Дӯш ки ин гирди гирди гунбади мино

دوش که این گرد گرد گنبد مینا

Обила гаван шуд чу чеҳри ман зи сурайё

آبله‌گون شد چو چهر من ز ثریا

Тунду ғзбноку сахту саркашу тавсан

تند و غضبناک و سخت و سرکش و توسن

Аз дар маҷлис даромад он бути раъно

از در مجلس درآمد آن بت رعنا

Моҳи хутани шоҳи рӯми шоҳиди кшмр

ماه ختن شاه روم شاهد کشمر

Фитнаи чини шӯри хлхи офати яғмо

فتنهٔ چین شور خلخ آفت یغما

Тоҷкӣ аз машк тар гузошта бар сар

تاجکی از مشک تر گذاشته بر سر

Ғайрати тоҷи Қубоду афсари доро

غیرت تاج قباد و افسر دارا

Хами хаму чини чини шикани шикани сари зулфаш

خم خم و چین چین شکن شکن سر زلفش

Карда з ҳар сӯи падеди шакли чилипо

کرده ز هر سو پدید شکل چلیپا

Рӯй сипедаши бародари маи гардун

روی سپیدش برادر مه گردون

Мӯии сиёҳаши писар ъам шаби ялдо

موی سیاهش پسر عم شب یلدا

Чашм магӯ як қабӣлаи зангии ҷангӣ

چشم مگو یک قبیله زنگی جنگی

Тиру камони баргирифта аз паии ҳиҷо

تیر و کمان برگرفته از پی هیجا

Зулфаш аз ҷунбиши насим чу раққос

زلفش از جنبش نسیم چو رقاص

Гоҳ ба поин фитод вагоҳ ба боло

گاه به پایین فتاد وگاه به بالا

Чашм магӯ як қробаҳи бодаи хлр

چشم مگو یک قرابه بادهٔ خلر

Зулф махон як лтимаҳи анбари Соро

زلف مخوان یک لطیمه عنبر سارا

Ҳалқаи зулфаши калиди неъмати ҷовид

حلقهٔ زلفش کلید نعمت جاوید

Муждаи васлаши навиди давлати дунё

مژدهٔ وصلش نوید دولت دنیا

Мот шудам дар Рахши чунонкӣ ту гуфтӣ

مات شدم در رخش چنانکه تو گفتی

ӯ ҳамаи хуршеди гашт ва ман ҳамаи ҳрбо

او همه خورشید گشت و من همه حربا

Чини нпсндидмш ба чеҳра агар чаҳ

چین نپسندیدمش به چهره اگر چه

Шоҳиди ғазабон буд зи айб мубарро

شاهد غضبان بود ز عیب مبرا

Гуфтамаш эй шӯхи чин ба чеҳра Маяфкан

گفتمش ای شوخ چین به چهره میفکن

Хуш набӯд печу хам ба чеҳраи бурно

خوش نبود پیچ و خم به چهرهٔ برنا

Чину шикан боядат ба зулф на бар рӯй

چین و شکن بایدت به زلف نه بر روی

Ҷавру ситам шоядат ба ғайр на бар мо

جور و ستم شایدت به غیر نه بر ما

Сирка фурӯшӣ макун зи чеҳра ки дар ишқ

سرکه فروشی مکن ز چهره که در عشق

Ҳеҷам аз он сирка гум нагардад сафро

هیچم از آن سرکه گم نگردد صفرا

Шоҳид бояд кушода рӯйу сухангӯӣ

شاهد باید گشاده روی و سخنگوی

Дилбару дилҷӯйу длФрибу длоро

دلبر و دلجوی و دلفریب و دلارا

Дилбар бояд ки ҳар дам аз дар шухӣ

دلبر باید که هر دم از در شوخی

Бӯсаи намояди лабаш ба табъи тақозо

بوسه نماید لبش‌ به طبع‌ تقاضا

Себи занхдонаши вақфи орифу омӣ

سیب زنخدانش وقف عارف و عامی

Танги намакдонаши назри ҷоҳилу доно

تنگ نمکدانش نذر جاهل و دانا

Кард шикарханда ӣӣ ки ҳикмат мафруш

کرد شکرخنده‌یی که حکمت مفروش

Зишт чаҳ донад румузи талъати зебо

زشت چه داند رموز طلعت زیبا

« лаъибати ширин агар турш нанишинад

«لعبت شیرین اگر ترش ننشیند

Муддаӣонаш тамаъ кунанд ба ҳалво »

مدعیانش طمع کنند به حلوا»

Ҳоҷиби бори мулӯк агар накунад манъ

حاجب بار ملوک اگر نکند منع

Хон шаҳон муфлисон баранд ба яғмо

خوان شهان مفلسان برند به یغما

Хор агар посбон нахл набошад

خار اگر پاسبان نخل نباشد

Бар зибри нахлӣ кас набинад хурмо

بر زبر نخلی کس‌نبیند خرما

Зишт ба ҳарҷо равад дараст ба хорӣ

زشت به هرجا رود در است به خواری

Гар ҳама бошад зи насли шоҳи Бухоро

گر همه باشد ز نسل شاه بخارا

Худ нишнидӣ мгркаҳи мояи ъушрат

خود نشنیدی مگرکه مایهٔ عشرت

Талъати зебо буд на халъати дебо

طلعت زیبا بود نه خلعت دیبا

Гуфтамаш аҳсант эйнигор сухангӯӣ

گفتمش احسنت ای نگار سخنگوی

Ваа ки шикебами рабӯдӣ аз лаб гуё

وه‌که شکیبم ربودی از لب‌گویا

Пиштрки ой то лаб ту бабўсам

پیشترک آی تا لب تو ببوسم

Каз лаби лаъли тўгшти ҳали муаммо

کز لب لعل توگشت حل معما

Ҳамчуи яке шери хашмгини бхрўшид

همچو یکی شیر خشمگین بخروشید

Ларза фитодаш зи фарти хашм бар аъзо

لرزه فتادش ز فرط خشم بر اعضا

Гуфт ки эй муфлиси ин чаҳ беадабӣ буд

گفت‌که ای مفلس این چه بی‌ادبی بود

Хез ва видоъам куну сдоъи миФзо

خیز و وداعم‌کن و صداع میفزا

Гар ту бад-ӣни мояи дониш аз бшрстӣ

گر تو بدین مایه دانش از بشرستی

Нафрини бодат ба ҷони зи одаму ҳавво

نفرین بادت به جان ز آدم و حوا

Кош ки силии замин тамом бишӯяд

کاش‌که سیلی زمین تمام بشوید

Каз ту мулаввас шудааст тӯдаи ғбро

کز تو ملوث شده است تودهٔ غبرا

Ин қадар эй беадаб ҳануз ндонӣ

این‌قدر ای بی‌ادب هنوز ندانی

Каз лаб ман кӯтаҳаст дасти таманно

کز لب من‌کوتهست دست تمنا

Ҳеҷ шунидӣ ба умри худкии гадоӣ

هیچ شنیدی به عمر خودکه‌گدایی

Тори тамаъи афканд ба гардани ҷавзо

تار طمع افکند به‌گردن جوزا

Каси лаби лаъл маро наёрад бӯсед

کس لب لعل مرا نیارد بوسید

Ҷзкаҳи сногўии шаҳриёри тавоно

جزکه ثناگوی شهریار توانا

Ҷустам ва аз ваҷди остини бФшондм

جستم و از وجد آستین بفشاندم

Як ду муъаллақ задам чу мардуми шайдо

یک دو معلق زدم چو مردم شیدا

Гуфтамаш алҳмди пастузон мнстӣ

گفتمش الحمد پس توزان منستی

Дам мазан эй хуби чеҳр аз нъми вло

دم مزن ای خوب چهر از نعم ولا

Меҳтари Қоонии он манам ки зи дониш

مهتر قاآنی آن منم‌که ز دانش

Дар ҳамаи гетӣ касам набинад ҳамто

در همه‌گیتی‌کسم نبیند همتا

Модҳи хоси хдоигони мулӯкам

مادح خاص خدایگان ملوکم

Мадҳат ӯ хондаи субҳу шом ба ҳарҷо

مدحت او خوانده صبح و شام به هرجا

Нармаки нармаки лабони гушӯда ба ханда

نرمک‌‌نرمک لبان‌گشوده به خنده

Ваз лбконш чакид шаҳди мҳно

وز لبکانش چکید شهد مهنا

Хандони хандони давиду пеш ман омад

خندان خندان دوید و پیش من آمد

Дӯхт ду лаб бар лабам ки бӯса бизан ҳо

دوخت دو لب بر لبم‌که بوسه بزن‌ها

Алҳақ шарми омадами бад-ӣни лаби мункир

الحق شرم آمدم بدین لب منکر

Бӯса задан бар лабӣ чу лолаи ҳмро

بوسه زدن بر لبی چو لالهٔ حمرا

Кин лаб ҳамчун зи луии ман на сазо буд

کاین لب همچون ز لوی من نه سزا بود

Бар лбкии сурхтар зи хӯни мусаффо

بر لبکی سرخ تر ز خون مصفا

Гуфтамаш эй тарк дода гирад ва сад бӯс

گفتمش ای ترک داده‌گیرد و صد بوس

Каз лаби лаъли ту қонеъам ба тамошо

کز لب لعل تو قانعم به تماشا

Рӯй турш кард вагуфти кибри Фрўҳл

روی ترش‌کرد وگفت‌کبر فروهل

Каз ту таваллои накӯ буд на тбро

کز تو تولا نکو بود نه تبرا

Шоиру онгоҳи ради бӯсаи ширин

شاعر و آنگاه رد بوسهٔ شیرین

Кӯдаку онгоҳи тарки ҷўзи мнқо

کودک و آنگاه ترک جوز منقا

Модҳи шоҳии турои рсдкаҳи брўбд

مادح شاهی ترا رسدکه بروبد

Хоки раҳатро ба зулфи тофтаи ҳўро

خاک رهت را به زلف تافته حورا

Бӯса бизан мрмрои зи лутфи вагарна

بوسه بزن مرمرا ز لطف وگرنه

Назд батон саршикастаи гирдаму расво

نزد بتان سرشکسته‌گردم و رسوا

Дар ҳамаи узвами мухайярии паии бӯса

در همه عضوم مخیری پی بوسه

Аз серум инак бигир бӯса бизан то

از سرم اینک بگیر بوسه بزن تا

Рӯйу лабами ҳардуи нек дархур бӯсанд

روی و لبم هردو نیک درخور بوسند

Ин ман ва инак ту ё бабўс лабам ё

این من و اینک تو یا ببوس لبم یا

Гуфтамаш эй тарки тарки ин суханони гӯй

گفتمش ای ترک ترک این سخنان‌گوی

Баси кои азин ғмзу рамзу ишвау ?има

بس‌کا ازین غمز و رمز و عشوه و ایما

Бо ту хиёнат кунам ?ҳуллои бачаи Зуҳра

با تو خیانت‌کنم هلا بچه زهره

Бо ту ҷасорат кунам алои бачаи ёро

با تو جسارت‌کنم الا بچه یارا

Хислати дуздону хуии роҳзнонст

خصلت دزدان و خوی راهزنانست

Чашми тамаъ духтан ба ҷониби коло

چشم طمع دوختن به جانب‌کالا

Гуфт агрком ман набахше имшаб

گفت اگرکام من نبخشی امشب

Назд малик аз ту шикваи ронами фардо

نزد ملک از تو شکوه رانم فردا

Гуфтам рӯи рўкаҳи кор агар ба шаҳ уфтад

گفتم رو روکه‌کار اگر به شه افتد

Шоҳ маро баргузинад аз ҳамаи дунё

شاه مرا برگزیند از همه دنیا

Шаҳ нахирад шеъри дилкаши ту ба мӯе

شه نخرد شعر دلکش تو به مویی

Чун кунад аз рӯй лутфи шеъри ман асғо

چون‌کند از روی لطف شعر من اصغا

Гуфт мазан лофу ишва кам кун аз ирок

گفت مزن لاف و عشوه‌کم‌کن از یراک

Мояи шеъри ту аз манаст саропо

مایهٔ شعر تو از منست سراپا

Гар накушуд сурхи гули ниқоби зи чеҳра

گر نکشد سرخ‌گل نقاب ز چهره

Булбули мискин чигуна баркашад ово

بلبل مسکین چگونه برکشد آوا

Шодии хусрав буд зи талъати ширин

شادی خسرو بود ز طلعت شیرین

Нолаи Вомиқ буд зи улфати узро

نالهٔ وامق بود ز الفت عذرا

Чеҳраи Юсуф ба хоби дидкаҳ дар Миср

چهرهٔ یوسف به خواب دیدکه در مصر

Тарки висоли ъзизгФти Зулайхо

ترک وصال عزیزگفت زلیخا

Гуфтамаш эй тарк дар лабони Тогое

گفتمش ای ترک در لبان توگویی

Раҳл иқомат фикандааст масеҳо

رحل اقامت فکنده است مسیحا

Ханда кунон гуфт кин таъаллули токӣ

خنده‌کنان‌گفت‌کاین تعلل تاکی

Хез ва бигӯ мадҳӣ аз шҳншаҳи доро

خیز و بگو مدحی از شهنشه دارا

Ғарра ӯро ба чашм кардам ва дар мадҳ

غرهٔ او را به چشم‌کردم و در مدح

Ғарра сифат хондам ин қасидаи ғро

غره صفت خواندم این قصیدهٔ غرا

То з заволаст лоязол мубарро

تا ز زوالست لایزال مبرا

Малики малики бод аз заволи мъро

ملک ملک باد از زوال معرا

Роди Муҳамади шаҳи онкии оташи қаҳраш

راد محمد شه آنکه آتش قهرش

Май бгдозд чу муми сахраи смо

می بگدازد چو موم صخرهٔ صمّا

Давлат ӯро на авваласт ва на охир

دولت او را نه اولست و نه آخر

Шавкат ӯро на мақтааст ва на мабда

شوکت او را نه مقطعست و نه مبدا

Шуъла кашад ханҷараш агар ба зимистон

شعله‌کشد خنجرش اگر به زمستان

Халқ ба сардобҳо раванди згрмо

خلق به سرداب‌ها روند زگرما

Калаки гуҳари силк ӯ чаҳ муъҷиза дорад

کلک‌گهر سلک او چه معجزه دارد

Каз шабаҳи оради падеди лؤлؤи лоло

کز شبه آرد پدید لؤلؤ لالا

Не ғалатам набӯд ин аҷаб ки намояд

نی غلطم نبود این عجب‌که نماید

Дар шаби торики ҷилваи наҷми сурайё

در شب تاریک جلوه نجم ثریا

Ҳифзи ту пӯшади зи оби сақф бар оташ

حفظ تو پوشد ز آب سقف بر آتش

Ҳзми ту бандади зи боди ҷср ба дарё

حزم تو بندد ز باد جسر به دریا

Халқи ту хайрӣ даманд аз туфи оташ

خلق تو خیری‌ دماند از تف آتش

Ҷӯади ту алмос созад азкФи дарё

جود تو الماس سازد ازکف دریا

Ҳзми ту ёради Мадинаи сохт ба Ҷайҳун

حزم تو یارد مدینه ساخت به جیحون

Азм ту танд сафинаи тохт ба саҳро

عزم تو تاند سفینه تاخت به صحرا

Авн ту созад зи муми ҷавшани Довӯд

عون تو سازد ز موم جوشن داود

Рои ту оради зи дўдгнбди хзро

رای تو آرد ز دودگنبد خضرا

Чун зи адуии ту ном ҳаст ва нишон нест

چون ز عدوی تو نام هست و نشان نیست

Шояд агар хўонмши набераи анқо

شاید اگر خوانمش نبیرهٔ عنقا

Афви ту нохондааст васфи сиёсат

عفو تو ناخوانده است وصف سیاست

Қаҳр ту нашунидааст номи мудоро

قهر تو نشنیده است نام مدارا

Шоҳо дар ин қасидаи жарф нигаҳ кун

شاها در این قصیده ژرف نگه‌کن

Назми ту ойин бибину шеваи шево

نظم تو آیین ببین و شیوهٔ شیوا

Ҳазли ман аз ҷади дигарон буд аввалӣ

هزل من از جد دیگران بود اولی

Хосса чу уфтад қабули шоҳи мъло

خاصه چو افتد قبول شاه معلا

Шеъри ншоидши хондан аз дар маънӣ

شعر نشایدش خواندن از در معنی

Ҳарчӣ ба сӯрати мрдФсту мқФо

هرچه به صورت مردفست و مقفا

Марсияи дониш на шеъри онкӣ чу хонанд

مرثیه دانش نه شعر آنکه چو خوانند

Печ ва хам уфтад зи ранҷу ғусса дар амъо

پیچ و خم افتد ز رنج و غصه در امعا

Чеҳри ҳасудати зи сими ашки мФзз

چهر حسودت ز سیم اشک مفضض

Ашки адуяти зи зари чеҳраи муталло

اشک عدویت ز زر چهره مطلا