Ид омаду офоқи пар аз баргу нўокрд

عید آمد و آفاق پر از برگ و نواکرد

Мурғони чаманро зи тараби нағмаи срокрд

مرغان چمن را ز طرب نغمه‌سراکرد

Бебаргу наво буд зи тороҷи хазони боғ

بی برگ و نوا بود ز تاراج خزان باغ

Ид омад вкорши ҳама бо баргу нўокрд

عید آمد وکارش همه با برگ و نواکرد

Ҳам абрлби лолаи пар аз дар адани сохт

هم ابرلب لاله پر از در عدن ساخت

Ҳам боди дили ғунчаи пар аз машк хто кард

هم باد دل غنچه پر از مشک ختا کرد

Бо соғар мелола даромад з дар боғ

با ساغر می لاله درآمد ز در باغ

ли ҷомаи дебо ба тан аз ҳи ҷади қбокрд

ل جامهٔ دیبا به تن از ه‌جد قباکرد

Гули мушти зарии ҷуст ва ба боғ омаду булбул

گل مشت زری جست و به باغ آمد و بلبل

Бурҷаст ва сафирӣ заду оҳанг сало кард

برجست و صفیری زد و آهنگ صلا کرد

Алҳмди худоро ки дарин иди длФрўз

الحمد خدا را که درین عید دلفروز

Ҳар ваъда ки иқбол ба мо кард вафо кард

هر وعده که اقبال به ما کرد وفا کرد

Он тарки хтоиӣ ки зи мо буд гурезон

آن ترک ختایی ‌که ز ما بود گریزان

Хиҷлат зада боз омаду иқрор хато кард

خجلت زده باز آمد و اقرار خطا کرد

Як чанд з бе баррагии мо он бут бе меҳр

یک چند ز بی‌برگی ما آن بت بی‌مهر

Чун турраи баргаштаи худ рӯ ба қафо кард

چون طرهٔ برگشتهٔ خود رو به قفا کرد

Вомрўзи дигарбора ба сад узр ва ба сад шарм

وامروز دگرباره به صد عذر و به صد شرم

Чун толеъи Фрхдаҳи мо рӯй ба мо кард

چون طالع فرخدهٔ ما روی به ما کرد

Монокаҳ хабар ёфт ки шамси аломрои дӯш

ماناکه خبر یافت ‌که شمس‌الامرا دوش

Коми дили мо аз карами хеш раво кард

کام دل ما از کرم خویش روا کرد

Ман ранҷу ънои доштами аўгнҷ ва Гана дод

من رنج و عنا داشتم اوگنج و غنا داد

Зини ганҷу Ганаи чораи он ранҷу ънокрд

زین‌گنج و غنا چارهٔ آن رنج و عناکرد

Борӣ чаҳ даҳум шарҳ даромад бутам аз дар

باری چه دهم شرح درآمد بتم از در

Воҳнги вафои қасди сафои тарки ҷФокрд

واهنگ وفا قصد صفا ترک جفاکرد

Хиҷлат зада устоди сроФкдаҳу хомӯш

خجلت زده استاد سرافکده و خاموش

Чндонкаҳи марои хиҷлаташ аз хеш ризо кард

چندانکه مرا خجلتش از خویش رضا کرد

Брҷстм ва бигирифтам ва ӯро бншондм

برجستم و بگرفتم و او را بنشاندم

Фӣ улҳол бихандед ва дуо гуфт ва сано кард

فی‌الحال بخندید و دعا گفت و ثنا کرد

Гуфтам снмои биҳдаҳ аз ман чаҳ рамедӣ

گفتم صنما بیهده از من چه رمیدی

Гуфто ба ҷузи ин қадар надонам ки қазо кард

گفتا به جز این قدر ندانم که قضا کرد

Дигари сухан аз чун ва чаро ҳеҷ нагуфтам

دیگر سخن از چون و چرا هیچ نگفتم

Зирокаҳ ба хубон натавон чуну чрокрд

زیراکه به خوبان نتوان چون و چراکرد

Бурҷаст ва ба ганҷина шуду шишау соғар

برجست و به‌ گنجینه شد و شیشه و ساغر

Овараду булӯрӣни таҳи мино ба ҳаво кард

آورد و بلورین ته مینا به هوا کرد

Май рехт ба паймона ва нӯшеду дгрбор

می‌ریخت به پیمانه و نوشید و دگربار

Пургирд ва ба м а дод ва ҳам алҳи қ чаҳ бҷи акрд

پرگرد و به م‌ا داد و هم الح‌ق چه بج‌اکرد

Бинишаст ба зонуии ман онгоҳи зи бӯса

بنشست به زانوی من آنگاه ز بوسه

Ҳар вом ки бргрдн худ дошт адокрд

هر وام‌که برگردن خود داشت اداکرد

Рӯйу лабам аз меҳри ббўиид ва бабўсед

روی و لبم از مهر ببویید و ببوسید

Ҳай оҳ кашид аз дилу ҳаии шукр худо кард

هی آه کشید از دل و هی شکر خدا کرد

Гуҳи шокир васл омад вгаҳи шокии ҳиҷрон

گه شاکر وصل آمد وگه شاکی هجران

Гуҳи рух ба замини суду гуҳии сар ба само кард

گه رخ به زمین سود و گهی سر به سما کرد

Гуҳ гуфт ва гуҳӣ хуфт ва гуҳ афтод ва гуҳӣ хост

گه گفت و گهی خفت و گه افتاد و گهی خاست

Гуҳ даст барафшонаду гуҳи оҳанг наво кард

گه دست برافشاند و گه آهنگ نوا کرد

Бинмуд гуҳии соид ва барчед гуҳии соқ

بنمود گهی ساعد و برچید گهی ساق

Ҳар лаҳза ба навъ дигар изҳор сафо кард

هر لحظه به نوع دگر اظهار صفا کرد

Гуҳ аз сари ҳайрат ба фалак кард ишорат

گه از سر حیرت به فلک کرد اشارت

Яъне ки марои даври фалак аз ту ҷудо кард

یعنی که مرا دور فلک از تو جدا کرد

Гуҳи рақсу гуҳии ваҷду гуҳии хашму гуҳии ноз

گه‌رقص و گهی وجد و‌ گهی خشم و گهی ناز

Алҳақ натавон гуфт ки аз ишва чҳо кард

الحق نتوان گفت که از عشوه چها کرد

Гуфтам снмо огаҳят ҳаст ки гардун

گفتم صنما آگهیت هست ‌که گردون

Чархӣ заду айём ба ком шуъаро кард

چرخی زد و ایّام به‌ کام شعرا کرد

Хиҷлат зада хандид ки оре бишунидам

خجلت‌زده خندید که آری بشنیدم

Ҷўдӣ ки ба ҷои ту амироломро кард

جودی که به جای تو امیرالامرا کرد

Солори набии халқи набии исм ки ҷўдш

سالار نبی خلق نبی اسم‌ که جودش

Чун раҳмати яздон ба ҳамаи халқ Нидо кард

چون رحمت یزدان به همه خلق ندا کرد

Бадари шараф аз талъат ӯ фар ва баҳо ёфт

بدر شرف از طلعت او فر و بها یافت

Шохи амл аз шавкат ӯ нашаву нмокрд

شاخ امل از شوکت او نشو و نماکرد

Ҷавзои зи паии тоъат ӯ танги камари баст

جوزا ز پی طاعت او تنگ ‌کمر بست

Гардуни зи паии хизмат ӯ пушт дўто кард

گردون ز پی خدمت او پشت دوتا کرد

эй мейри ҷавони бахт ки яздон ба дўгитӣ

ای میر جوان بخت‌که یزدان به دوگیتی

Хашми вкрмтро сабаби хавфу рҷокрд

خشم وکرمت را سبب خوف و رجاکرد

Гардуни сифати азми ту пӯянда замон гуфт

گردون صفت عزم تو پوینده زمان‌ گفت

Гиҳони лақаби теғ ту сӯзанда фано кард

گیهان لقب تیغ تو سوزنده فنا کرد

Аз ҷавр ҷаҳонаш набӯд ҳеҷ раҳоӣ

از جور جهانش نبود هیچ رهایی

Ҳаркас ки зи кафи домани ҷӯади ту раҳо кард

هرکس‌ که ز کف دامن جود تو رها کرد

Ҳар рӯз шавад рояти хуршеди ҷаҳонгир

هر روز شود رایت خورشید جهانگیر

Аз рои мунири ту магари касб зё кард

از رای منیر تو مگر کسب ضیا کرد

Гар хасми ту зиндааст аҷаби не ки вуҷӯдаш

گر خصم تو زنده است عجب نی که وجودش

Зиштаст бдонгўнаҳ казу марг або кард

زشتست بدانگونه‌ کزو مرگ ابا کرد

Хуршед ки кас дидан рӯйиш натавонист

خورشید که کس دیدن رویش نتوانست

Чун моҳи нӯши рои ту ангушти нмокрд

چون ماه نوش رای تو انگشت‌نماکرد

Ҷо кард зи бими карамати кон ба дили кӯҳ

جا کرد ز بیم کرمت کان به دل کوه

Кӯҳ аз фазаъи қаҳр ту тарсид ва садо кард

کوه از فزع قهر تو ترسید و صدا کرد

Мейрои ду ҷаҳонро кафи род ту бубахшед

میرا دو جهان را کف راد تو ببخشید

Ҳшдоркаҳ чандон натавон ҷӯад ва сахо кард

هشدارکه چندان نتوان جود و سخا کرد

Мулкӣ ки замири ту дарав ҳаст фурӯзон

ملکی که ضمیر تو درو هست فروزان

Шабро нтўондксӣ аз рӯзи ҷдокрд

شب را نتواندکسی از روز جداکرد

Зардаст ҷӯ хиҷлат зад гони дидаи хуршед

زردست جو خجلت‌زد‌گان دیدهٔ خورشید

Моно ки суҷуд дарат аз рӯй риё кард

مانا که سجود درت از روی ریا کرد

Иқболи турои ваҳм фалак хонд ва надонист

اقبال ترا وهم فلک خواند و ندانست

Коқболи турои биҳдаҳ зон мадҳ ҳиҷо кард

کاقبال ترا بیهده زان مدح هجا کرد

Борони ҳама бар ҷой арақ мечакад аз абр

باران همه بر جای عرق می‌چکد از ابر

Пайдост ки аз дасти Карими ту ҳаё кард

پیداست‌ که از دست‌ کریم تو حیا کرد

Ту мояи осоиши халқӣ ва ба ночор

تو مایهٔ آسایش خلقی و به ناچار

Ҳўдро ба дуои хости турои сикка дуо кард

حود را به دعا خواست ترا سکه دعا کرد

Ёрб чу Хизри зиндау ҷовиди бмонод

یارب چو خضر زنده و جاوید بماناد

Ҳаркас ки сар аз меҳр ба пои ту фидо кард

هرکس که سر از مهر به پای تو فدا کرد