эй тарки сияҳи чашми саропои ҳамаи ҷонӣ

ای ترک سیه‌چشم سراپا همه جانی

Танҳо на ҳамин ҷони манӣ ҷони ҷаҳонӣ

تنها نه همین جان منی جان جهانی

Бо мо ба азин бош аз онру ки дар офоқ

با ما به ازین باش از آنرو که در آفاق

Он чиз ки ҳаст аз ҳамаи беҳтари ту ҳамоне

آن چیز که هست از همه بهتر تو همانی

Дунё кунад аз фазлу шарафи фахр ба уқбо

دنیا کند از فضل و شرف فخر به عقبی

То ҳасан ту боқӣаст дарин олами фонӣ

تا حسن تو باقیست درین عالم فانی

Имрӯзи туе душмани мардум ба ҳақиқат

امروز تویی دشمن مردم به حقیقت

Кошўби тану шӯри дилу офати ҷонӣ

کاشوب تن و شور دل و آفت جانی

Сарвӣ на гулӣ на мулкӣ на қамарӣ на

سروی نه‌گلی نه ملکی نه قمری نه

Он қадри никуӣ ки надонам ба чаҳ Монӣ

آنقدر نکویی‌که ندانم به چه مانی

Мискини дилам аз ёди ту берун наравад ҳеҷ

مسکین‌ دلم از یاد تو بیرون نرود هیچ

Коши ин дили сўдоздаҳ аз ман бастоне

کاش این دل سودازده از من بستانی

Гар ғоибӣ аз ман чаҳ шикоят кунам аз ту

گر غایبی از من چه شکایت‌کنم از تو

Ту мардумаки чашм аз онруӣ наоне

تو مردمک چشم از آنروی نهانی

Ёд оядат он рӯз ки гуфтам ба ту дар боғ

یاد آیدت آن روز که ‌گفتم به تو در باغ

Биншин бргли коташ булбул бинишонӣ

بنشین برگل‌کاتش بلبل بنشانی

Гуфтӣ ки ман ва боғ кадомем накӯтар

گفتی‌که من و باغ‌کدامیم نکوتر

Гуфтам ту баҳр зонка ту эмин з хазоне

گفتم تو بهر زانکه تو ایمن ز خزانی

Гуфтӣ чаҳ хушам ояд азин сарви ситода

گفتی چه خوشم آید ازین سرو ستاده

Гуфтам зи ту ман хўштрм ояд ки равонӣ

گفتم ز تو من خوشترم آید که روانی

Аз бас ки дилу ҷон ба сари зулф ту овехт

از بس که دل و جان به سر زلف تو آویخت

Зулфат дигар аз бод наҷунбад згронӣ

زلفت دگر از باد نجنبد زگرانی

Тели самании байнам аз он мӯии миёнат

تل سمنی بینم از آن موی میانت

Борӣки хаёлии нигару чарби забонӣ

باریک‌خیالی نگر و چرب‌زبانی

Ҷузи акси рухи хуби ту дар оинау об

جز عکس رخ خوب تو در آینه و آب

Ҳасан ту надорад ба ҷаҳони солису сонӣ

حسن تو ندارد به جهان ثالث و ثانی

Пурсӣ ҳаме аз ман ки гули сурх кадом аст

پرسی همی از من که گل سرخ کدام است

Ҷонои тўгли сурх тасаввур натавонӣ

جانا توگل سرخ تصور نتوانی

Конҷо ки туе ранги гул сурх шавад зард

کانجا که تویی رنگ‌ گل سرخ شود زرد

Инаст ки ҳаргизи ту гул сурх ндонӣ

اینست‌که هرگز تو گل سرخ ندانی

Доне ки чаро дорамат ингуна ҳамеи дӯст

دانی‌که چرا دارمت اینگونه همی دوست

Зонрўӣ ки чун бахти худованди ҷаҳонӣ

زآنروی‌که چون بخت خداوند جهانی

Фармондиҳи малики ҷаму Фрмонбри хусрав

فرمانده ملک جم و فرمانبر خسرو

Каз ханҷар ӯ рашки баради барқи ямонӣ

کز خنجر او رشک برد برق یمانی

Солори зафарманди ъдўбнди ҳусайни хон

سالار ظفرمند عدوبند حسین خان

Каз неъмати аўбҳраҳи баради қосӣу доне

کز نعمت اوبهره برد قاصی و دانی

Он садри фалаки қадар ки дар матбахи ҷўдш

آن صدر فلک‌قدر که در مطبخ جودش

Афлоки қдўрнду мау меҳр ӯоне

افلاک قدورند و مه و مهر اوانی

Хизматгари ҷоҳаш чаҳ акобр чаҳ асоғр

خدمتگر جاهش چه اکابر چه اصاغر

Рӯзии хури хониш чаҳ аъолӣ чаҳ адонӣ

روزی‌خور خوانش چه اعالی چه ادانی

эй Тифли ҳунарро дили вқоди ту доя

ای طفل هنر را دل وقّاد تو دایه

Ваии кохи карамро кафи файёзи ту бонӣ

وی کاخِ کرم را کفِ فیاضِ تو بانی

Гар хулди нуҳуми хўонмт аз халқи ҳаминӣ

گر خلد نهم خوانمت از خلق همینی

Вари чарх даҳум донамат аз қадари ҳамоне

ور چرخ دهم دانمت از قدر همانی

Аз фахр дар айвони сахои садрнишинӣ

از فخر در ایوان سخا صدرنشینی

Вази теғ ба майдони вғои фитнаи нишоне

وز تیغ به میدان وغا فتنه نشانی

Чу ҷон ки ба пиромнш аз ҷисм ҳисораст

چو جان که به ‌پیرامنش از جسم حصارست

Маҳсӯр заминастӣу солори замонӣ

محصور زمین‌استی و سالار زمانی

Ҳарчанд ба як шбр миёнаст турои ҷой

هرچند به یک شبر میانست ترا جای

Аз ҷоҳ бар аз ҳавсилаи куну маконе

از جاه بر از حوصلهٔ‌کون و مکانی

Гетии магар аз ҳақи зи паии фахри нишони хост

‌گیتی مگر از حق ز پی فخر نشان خواست

Каз фахри ту бар пайкари офоқи нишоне

کز فخر تو بر پیکر آفاق نشانی

Мухтори ҳамаи халқӣу маҷбури сахое

مختار همه خلقی و مجبور سخایی

Мншори сари хасмӣ ва маншур амоне

منشار سر خصمی و منشور امانی

Бустони амлро ба сахои абри баҳорӣ

بستان امل را به سخا ابر بهاری

Полези аҷалро ба вғо бод хазоне

پالیز اجل را به وغا باد خزانی

Бокҷрўшони бскаҳи бадии занн ман инаст

باکجروشان بسکه بدی ظن من اینست

Коидўн ба фалаки душмани бурҷи саратонӣ

کایدون به فلک دشمن برج سرطانی

Бинад зи паии базли карами дидаи ҳзмт

بیند ز پی بذل‌کرم دیدهٔ حزمت

Ногуфтаи зи дили сӯрати омол ва амоне

ناگفته ز دل صورت آمال و امانی

Аз шавқи мдиҳи ту чу ҳаммом занонаст

از شوق مدیح تو چو حمام زنانست

Мағзи серум аз ғулғулаи ҷӯши маъонӣ

مغز سرم از غلغلهٔ جوش معانی

Воинди маъонӣ ба лабами худ ба худ аз ҳирс

وآیند معانی به لبم خود به خود از حرص

Бе кисвати алфозу трокиби маъонӣ

بی‌کسوت الفاظ و تراکیب معانی

Мадҳи ту буд ҳрзи танам зонка дарав ҳаст

مدح تو بود حرز تنم زانکه درو هست

Аз фазли худои хосияти сабъи мсонӣ

از فضل خدا خاصیت سبع مثانی

Дар мушти ту рӯзӣ ба аду кард камони пушт

در مشت تو روزی به عدو کرد کمان پشت

Пайвастаи паии молаши ду гӯш камоне

پیوسته پیّ مالشُ دو گوش‌ کمانی

Рмҳи ту ба озор аду кард забони тез

رمح تو به آزار عدو کرد زبان تیز

Зон дар садади тезии бозори синоне

زان در صدد تیزی بازار سنانی

Пайкони ту пайкии сети сабки сайр ки чун ҷон

پیکان تو پیکی‌ست سبک‌سیر که چون جان

Ҷо дар дил душман кунад аз тези лисонӣ

جا در دل دشمن‌کند از تیز لسانی

Бечораи шубон дар бар гиреҳгон шудаи муздур

بیچاره شبان در بر گرگان شده مزدور

Зирокаҳ ба аҳди тўкнди гурги шабоне

زیراکه به عهد توکند گرگ شبانی

Майдон шавад ар хинги туро арса ҳастӣ

میدان شود ار خنگ ترا عرصهٔ هستی

Дар як нафасаш тай кунад аз гарми аноне

در یک نفسش طی‌ کند از گرم عنانی

Ҷузи ростӣ аз тир надидӣ ба чаҳ тақсир

جز راستی از تیر ندیدی به چه تقصیر

Чун каҷи равишонаши з бар хеш бароне

چون ‌کج‌روشانش ز بر خویش برانی

Неи не ба сӯии каҷи рӯ шонаш бифиристӣ

نی‌نی به سوی‌کج ‌رو شانش بفرستی

То ростии кеши ту бенанди аёнӣ

تا راستی ‌کیش تو بینند عیانی

Аз дидан ту хасм шавад зарди магари ту

از دیدن تو خصم شود زرد مگر تو

Андари дил ӯ мӯҷиби дарди ирқонӣ

اندر دل او موجب درد یرقانی

Дар боси тўгирди дили бадхоҳи магари ту

در باس توگیرد دل بدخواه مگر تو

Андари дил ӯ мўрси ранҷи хафақонӣ

اندر دل او مورث رنج خفقانی

Фармондиҳи дунёеу Фрмонбри хусрав

فرمانده دنیایی و فرمانبر خسرو

Вайрон кун дарёӣу брҳмзни конӣ

ویران‌ کن دریایی و برهمزن‌ کانی

Дар хулд кашадгар туфи теғи ту забона

در خلد کشد گر تف تیغ تو زبانه

Ризвон шавад аз бими забунтар зи забонӣ

رضوان شود از بیم زبونتر ز زبانی

Ду рӯз ба як ҳукми ту сад наҳр равон шуд

دو روز به یک حکم تو صد نهر روان شد

Неи не ки дарин муъҷизаи рамзист наоне

نی‌نی‌که درین معجزه رمزیست نهانی

Аз хиҷлати ҳалами ту замин яксара шуд об

از خجلت حلم تو زمین یکسره شد آب

Вонгоаҳи зи аҳкоми ту омухти равонӣ

وانگاه ز احکام تو آموخت روانی

Комӣ на ки аз луқмаи ҷӯад ту наҷунбад

کامی نه ‌که از لقمهٔ جود تو نجنبد

Бахи бахи ту магари толии иди рамазонӣ

بخ‌بخ تو مگر تالی عید رمضانی

Гуфтӣ нкшми душмани худро ба сӯии хеш

گفتی‌نکشم دشمن خود را به سوی خویش

Бисёр миннат таҷриба кардам на чунонӣ

بسیار منت تجربه‌ کردم نه چنانی

Зирокаҳи дусад мартаба дидам ба хами хом

زیراکه دوصد مرتبه دیدم به‌ خم خام

Ду рқъаҳи адуро ба сӯии хеши кашоне

دو رقعه عدو را به سوی خویش‌کشانی

Неи шукр аз фахри биболад ки ту чун не

نی‌شکّر از فخر ببالد که تو چون نی

Дар тоъат ва дар хизмати шаҳи бастаи миёнӣ

در طاعت و در خدمت شه بسته میانی

Садро ба санои ту забон то багушӯдам

صدرا به ثنای تو زبان تا بگشودم

Барбаста дар ғам ба рухами чархи киёнӣ

بربسته در غم به رخم چرخ‌کیانی

зи алтофи ту ғайр аз ғами хубон ба дилам нест

ز الطاف تو غیر از غم خوبان به دلم نیست

Ғам нест ки тогўим аз онам бурҳонӣ

غم نیست‌که تاگویم از آنم برهانی

Ҷузи хоҳиш бӯсидани комати брўонм

جز خواهش بوسیدن‌کامت بروانم

Комӣ набӯд то ки бидонам нарасонӣ

کامی نبود تا که بدانم نرسانی

Ҳам асб нахоҳам з ту хоҳам ки пиёда

هم اسب نخواهم ز تو خواهم‌که پیاده

Ҳамчун фалакам дар ҷилави худ бадвоне

همچون فلکم در جلو خود بدوانی

Не чун фалаками бахши яке асби сбкрў

نی چون فلکم بخش یکی اسب سبکرو

Каз таънаи бдгўи зи ҷаҳонам ба ҷаҳонӣ

کز طعنهٔ بدگو ز جهانم به جهانی

То ҳаст ҷаҳони шоҳ буд шоҳ ва ту пешаш

تا هست جهان شاه بود شاه و تو پیشش

Барбаста ба тоъати камари малики сетоне

بربسته به طاعت ‌کمر ملک‌ستانی

Аз ҳукми малик ҳарчӣ заминаст бигирӣ

از حکم ملک هرچه زمینست بگیری

Бар рӯй замин то ки замонаст Бамоне

بر روی زمین تا که زمانست بمانی