Боз сарсабз шуд замини зи гиёҳ

باز سرسبز شد زمین ز گیاه

Ҳамчуи иқболи Носириддини шоҳ

همچو اقبال ناصرالدین شاه

Сарвҳо гирди сурхи гули гӯйӣ

سروها گرد سرخ گل گویی

Гирди султон ситодаанд сипоҳ

گرد سلطان ستاده‌اند سپاه

Хоки хуррамтар аз ҳавои биҳишт

خاک خرّم‌تر از هوای بهشت

Боди мишкӣнтар аз шимоли ҳроаҳ

باد مشکین‌تر از شمال هراه

Абри пошида бар дмни лؤлؤ

ابر پاشیده بر دمن لؤلؤ

Боди густарда дар чамани дебоа

باد گسترده در چمن دیباه

Тахт Ковӯс гашта он зи гуҳар

تخت‌ کاووس ‌گشته آن ز گهر

Тоҷ товус гашта ин згёҳ

تاج طاووس گشته این زگیاه

Ҳамаи шери сипеди боради абр

همه شیر سپید بارد ابر

Ки чу пистон зангӣаст сиёҳ

که چو پستان زنگی است سیاه

Киштӣ эй аз бухорро монад

کشتی‌ای از بخار را ماند

Каш буд пушти боди лангаргоҳ

کش بود پشت باد لنگرگاه

Андарин фасли ёркисти маро

اندرین فصل یارکیست مرا

ҶонФзои умр бахшанда коҳ

جانفزا عمر بخش انده‌ کاه

Малики алърши дилбарон ба ҷамол

ملک‌العرش دلبران به جمال

Малики аламути ошиқон ба нигоҳ

ملک‌الموت عاشقان به نگاه

Зхи рахшон ӯ миёни ду зулф

زخ رخشان او میان دو زلف

Чун савобии миёнаи дўгноаҳ

چون ثوابی میانهٔ دوگناه

ё на гӯйӣ ба назд як қайсар

یا نه‌ گویی به نزد یک قیصر

Ду наҷҷошӣ намӯда пушти дўтоаҳ

دو نجاشی نموده پشت دوتاه

То бар ӯ чун Манижаи дили бастам

تا بر او چون منیژه دل بستم

Гашти афросйоби дили огоҳ

گشت افراسیاب دل آگاه

Дилами андар чаҳ занхдонаш

دلم اندر چهِ زنخدانش

Ҳамчу бежан фиканд лек он моҳ

همچو بیژن فکند لیک آن ماه

Рустамӣ кард ва бо каманди ду зулф

رستمی ‌کرد و با کمند دو زلف

Чун савобии миёнаи дўгноаҳ

چون ثوابی میانهٔ دوگناه

Гоҳи мастӣ агарчӣ май бӯсам

گاه مستی اگرچه می‌بوسم

Лаб ӯро ба унф хоҳ махоҳ

لب او را به عنف خواه مخواه

Лек худ ҳам ба майли хотири хеш

لیک خود هم به میل خاطر خویش

намедиҳад бӯса низ гоҳ ба гоҳ

می‌دهد بوسه نیز گاه به‌گاه

Хоссаи он соъатӣ ки май шунӯд

خاصه آن ساعتی‌ که می‌شنود

Аз лаби ман мдиҳи шоҳаншоҳ

از لب من مدیح شاهنشاه

Носириддини шаҳи офтоби мулӯк

ناصرالدین شه آفتاب ملوک

Зинати малику зеби аФсрўгоаҳ

زینت ملک و زیب افسروگاه

Зери фурмонаши малик то малакӯт

زیر فرمانش ملک تا ملکوت

Шокири хониши пер то бурноа

شاکر خوانش پیر تا برناه

Стўтши барқу офариниши кишт

سطوتش برق و آفرینش‌ کشت

Қудраташи каҳрабои вгитии коҳ

قدرتش‌کهربا وگیتی‌کاه

Боди меҳраш ба ҳар замин ки вазад

باد مهرش به هر زمین ‌که وزد

Зу дамад то ба ҳашари меҳри гиёҳ

زو دمد تا به حشر مهر گیاه

Бар на афлок густард соя

بر نه افلاک‌گسترد سایه

Ҳркҷо шавкаташ занад харгоҳ

هرکجا شوکتش زند خرگاه

Даии хиради васфи зот ӯ ме гуфт

دی خرد وصف ذات او می‌گفت

Ки бузургаст ва дар ҷаҳони яктоа

که بزرگست و در جهان یکتاه

Гуфтам оё тавон назираши ҷуст

گفتم آیا توان نظیرش جست

КоФринш бадв баранд паноҳ

کافرینش بدو برند پناه

Лаб газон гуфт ақли ман ки хамӯш

لب گزان گفت عقل من که خموش

Вҳдаҳи лоолаҳи алои аллоҳ

وحده لااله الا الله

эй турои хусравони ҳафт иқлӣм

ای ترا خسروان هفت اقلیم

Даст баркаш ситода бар даргоҳ

دست برکش ستاده بر درگاه

Халқро пеш аз офариниши рӯҳ

خلق را پیش از آفرینش روح

Доғи меҳри ту буд зеби ҷбоаҳ

داغ مهر تو بود زیب جباه

Савту ҳарфу калом ношудаи халқ

صوت و حرف و کلام ناشده خلق

Зикри мадҳи ту буд дар афвоҳ

ذکر مدح تو بود در افواه

Сафи ҷяши ту аз фаровонӣ

صف جیش تو از فراوانی

Аз Фароҳони расида то ба фароа

از فراهان رسیده تا به فراه‌

Бар ҷамолу ҷалолу шавкати ту

بر جمال و جلال و شوکت تو

Дар ва девор шоҳиданду гувоҳ

در و دیوار شاهدند و گواه

Рӯзи ҳиҷо ки дар урӯқи замин

روز هیجا که در عروق زمین

БФсрди ҳамчуи хӯн мурда меаҳ

بفسرد همچو خون مرده میاه

Роҳ гардун шавад бунафша аз теғ

راه‌گردون شود بنفشه از تیغ

Ком гардон шавад сиёҳ аз оҳ

کام‌گردان شود سیاه از آه

Ҳамаи сад ҷои з ҳавл бигурезанд

همه صد جا ز هول بگریزند

То нафас аз гулӯ расад ба шифоа

تا نفس از گلو رسد به شفاه

Дили гардони зи чоки пероҳан

دل ‌گردان ز چاک پیراهن

Брҷҳд чун зи боди банди қабоа

برجهد چون ز باد بند قباه

Теғ бар рӯй ҳам кашанди ақрон

تیغ بر روی هم‌ کشند اقران

Гурз бар фарқ ҳам зананд ашбоаҳ

گرز بر فرق هم زنند اشباه

Ту чу хуршеди чархи вақти тулӯъ

تو چو خورشید چرخ وقت طلوع

Аз кмингаҳи буруни шӯй ногоҳ

از کمینگه برون شوی ناگاه

Ханҷарӣ чун ҷҳими дркФи даст

خنجری چون ‌جحیم درکف دست

Чеҳра ӣӣ чун биҳишти зирклоаҳ

چهره‌یی چون بهشت زیرکلاه

Кӯҳу ҳомӯни зи ҳавли ҳамлаи ту

کوه و هامون ز هول حملهٔ تو

Пар шавад аз хурӯши воўилоаҳ

پر شود از خروش واویلاه

Аз ҳароси синони ту ба сипеҳр

از هراس سنان تو به سپهر

Бозгардад шуъоъи меҳр аз роҳ

بازگردد شعاع مهر از راه

Шери он сони гурезад аз схтт

شیر آن سان گریزد از سخطت

Ки варо сарзаниш кунад рӯбоҳ

که ورا سرزنش‌کند روباه

Теғати он ёдгори ъзроиил

تیغت آن یادگار عزراییل

Малики аламути як ҷаҳони бадхоҳ

ملک‌الموت یک جهان بدخواه

То ки бар умри ту биафзояд

تا که بر عمر تو بیفزاید

Умри аъдоатро кунад кӯтоҳ

عمر اعدات را کند کوتاه

Резади он қадари хӯн ки чун моҳӣ

ریزد آن قدر خون‌ که چون ماهی

Ҳафт гардун ба хӯн кунанд шиноа

هفت‌ گردون به خون ‌کنند شناه

Ту чу Исфандиёри рӯйин тан

تو چو اسفندیار رویین تن

Гирд карда Аннани асби сиёҳ

گرد کرده عنان اسب سیاه

Душмани деви ху чу арҷосб

دشمن دیو خو چو ارجاسب‌

Ҳолаш аз ҳайбат ту гашта табоҳ

حالش از هیبت تو گشته تباه

Атласи сурхи дам ба дам бофанд

اطلس سرخ دم به دم بافند

Дшмнонт ба хоки маъракаи гоҳ

دشمنانت به خاک معرکه‌گاه

Бскаҳи дрхўни хештани пас марг

بسکه درخون خویشتن پس‌ مرگ

Даст ва по мезананд чун ҷўлоаҳ

دست و پا می‌زنند چون جولاه

Гарчи гетӣ бар ту чизе нест

گرچه‌گیتی بر تو چیزی نیست

Ҳам зи гетӣ туро фазояд ҷоҳ

هم ز گیتی ترا فزاید جاه

Сифри ҳам ҳеҷ нест лек шавад

صفر هم هیچ نیست لیک شود

Се аз ва сӣ ва панҷ азуи панҷоҳ

سه از و سیّ و پنج ازو پنجاه

То надоранд аз ситоиши ҳақ

تا ندارند از ستایش حق

Порсоёни поки дайни икроҳ

پارسایان پاک دین اکراه

Такя бар ҳеҷ подшот мабод

تکیه بر هیچ پادشات مباد

Ҷуз ба шоҳӣ ки ном ӯст илоҳ

جز به شاهی‌که نام اوست اله

Тахт дар зеру бахт дар фармон

تخت در زیر و بخت در فرمان

Насри ҳамдӯшу офияти ҳамроҳ

نصر همدوش و عافیت همراه

Фатҳӣ аз нав намӯда рӯз ба рӯз

فتحی از نو نموده روز به روز

Мулкӣ аз нўгшўдаҳи моҳ ба моҳ

ملکی از نوگشوده ماه به ماه