Ид рамазон омаду моҳ рамазон рафт

عید رمضان آمد و ماه رمضان رفت

Сад шукр ки ин омад ва сад шукр ки он рафт

صد شکر که این آمد و صد شکر که آن رفت

Ин бо тарабу хуррамӣ ва фаррухӣ омад

این با طرب و خرمی و فرخی آمد

Ваон бо крбу меҳнату ранҷ ва маразон рафт

وان با کرم و محنت و رنج و مرضان رفت

Ид омад ва шуд айшу нишоту тараби оғоз

عید آمد و شد عیش‌ و نشاط و طرب آغاز

Ма рафту хурофоти газофот харон рафт

مه رفت و خرافات گزافات خران رفت

Айёми нишоту тараб ва хуррамӣ омад

ایام نشاط و طرب و خرمی آمد

Ҳангоми бисоти шағабу зарқ ва Фсон рафт

هنگام بساط شغب و زرق و فسان رفت

Лоҳўл кунон омад то хонаи зи масҷид

لاحول‌کنان آمد تا خانه ز مسجد

Обид ки ба масҷиди зи сӯии хона давон рафт

عابد که به مسجد ز سوی خانه دوان رفت

Ид омад ва шуд боз дар хонаи хумор

عید آمد و شد باز در خانهٔ خمّار

Шоҳид ба миён омаду зоҳиди з миён рафт

شاهد به میان آمد و زاهد ز میان رفت

Ин турфа ки бо масҷиду саҷҷодау дастор

این طُرفه‌ که با مسجد و سجاده و دستار

Зоҳиди сабк аз зуҳди паии ратл гарон рафт

زاهد سبک از زهد پی رطل‌ گران رفت

Мо ҳам чилла созем дигар бо майу маъшӯқ

ما هم چله سازیم دگر با می و معشوق

Сӣ рӯза ба дарюзаи анямон ки зиён рафт

سی روزه به دریوزه انیمان‌که زیان رفت

Риндона ба майхона хиромем ва гузорем

رندانه به میخانه خرامیم و گذاریم

Сар дар кафи он пой ки то дайр Муғон рафт

سر در کف آن پای که تا دیر مغان رفت

Яъне ба дар қиблаи олам , шаҳи офоқ ,

یعنی به در قبلهٔ عالم‌، شه آفاق،

Созем азин рӯй ки бар ёд шаҳон рафт

سازیم ازین‌ روی ‌که بر یاد شهان رفت

эй тарк бипаймо ба тараби ҷоми ҷаҳони байн

ای ترک بپیما به طرب جام جهان‌بین

Ҳони вақти ғанимати бшмр варна ҷаҳон рафт

هان وقت غنیمت بشمر ورنه جهان رفت

Чанде сипарии гашт ки бе хӯни дили хам

چندی سپری‌ گشت‌ که بی‌خون دل خم

Хуноби ҷигари моро аз дида равон рафт

خوناب جگر ما را از دیده روان رفت

Глчҳрбто , бода гулранг биовар

گلچهربُتا، بادهٔ ‌گلرنگ بیاور

Моро на ҷузи он қисмат бар об рузон рафт

ما را نه جز آن قسمت بر آب رزان رفت

Мастам кун аз он сон ки хароби уфтам то ид

مستم ‌کن از آن سان ‌که خراب افتم تا عید

Вогаҳ на агар дай шуд вагар фасл хазон рафт

وآگه نه اگر دی شد و گر فصل خزان رفت

Пеши ой ва кун аз бодаи гулранги иморат

پیش آی و کن از بادهٔ ‌گلرنگ عمارت

Вайронаи дилро ки ба тороҷ ғамон рафт

ویرانهٔ دل را که به تاراج غمان رفت

Ёқӯти равони хези марои қӯти равони дор

یاقوت روان‌خیز مرا قوت روان دار

Ррзинигарӣ варна зи ҷисмам ки равон рафт

ررزی نگری ورنه ز جسمم‌ که روان رفت

Дар машраби чашму лаби ту бода ҳаромаст

در مشرب چشم و لب تو باده حرامست

Онро ки кашад ҷоми зи ғам , хат амон рафт

آن را که‌ کشد جام ز غم، خط امان رفت

эй тарки камондор ки пайкони нигоҳат

ای ترک کماندار که پیکان نگاهت

Аз роҳи назар , моро то ҷавшан ҷон рафт

از راه نظر، ما را تا جوشن جان رفت

Ту сарвӣ ва ҳаргиз нашавад сар ва гароён

تو سروی و هرگز نشود سر‌و گرایان

Венаи турфа ки бо сарви равони кӯҳ гарон рафт

وین طرفه‌ که با سرو روان‌ کوه ‌گران رفت

Аз мӯии миён , кӯҳи сринт буд оўн

از موی میان‌، کوه سرینت بوَد آون

Пайванди чунин мӯро , бо кӯҳ , чаҳ сон рафт ?

پیوند چنین مو را، با کوه، چه سان رفت؟

Ҳар гуҳ нагарм кӯҳи ту , чун чашма ки дар кӯҳ -

هر گه نگرم کوه تو، چون چشمه که در کوه-

Бенанд ки аз ҳасрат , обами з даҳон рафт

بینند که از حسرت، آبم ز دهان رفت

Бӯсидан он лаб ҳавасам бошад ва аз бим

بوسیدن آن لب هوسم باشد و از بیم

Пеш ту ҳадисем набояд ба забон рафт

پیش تو حدیثیم نباید به زبان رفت

Нашигифт ки раҳмат кунад ва ком бубахшад

نَشْگِفت ‌که رحمت ‌کند و کام ببخشد

Перӣ чу маниро ки ба сар , чун ту ҷавон рафт

پیری چو منی را که به سر، چون تو جوان رفت

Пеши ойу бҳл то лаби лаъл ту бабўсам

پیش آی و بهِل تا لب لعل تو ببوسم

Кандар ғамат аз ҷону танами тоб ва тавон рафт

کاندر غمت از جان و تنم تاب و توان رفت

эй моҳи замин , бӯсаи дареғ ар накунӣ ба

ای ماه زمین، بوسه دریغ ار نکنی به

Зон лаб ки дарави мадҳати дороӣ замон рафт

زان لب‌ که درو مدحتِ دارای زمان رفت

Дорои ҷўонбхт , мҳмдшаҳи ғозӣ

دارای جوانبخت، محمدشه غازی

Каши сяти зафар бар ҳамаи ақтор ҷаҳон рафт

کش صیت ظفر بر همه اقطار جهان رفت

Шоҳӣ ки зи адлаш , ба чаро бежаму ваҳшат

شاهی‌که ز عدلش‌، به چرا بی‌ژم و وحشت

Оҳўбраҳ дар хўобгаҳи шер жён рафт

آهوبره در خوابگه شیر ژیان رفت

Ббристи ъдўхўор , чу дар разм Аннан дод

ببریست عدوخوار، چو در رزم عنان داد

Абрӣаст гуҳарбор , чу дар базм чмон рафт

ابریست‌ گهربار، چو در بزم چمان رفت

То бӯса занад бар дар ӯ ваҳми басии сол

تا بوسه زند بر در او وهم بسی سال

Боядаш фаротари з бар коҳкшон рафт

بایدش فراتر ز بر کاهکشان رفت

Ҷуз дар дили бадхоҳ нишеман нагузинад -

جز در دل بدخواه نشیمن نگزیند-

Парандаи уқобяш ки аз ноф камон рафт

پرّنده عقابیش ‌که از ناف‌ کمان رفت

Теғаш ба вғо , гарна Халифаи малики аламут -

تیغش به وغا، گرنه خلیفهٔ ملک‌الموت-

Чунаст ки боядаш паии ғорат ҷон рафт

چونست‌ که بایدش پی غارت جان رفت

Дар давраи адлаш шудаи олами ҳамаи обод

در دورهٔ عدلش شده عالم همه آباد

Ало ки харобии ҳама бар маъдан ва кон рафт

الّا که خرابی همه بر معدن و کان رفت

Чун наъра кашад кӯсаш , дар ҳқъаҳи зи бимаш

چون نعره‌ کشد کوسش، در هقعه ز بیمش

Аз ҷони бидонадяш , бар афлок фиғон рафт

از جان بداندیش، بر افلاک فغان رفت

Ҳарҷо ки пай разм кунад азм ба рағбат

هرجا که پی رزم‌ کند عزم به رغبت

Сӯзанда ҷҳимист ки боимш қирон рафт

سوزنده‌جحیمیست ‌که بایمش قران رفت

Моҳӣаст фурӯзанда чу бар тахти хилофат

ماهیست فروزنده چو بر تخت خلافت

Меҳрӣаст дарахшнда чу ҷомаш ба лабон рафт

مهریست ‌درخشنده چو جامش ‌به ‌لبان رفت

Он рӯз ки мезад азалии нақши ду гетӣ

آن روز که می زد ازلی نقشِ دو گیتی

Бар ризқи дўгитиши кафи род , змон рафт

بر رزق دوگیتیش‌ کف راد، ضمان رفت

Шоҳои маликои догарои малики стоно

شاها ملکا دادگرا مُلک‌ستانا

эй к-эйати ҳикмат ба ҳамаи кун ва макон рафт

ای‌ کایتِ حُکمت به‌همه‌ کون و مکان رفت

Авсофи ҷалоли ту нҳштнд ба ҷое

اوصاف جلال تو نهشتند به جایی

Конҷо натавон ҳаргиз бо пой гумон рафт

کانجا نتوان هرگز با پای‌ گمان رفت

То ҳаст ҷаҳон , шоҳ ҷаҳон бош ки гетӣ

تا هست جهان، شاه جهان باش که ‌گیتی

Бо адли туаш , масхара бар боғ ҷинон рафт

با عدل تو اش، مسخره بر باغ جنان رفت