجب‌تر کز الم

Каҳрабо рангаст сақлобии сифати аъзои ман

کهربا رنگست سقلابی صفت اعضای من

Ҳрмжаҳи хорист дар чашмами аҷаб кин хорҳо

هرمژه خاریست در چشمم عجب‌ کاین خارها

Солманд аз мавҷи ашки чашми тӯфони зои ман

سالمند از موج اشک چشم طوفان زای من

Миҷмарами моно ба подошн аз он афрӯхтаст

مجمرم مانا به پاداشن از آن افروخته‌ست

Дӯзахӣ аз дили шарораи оҳ бе пурвои ман

دوزخی از دل شراره آه بی‌پروای من

Ман ҳамон донои рстолиси фикрами комдст

من همان دانای رسطالیس فکرم ‌کامده‌ست

Дар тани маънии равон аз мантиқ гуёӣ ман

در تن معنی روان از منطق ‌گویای من

То чаҳ шуд ёрб ки зад меҳр хамӯшӣ бар даҳан

تا چه شد یارب که زد مهر خموشی بر دهن

Тӯтии шарин забони табъи шкрхои ман

طوطی شرین زبان طبع شکرخای من

Ман ҳамон Буқроти луқмони мони софии гавҳарам

من همان بقراط لقمان مان صافی‌گوهرم

То чаро бурҳон равад акнӯн ба сўФстои ман

تا چرا برهان رود اکنون به سوفسطای من

Ман ҳамон пайғамбари арбоби назмам каз ғурур

من همان پیغمبر ارباب نظمم‌کز غرور

Пушт по мезад ба чархи сифлаи астғои ман

پشت پا می‌زد به چرخ سفله استغای من

То чаро ёрб ҳўориин аъдо гашта анд

تا چرا یارب حوارّیین اعدا گشته‌اند

Чира бар нафаси салими исавии осои ман

چیره بر نفس سلیم عیسوی آسای من

Тира тар гаштаст базмами венаи аҷаб каз сӯзи дил

تیره‌تر گشتست بزمم وین عجب‌کز سوز دل

Рӯзу шаб чун шамъ май сӯзади зи сар то пои ман

روز و شب چون شمع می‌سوزد ز سر تا پای من

Лؤлؤ лолост назмами оўхои кзкини чарх

لؤلؤ لالاست نظمم آوخا کزکین چرخ

Кам баҳотар аз хзФ шуд лؤлؤи лолои ман

کم بهاتر از خزف شد لؤلؤ لالای من

Баҳри ҷомии миннат аз соқӣ чаро бояд кашид

بهر جامی منّت از ساقی چرا باید کشید

Чашм ман ҷомасту ашки лългўи Ни саҳбои ман

چشم ‌من جامست و اشک لعلگو‌ن صهبای ‌من

Толеъи шӯи Ром ба сад талхӣ турш кардаст рӯй

طالع شو‌رم به صد تلخی ترش کردست روی

То магар аз ҷони ширини бишиканади сафрои ман

تا مگر از جان شیرین بشکند صفرای من

Ин мисл нашунида ӣӣ худ кардаро тадбир нест

این مثل نشنیده‌یی خود کرده را تدبیر نیست

То чҳо бар ман расад зин карда биҷои ман

تا چها بر من رسد زین‌ کردهٔ بیجای من

Обрӯем рехти дил аз бас баҳр сӯем кашид

آبرویم ریخت دل از بس بهر سویم‌کشید

эй дариғо баради дузди хонагии колои ман

ای دریغا برد دزد خانگی‌ کالای من

Даҳр бар ман дӯзахаст аз кулуфти ҳурмони шоҳ

دهر بر من دوزخست از کلفت حرمان شاه

Вой агар бар ман бад-инсон бугзарад ъқбои ман

وای اگر بر من بدینسان بگذرد عقبای من

Шоҳи шери авжани ҳасани шаҳ онкӣ гуяд на сипеҳр

شاه شیر اوژن حسن شه آنکه گوید نه سپهر

Хуфта дар зилли злили рояти аълои ман

خفته در ظلّ ظلیل رایت اعلای من

Онкӣ фармоед манам онкў фиристад зери хок

آنکه فرماید منم آنکو فرستد زیر خاک

Офарин бар офарини Чингиз бар ёсои ман

آفرین بر آفرین چنگیز بر یاسای من

Ман ҳамон Ҳушанги тҳмўрси нажодами комдст

من همان هوشنگ‌ تهمورس نژادم‌ کامدست

Ғарқа дар хӯни аҳриман аз ханҷар барои ман

غرقه در خون اهرمن از خنجر برّای من

Равед аз дашти вғоу раведи лолаи аҳмар ҳануз

روید از دشت وغا و روید لالهٔ احمر هنوز

Аз шақоӣқи ранги хӯни бдкнши аъдои ман

از شقایق رنگ خون بدکنش اعدای من

Хоки кофари диз буд то гову моҳии сурхи ранг

خاک کافر دز بود تا گاو و ماهی سرخ رنگ

То абад аз нашри хӯни хасм бе пурвои ман

تا ابد از نشر خون خصم بی ‌پروای من

Сӯрати мстқбл ва мозӣ нагорд бар сарин

صورت مستقبل و ماضی نگارد بر سرین

Як раҳ ар ҷавлон занад хинги ҷаҳони паймои ман

یک ره ار جولان زند خنگ جهان پیمای من

То чаҳ эъҷозаст ин ёрб ки бо ҳанҷори хасм

تا چه اعجازست این یارب‌ که با هنجار خصم

Шакл ҷавзо кард аз теғи ҳилоли осои ман

شکل جوزا کرد از تیغ هلال ‌آسای من

Ҳарки бинад ҳашарро донад ки ҷуз бозича нест

هرکه بیند حشر را داند که جز بازیچه نیست

Шӯриши бозор ӯ бо шӯриши ҳиҷои ман

شورش بازار او با شورش هیجای من

Осмони гуфтои баромад Зуҳраам аз бими шоҳ

آسمان‌گفتا برآمد زهره‌ام از بیم شاه

Нест бе тақдими иллати гӯнаи хзрои ман

نیست بی‌تقدیم علت‌ گونهٔ خضرای من

БдргФтои хуинро бо рой шаҳ кардам қарин

بدرگفتا خوین را با رای شه‌کردم قرین

Ҳар маии ноқис ба кайфар зон шавад аҷзои ман

هر مهی ناقص به‌کیفر زان شود اجزای من

Тири гуфтои хешро хондам дабири шаҳриёр

تیر گفتا خویش را خواندم دبیر شهریار

Мҳтрқи зонрў ба подошаш шавад аъзои ман

محترق زانرو به پاداشش شود اعضای من

Зуҳраи гуфтои мутриб хусрав ситудам хеш ро

زهره گفتا مطرب خسرو ستودم خویش را

Зон сабаби раҷъат муқарар шуд ба боди афрои ман

زان سبب رجعت مقرر شد به باد افرای من

Меҳри гуфтои хешро хондам ҳам?или рои шоҳ

مهر‌ گفتا خویش را خواندم همال رای شاه

МнксФи гуҳ зон шавад чеҳри ҷаҳони орои ман

منکسف‌ گه زان شود چهر جهان‌آرای من

Тар к гардун гуфт хондам хешро дижхими шоҳ

تر‌ک گردون ‌گفت خواندم خویش را دژخیم شاه

Ваз наҳваст шуҳра зон шуд кавкаби рхшои ман

وز نحوست شهره زان شد کوکب رخشای من

Муштарии гуфтои хатиби шаҳи сурӯдами хеш ро

مشتری‌‌ گفتا خطیب شه سرودم خویش را

Зон надорад ҳеҷ доногўш бар иншои ман

زان ندارد هیچ داناگوش بر انشای من

Гуфт кайвони хешро хондам бар аз дарбони шоҳ

گفت ‌کیوان خویش را خواندم بر از دربان شاه

Наҳси акбргшти зонрўи васфи ҷонФрсои ман

نحس اکبرگشت زانرو وصف جانفرسای من

Ҳарякии зи олоти разму базм шаҳ гуфтанд дӯш

هریکی ز آلات رزم و بزم شه ‌‌گفتند دوش

Турфаи назмии нағзтар зин гуфта ғрои ман

طرفه نظمی نغزتر زین‌گفتهٔ غرای من

Теғи шаҳи гуфтои наҳангии баҳри мавҷам ко мадаст

تیغ شه ‌گفتا نهنگی بحر موجم‌ کآ‌مدست

Хасми дорои туъмау дасти малики дарёии ман

خصم دارا طعمه و دست ملک دریای من

Рмҳи шаҳи гуфтои манам он афъӣ беҷон ки ҳаст

رمح‌شه‌ گفتا منم آن افعی بی‌جان‌که هست

Аждаҳои пбчони зи риши неши ҷонФрсои ман

اژدها پبچان ز ریش نیش جانفرسای من

Кӯси шаҳи гуфтои манам он лаъибати тундари хурӯш

کوس شه‌ گفتا منم آن لعبت تندر خروش

Ки осмон дар гӯш дорад пунба аз овои ман

که آسمان در گوش دارد پنبه از آوای من

Ханҷар шаҳ гуфт ман мстсқим зон рӯй ҳаст

خنجر شه ‌گفت من مستسقیم زان روی هست

Хӯни хасми шаҳи алоҷи дарди истисқои ман

خون خصم شه علاج درد استسقای من

Тиршаҳи гуфтои уқобии тези пурми комдст

تیرشه‌گفتا عقابی تیز پرّم ‌کآمدست

Ошёни марги минқор шрнг олой ман

آشیان مرگ منقار شرنگ آلای من

Гар зи шаҳи гуфтои ман он кӯҳи дамовандам ки ҳаст

گر ز شه‌گفتا من آن ‌کوه دماوندم ‌که هست

Дар бар Албурзи брзи Подшаҳи маъвои ман

در بر البرز برز پادشه ماوای من

Худ шаҳ гуфт аблақи ман пар насар тоираст

خود شه‌ گفت ابلق من پر نسر طایرست

Кои шёни фармӯдаи андари фарқи Фрқдсои ман

کا‌شیان فرموده اندر فرق فرقدسای من

Дръ хусрав гуфт ман шастами тани дорои наҳанг

درع خسرو گفت من شستم تن‌ دارا نهنگ

ҲлФаҳи андари ҳалқа зон шуд симгуни симои ман

حلفه اندر حلقه زان شد سیمگون سیمای من

Хинг хусрав гуфт он шабдизи сарсари ҷунбишам

خنگ خسرو گفت آن شبدیز صرصر جنبشم

Каз пуф ҷавлон сазад ҳафт осмони саҳрои ман

کز پف جولان سزد هفت آسمان صحرای من

Роят шаҳ гуфт ман он ояти фатҳам ки ҳаст

رایت شه گفت من آن آیت فتحم‌ که هست

Турраи рухсори нусрати парчами ялдои ман

طرهٔ رخسار نصرت پرچم یلدای من

Базми шаҳи гуфтои манам фирдавсу соғари слсбил

بزم شه گفتا منم فردوس و ساغر سلسبیل

Соқёни ғулмону ҳурии талъатони ҳўрои ман

ساقیان غلمان و حوری طلعتان حورای من

Дасти шаҳи гуфтои манам он абри Нитсаоне ки ҳаст

دست شه ‌گفتا منم آن ابر نیسانی ‌که هست

Баҳрро махзани тиҳӣ аз ҳиммати волои ман

بحر را مخزن تهی از همّت والای من

Ҷоми дорогФти монокўсрм зонрўкаҳ ҳаст

جام داراگفت ماناکوثرم زانروکه هست

Базми ъушрати хези хусрави ҷинати алмأи вои ман

بزم عشرت خیز خسرو جنت المأ‌وای من

Рои шаҳи гуфтои манам Мӯсоу хасмами сомрӣ

رای شه‌گفتا منم موسی و خصمم سامری

То чаҳ гуяд саҳар ӯ бо мӯъҷизи Байзои ман

تا چه‌گوید سحر او با معجز بیضای من

Калаки шаҳи гуфтои манам Искандари соҳибқирон

کلک شه‌گفتا منم اسکندر صاحبقران

Нақши ман зулмоту оби зиндагии маънои ман

نقش من ظلمات و آب زندگی معنای من

Хусрави агрчнди рӯзии гаштам аз даргоҳи давр

خسرو اگرچند روزی ‌گشتم از درگاه دور

Дар изои ин ҷасорат карда чархи аизои ман

در ازای این‌ جسارت کرده چرخ ایذای من

Гар ба нодонии зи ман донеи гуноҳӣ сар задаст

گر به نادانی ز من دانی‌‌گناهی سر زدست

Ин ҷҳонсўзи ту ва ин фарқи фарқади сои ман

این جهانسوز تو و این‌ فرق فرقد سای من‌

Ҳамраҳе бо нозири манзури бади манзур аз анк

همرهی با ناظر منظور بد منظور از انک

ӯ баҳри корӣ назар дорад ба астрзои ман

او بهر کاری نظر دارد به استرضای من

Вари гуноҳӣ дарҳақиқат нест ташрифам фирист

ور گناهی درحقیقت نیست تشریفم فرست

То зи ташкики бало эмин шавад болои ман

تا ز تشکیک بلا ایمن شود بالای من

Дирмонии доўро чндонкаҳ гуяд рӯзгор

دیرمانی داورا چندانکه‌گوید روزگار

Бар сар омад муддати даврони тани Фрсои ман

بر سر آمد مدت دوران تن فرسای من