Ба гесу рӯй он тарки тторӣ
به گیسو روی آن ترک تتاری
Ба моҳӣ монад андари шоми торӣ
به ماهی ماند اندر شام تاری
Марои он зулфи торӣ банда дорад
مرا آن زلف تاری بنده دارد
На охир ном яздонаст торӣ
نه آخر نام یزدانست تاری
Кас аз зулфаш нтобад сар ки гӯйӣ
کس از زلفش نتابد سر که گویی
Каманд рустамаст аз тоби дорӣ
کمند رستمست از تاب داری
Ба рух чун мӯии резади буии хезад
به رخ چون موی ریزد بوی خیزد
Чу зотши накҳати авди қиморӣ
چو زآتش نکهت عود قماری
Набӯд ар зулф ӯ бо ман наме кард
نبود ار زلف او با من نمیکرد
Фалак ҳар рӯзи чандини каҷи мадорӣ
فلک هر روز چندینکجمداری
Ба ишқаш гарчи ҷаҳдам бесамар буд
به عشقش گرچه جهدم بیثمر بود
Вале чун сарв кардам бурдборӣ
ولی چون سرو کردم بردباری
Чаҳ хуши парвона дӯшам дод таълим
چه خوش پروانه دوشم داد تعلیم
Ки роҳатҳо буд дар ҷонспорӣ
که راحتها بود در جانسپاری
Сабоҳи ман чаҳ фаррух буд имрӯз
صباح من چه فرخ بود امروز
Ки аз роҳ омад он моҳи ҳисорӣ
که از راه آمد آن ماه حصاری
Дилу ҷон хост додам симу зари хост
دل و جان خواست دادم سیم و زر خواست
Сари афкандам ба зер аз шармсорӣ
سر افکندم به زیر از شرمساری
Нигоҳӣ карду шикарханда ӣӣ зад
نگاهی کرد و شکرخندهیی زد
Ки худкони зарӣ то чанд зорӣ
که خودکان زری تا چند زاری
Туе маддоҳи он зотӣ ки дорад
تویی مداح آن ذاتی که دارد
Ба ҷӯад ӯ ҷаҳони умедворӣ
به جود او جهان امّیدواری
Ҷаноби ҳоҷии оқосӣ ки ӯрост
جناب حاجی آقاسیکه اوراست
Мусаллами шеваи парҳезгорӣ
مسلّم شیوهٔ پرهیزگاری
?герати рӯзии ду аз хотир бияфканад
گرت روزی دو از خاطر بیفکند
Набояд дошт чандини дили Фкорӣ
نباید داشت چندین دلفکاری
Худои Айюбро гар дошт ранҷур
خدا ایوب را گر داشت رنجور
Набӯд алои зи фарти дӯстдорӣ
نبود الا ز فرط دوستداری
Занад устод агар силӣ ба шогирд
زند استاد اگر سیلی به شاگرد
Набошад ҷузи паии омӯзгорӣ
نباشد جز پی آموزگاری
Аз он фӯлод дар оташи гудозад
از آن فولاد در آتشگدازد
Каз ӯ созанди теғи корзорӣ
کز او سازند تیغ کارزاری
Табиб ар хастаро дору фиристад
طبیب ار خسته را دارو فرستد
Набошад ҷузи з рӯй ғмгсорӣ
نباشد جز ز روی غمگساری
На охир шуд азизи Мисри Юсуф
نه آخر شد عزیز مصر یوسف
Ки чанде буд дар зиндон ба хорӣ
که چندی بود در زندان به خواری
Турои худ соҳиб девон шафиъаст
ترا خود صاحب دیوان شفیعست
Гирифтам худ ҳазорон ҷурми дорӣ
گرفتم خود هزاران جرم داری
Басаст ин ғусса ва ин қисса бигзор
بس است این غصه و این قصه بگذار
Ки рӯз шодӣасту шодхўорӣ
که روز شادی است و شادخواری
з ҷо бархезу зини барзан бар он Рахш
ز جا برخیز و زین برزن بر آن رخش
Ки ҳамчун бод пуед дар сҳорӣ
که همچون باد پوید در صحاری
Ки соҳиби ахтёркшўри ҷам
که صاحب اختیارکشور جم
Ки бодаш то қиёмати бахтиёрӣ
که بادش تا قیامت بختیاری
зи қасри дашти наҳрии оради имрӯз
ز قصر دشت نهری آرد امروز
Ба сӯии дашт чун дарёии сорӣ
به سوی دشت چون دریای ساری
Ба алфози дарӣ аз баҳри он наҳр
به الفاظ دری از بهر آن نهر
БбоидгФти нзӣ чун дрорӣ
ببایدگفت نظی چون دراری
зи баҳри табъи шеърӣ чанд ширин
ز بحر طبع شعری چند شیرین
Бикун чун об дар он наҳри ҷорӣ
بکن چون آب در آن نهر جاری
Ки ногуҳи баҳри табъ ман Биҷӯшед
که ناگه بحر طبع من بجوشید
Буруни афканд дар шоҳворӣ
برون افکند در شاهواری
Равони шдклкми андари васфи он наҳр
روان شدکلکم اندر وصف آن نهر
Чу бар дарёӣ бе поёни сморӣ
چو بر دریای بیپایان سماری
Чаҳ гуфтам гуфтам андари аҳди хусрав
چه گفتم گفتم اندر عهد خسرو
Ки бодаш то қиёмати шаҳриёрӣ
که بادش تا قیامت شهریاری
Муҳамади шоҳи дарёдил ки афваш
محمد شاه دریادل که عفوش
Ба кӯҳи омухти васфи бурдборӣ
بهکوه آموخت وصف بردباری
Шаҳаншоҳӣ ки ҷузи гардуни напушад
شهنشاهی که جز گردون نپوشد
Ба аҳдаши каси либоси сӯгворӣ
به عهدش کس لباس سوگواری
Магар дар зулф хубон бошад арнаҳ
مگر در زلف خوبان باشد ارنه
Ба маликаш нест расми биқрорӣ
به ملکش نیست رسم بیقراری
Магар дар чашми таркони ёбии арнаҳ
مگر در چشم ترکان یابی ارنه
Ба давраш нест хуии зўолхморӣ
به دورش نیست خوی ذوالخماری
Ду мижгонаш ба гоҳ хашм монад
دو مژگانش بهگاه خشم ماند
Ба нохунҳои шери марғзорӣ
به ناخنهای شیر مرغزاری
Ҷаноби ҳоҷии оқосӣ ки ӯрост
جناب حاجی آقاسی که اوراست
Дар амри офариниши пешкорӣ
در امر آفرینش پیشکاری
Худовандӣ ки абри дасти ҷўдш
خداوندی که ابر دست جودش
Кунад кишти амлро обёрӣ
کند کِشت امل را آبیاری
зи ҳзми устувор ӯ аҷаб нест
ز حزم استوار او عجب نیست
Ки бар дрёкнди сӯрати нигорӣ
که بر دریاکند صورتنگاری
Нигаред ҳечкас дар аҳди ҷўдш
نگرید هیچکس در عهد جودش
Магар дар боғи абри навбаҳорӣ
مگر در باغ ابر نوبهاری
Нахандад ҳечкас дар рӯзи қаҳраш
نخندد هیچکس در روز قهرش
Магар бар кӯҳи Кебеки кӯҳсорӣ
مگر بر کوه کبک کوهساری
Нишоед дод дар даврони ҷоҳаш
نشاید داد در دوران جاهش
Ҷаҳонро нисбат бе эътиборӣ
جهان را نسبت بیاعتباری
Чаро калакаш ки давлат зу сминст
چرا کلکش که دولت زو سمینست
Ба сар ҳар дами дроФтд аз нзорӣ
به سر هر دم درافتد از نزاری
Чаҳ хасмӣ дорад ӯ бо зар надонам
چه خصمی دارد او با زر ندانم
Ки дар рӯйиш набинад ҷуз ба хорӣ
که در رویش نبیند جز به خواری
Ҳимоят гар кунад коҳии сабк ро
حمایت گر کند کاهی سبک را
Шавад кӯҳии гарон дар устуворӣ
شود کوهی گران در استواری
Диҳад ҷўн нур ҳастӣ ҳаркасӣ ро
دهد جون نور هستی هرکسی را
Ба қадари пояи худ комгорӣ
به قدر پایهٔ خود کامگاری
Ҳусайни хони осмони мкрмт ро
حسینخان آسمان مکرمت را
Чу якто дид дар хдмтгзрӣ
چو یکتا دید در خدمتگزری
Мар ӯро малики язд ва Форс бахшед
مر او را ملک یزد و فارس بخشید
Лақаб додаш ба соҳиби ихтиёрӣ
لقب دادش به صاحب اختیاری
Чу соҳиби ихтиёри ин марҳамат дид
چو صاحباختیار این مرحمت دید
Миён барбаст баҳри ҷони нисорӣ
میان بربست بهر جاننثاری
Шуд аз ҷони хостори хизмат ӯ
شد از جان خواستار خدمت او
Каз истиғно бааст ин хосторӣ
کز استغنا به است این خواستاری
Саропои ҳақи гузор неъмат ӯст
سراپا حقگزار نعمت اوست
Ки бар неъмат фазояд ҳақи гузорӣ
که بر نعمت فزاید حق گزاری
Ба ваҷд ояд зи ёди хизмат ӯ
به وجد آید ز یاد خدمت او
Чунон каз боди сарви ҷӯйборӣ
چنان کز باد سرو جویباری
Ба роҳ ӯ агар ҷони брФшонд
به راه او اگر جان برفشاند
Ҳанузаш ҳаст дар дили шармсорӣ
هنوزش هست در دل شرمساری
Наад хоки раҳаш бар фарқ гуё
نهد خاک رهش بر فرق گویا
Ба сар дорад ҳавои тоҷдорӣ
به سر دارد هوای تاجداری
Ғараз чун омад андари хиттаи Форс
غرض چون آمد اندر خطهٔ فارس
Нахуст аз ботин ӯ ҷусти ёрӣ
نخست از باطن او جست یاری
Ба бадхоҳони давлат ҳамла оварад
به بدخواهان دولت حمله آورد
Чу бар гунҷишки шоҳини шикорӣ
چو بر گنجشک شاهین شکاری
Чу ҳукми муҳкам ӯ хост созад
چو حکم محکم او خواست سازد
Қанотӣ чанд ҷорӣ дар маҷорӣ
قناتی چند جاری در مجاری
Баровард аз замини шаш риштаи кориз
برآورد از زمین شش رشته کاریز
Ҳама чун шеъри ман дар обдорӣ
همه چون شعر من در آبداری
Чу рӯй шоҳидон дар рӯҳи бахше
چو روی شاهدان در روحبخشی
Чу васли дилбарон дар созгорӣ
چو وصل دلبران در سازگاری
Чу ҷони Ҷабраил аз тобнокӣ
چو جان جبرئیل از تابناکی
Чу оби слсбил аз хушгуворӣ
چو آب سلسبیل از خوشگواری
зи софии оби ҳркориз дар ҷӯй
ز صافی آب هرکاریز در جوی
Чу дар қалби муваҳҳиди нури борӣ
چو در قلب موحد نور باری
Ту пиндории дусади навбат дар он об
تو پنداری دوصد نوبت در آن آب
Ҷабин шастанд хубони хуморӣ
جبین شستند خوبان خماری
Ба ҷӯии он об чун меҷунбад аз бод
به جوی آن آب چون میجنبد از باد
Сулаймонаст гӯйӣ дар иморӣ
سلیمانستگویی در عماری
Бидон шаш риштаи кориз андар овехт
بدان شش رشته کاریز اندر آویخت
Дилаши сарриштаи умедворӣ
دلش سررشتهٔ امّیدواری
Ду зонҳоро ба ном шоҳ фармуд
دو زآنهارا بهنام شاه فرمود
Ки султоняш хонду шаҳриёрӣ
که سلطانیش خواند و شهریاری
Ду дигарро баноми хоҷаи аср
دو دیگر را بنام خواجهٔ عصر
Ки бодаш то ба маҳшари номадорӣ
که بادش تا به محشر نامداری
Якеро номи номии ҳоҷии обод
یکی را نام نامی حاجیآباد
Ки аз ҳоҷӣ бимонад ёдгорӣ
که از حاجی بماند یادگاری
Яке аббос ободаст кин ном
یکی عباسآبادستکاین نام
Ғаминро бахшад аз ғами растгорӣ
غمین را بخشد از غم رستگاری
Якеро ҳам ба номи шоҳи мазлӯм
یکی را هم به نام شاه مظلوم
Ҳусайни он зеби арши кирдигорӣ
حسین آن زیب عرش کردگاری
Якеро ҳам ба номи шоҳи мардон
یکی را هم بهنام شاه مردان
Алии он шуҳра дар длдли саворӣ
علی آن شهره در دلدلسواری
Фуроти осои чўгшти он оби ширин
فراتآسا چوگشت آن آب شیرین
Ба шаҳри андар чу ҷон дар ҷисми ҷорӣ
به شهر اندر چو جان در جسم جاری
Маро фармуд Қоонӣ чаҳ бошад
مرا فرمود قاآنی چه باشد
Ки бар таърихи он ҳиммати гуморӣ
که بر تاریخ آن همت گماری
Ба таърихаши равон чун об гуфтам
به تاریخش روان چون آبگفتم
Ҳусайни об Фуротӣ кард ҷорӣ
حسین آب فراتیکرد جاری