Саҳари бшири млкзодаҳ Ардашер омад

سحر بشیر ملکزاده اردشیر آمد

Марои дубора ба пистони шавқ шер омад

مرا دوباره به پستان شوق شیر آمد

Нагашта буд тбошири субҳи фош ҳануз

نگشته بود تباشیر صبح فاش هنوز

Ки сӯии ман зираи он моҳрӯ бшир омад

که سوی من زره آن ماهرو بشیر آمد

Сияҳи ғломкм аз хўшдлӣ сафирӣ зад

سیه غلامکم از خوشدلی صفیری زد

Ки хоҷаи мужда ки аз раҳи яке сафири ои мад

که خواجه مژده که از ره یکی سفیر آ‌مد

Ҳануз дошт дусади гоми роҳ то бар ман

هنوز داشت دوصد گام راه تا بر من

Кас аз ду зулфи ҳамеи накҳат абир омад

کس‌ از دو زلف همی نکهت عبیر آمد

Гуҳи мусофаҳаи сарпанҷагони симинаш

گه مصافحه سرپنجگان سیمینش

Даруни дасти ман аз нозукӣ ҳарир омад

درون دست من از نازکی حریر آمد

Чу дар буриш бигирифтам ду дасти ман лғзид

چو در برش بگرفتم دو دست من لغزید

зи тарафи дӯшаш ва дар як бқл хамир омад

ز طرف دوشش و در یک بقل خمیر آمد

Ба чашми ман ҳамаи андомаш аз равонӣу лутф

به چشم من همه اندامش از روانی و لطف

Чу шеърҳои млкзодаҳ Ардашер омад

چو شعرهای ملکزاده اردشیر آمد

ду соли пиштрки кош нома ме оварад

د‌و سال پیشترک کاش نامه می‌آورد

Чу узр қофия хоҳам дареғ дайр омад

چو عذر قافیه خواهم دریغ دیر آمد

Агар чаҳ вақте омад ки аз ҳарорати таб

اگر چه وقتی آمد که از حرارت تب

Мизоҷи ми аи ҳамаи сӯзонтар аз съир омад

مزاج م‌ا همه سوزان‌تر از سعیر آمد

Вале чу омад ранҷам бирафт пиндорӣ

ولی چو آمد رنجم برفت پنداری

Ки пайки раҳмат аз гунбад асир омад

که پیک رحمت از گنبد اثیر آمد

Марои зи силсилаи ранҷ ва дард кард халос

مرا ز سلسلهٔ رنج و درد کرد خلاص

Гумони барӣ ки бар рӯй тан зрир омад

گمان بری‌ که بر روی تن زریر آمد

Супурди нома ва багушӯд номаро дидам

سپرد نامه و بگشود نامه را دیدم

Ки буии машкам дар мағзи ҷой гир омад

که بوی مشکم در مغز جای‌گیر آمد

На нома буд яке дарҷ буд пари зи гуҳар

نه نامه بود یکی درج بود پر ز گهر

Ба чашм арча гуҳарҳо ба ранг қӣр омад

به چشم ارچه‌ گهرها به رنگ قیر آمد

Магари зи мардумаки чашм буд дӯда ӯ

مگر ز مردمک چشم بود دودهٔ او

Ки чашми тори ман аз диданаш басир омад

که چشم تار من از دیدنش‌ بصیر آمد

Ба гоҳи хонданаш аз фарти ваҷд дар гӯшам

به‌ گاه خواندنش از فرط وجد در گوشم

Чу чанги борбади овози Бам ва зер омад

چو چنگ باربد آواز بم و زیر آمد

Раст нешикарам аз дўгўши бскаҳи дарав

رست نیشکرم از دوگوش‌ بسکه درو

Ҳамеи иборати ширин ва дилпазир омад

همی عبارت شیرین و دلپذیر آمد

Фиканда буд таб аз пои марои ҳазорон шукр

فکنده بود تب از پا مرا هزاران شکر

Ки ҳрз меҳр ваем боз дастгир омад

که حرز مهر ویم باز دستگیر آمد

Чаҳ шукр ҷўдш гӯям ки пеши ҳиммат ӯ

چه شکر جودش ‌گویم‌ که پیش‌ همت او

Ҳазор ҷўдии ҳамсанг як нақӣр омад

هزار جودی همسنگ یک نقیر آمد

Иҳота ёфта бар ҳарчӣ ҳаст ҳиммат ӯ

احاطه یافته بر هرچه هست همت او

Аз онкии ҳиммат ӯ олам кабӣр омад

از آنکه همت او عالم کبیر آمد

Ба ҳарчӣ ҳукм кунад қодираст пиндорӣ

به هرچه حکم‌ کند قادرست پنداری

Ки офариниш дар чанг ӯ асир омад

که آفرینش در چنگ او اسیر آمد

Ба кӯҳи рӯзии авсофи азм ӯ хондам

به‌ کوه روزی اوصاف عزم او خواندم

Адо накарда сухани кӯҳ дар масир омад

ادا نکرده سخن ‌کوه در مسیر آمد

Малики нжодо эй каз камоли ъзу шараф

ملک‌نژادا ای‌ کز کمال عز و شرف

Чу зоти поки хиради хотират хатир омад

چو ذات پاک خرد خاطرت خطیر آمد

Ба хоки пои ту то шавкат туро дидам

به خاک پای تو تا شوکت ترا دیدم

Ҷаҳон ҳастӣ дар чашми ман ҳақир омад

جهان هستی در چشم من حقیر آمد

Мгркаҳи шахси ту тимсоли худ з ақл кашид

مگرکه شخص تو تمثال خود ز عقل کشید

Ки зоти поки ту чун ақл беназир омад

که ذات پاک تو چون عقل بی‌نظیر آمد

Ба даргаи ту самовоти сабъро дидам

به درگه تو سماوات سبع را دیدم

Ҳаме ба шакл кам аз арзи як шъир омад

همی به شکل کم از عرض یک شعیر آمد

Либоси ақл ки куну макон дар ӯ гунҷад

لباس‌ عقل‌ که‌ کون و مکان در او گنجد

Ба қади қадари ту снҷидмш қсир омад

به قد قدر تو سنجیدمش قصیر آمد

Ту худ ба дониши сад олами кбирстӣ

تو خود به دانش صد عالم‌کبیرستی

Ба нисбат арча танати олам сағир омад

به نسبت ارچه تنت عالم صغیر آمد

Шавад зи фарти Ганаи мстҷор ҳарчӣ ғанӣаст

شود ز فرط غنا مستجار هرچه غنیست

Ҳар он гадо ки ба ҷӯади ту мстҷир омад

هر آن گدا که به جود تو مستجیر آمد

Сифоти халқи ту ҳар гуҳи нигошти хомаи ман

صفات خلق تو هر گه نگاشت خامهٔ من

Садои шҳпри ҷбрилш аз срир омад

صدای شهپر جبریلش از صریر آمد

Танури умри адуи сард ба ки нони ҳавас

تنور عمر عدو سرد به‌ که نان هوس

Ҳар ончии пухт ба коми амл фатир омад

هر آنچه پخت به‌ کام امل فطیر آمد

зи душмани ту нФўрнди халқи пиндорӣ

ز دشمن تو نفورند خلق پنداری

зи модару падараши таъму буи сайр омад

ز مادر و پدرش طعم و بوی سیر آمد

зи ҳам маъонӣу алфози сабақ май ҷустанд

ز هم معانی و الفاظ سبق می‌جستند

Чу ёди мадҳи туами дӯш дар замир омад

چو یاد مدح توام دوش در ضمیر آمد

Қалили ҷӯади ту дунёст вончаҳ ҳаст дарав

قلیل جود تو دنیاست وانچه هست درو

Зиҳии қалил ки дороӣ сдксир омад

زهی قلیل‌که دارای صدکثیر آمد

Чаҳ размгоҳони зини пеш каз сумуми аҷал

چه رزمگاهان زین پیش کز سموم اجل

Ҳавои маъракаи сӯзонтар аз асир омад

هوای معرکه سوزان‌تر از اثیر آمد

Ба гӯш гардун гуфтӣ ки зибқ афканданд

به ‌گوش‌ گردون ‌گفتی‌ که زیبق افکندند

зи бскаҳи наъраи рӯйин хам ва нафир омад

ز بسکه نعرهٔ رویین خم و نفیر آمد

Гумон намӯд мухолиф чу туфи теғ ту дид

گمان نمود مخالف چو تف تیغ تو دید

Ки аз гулӯии ҷаҳаннам бар вен зФир омад

که از گلوی جهنم بر‌ون زفیر آمد

Чу дид рмҳи тўрои бадсигол бо худ гуфт

چو دید رمح تورا بدسگال با خود گفت

Аҷал кашида синони боз хирхир омад

اجل کشیده سنان باز خیرخیر آمد

Чу хорпушти сухангӯ боломон бархест

چو خارپشت سخنگو بالامان برخاست

зи бскаҳ бар тани хасми ту чӯб тир омад

ز بسکه بر تن خصم تو چوب تیر آمد

Уқоби тири ту бо бшкрди кабӯтари марг

عقاب تیر تو با بشکرد کبوتر مرگ

з ҳар карона чу сабоад дар сафир омад

ز هر کرانه چو صباد در صفیر آمد

Бидон расед ки қаҳрати ҷаҳон хароб кунад

بدان رسید که قهرت جهان خراب کند

Валек раҳмати ту халқро мҷир омад

ولیک رحمت تو خلق را مجیر آمد

зи фари толеъи Мансур бар замонаи бибол

ز فر طالع منصور بر زمانه ببال

Ки Носириддини шаҳи мари туро насир омад

که ناصرالدین شه مر ترا نصیر آمد

Ба марди фитна дар он рӯзи ков ба толеъи саъд

به مرد فتنه در آن روز کاو به طالع سعد

Тароз тоҷ шуду зинат сарир омад

طراز تاج شد و زینت سریر آمد

Аз он ба пер ва ҷавон воҷибаст тоъат ӯ

از آن به پیر و جوان واجبست طاعت او

Ки ҳам ба бахти ҷавони ҳам ба ақл пер омад

که هم به بخت جوان هم به عقل پیر آمد

Фалак чигуна тавонад ки дам занад зи хилоф

فلک چگونه تواند که دم زند ز خلاف

Ки назми маликаш дар ӯҳда амир омад

که نظم ملکش در عهدهٔ امیر آمد

Маин атобаки аъзами ягонаи садри ҷаҳон

مهین اتابک اعظم یگانه صدر جهان

Ки баҳри бокафи родаш кам аз ғадир омад

که بحر باکف رادش‌کم از غدیر آمد

Ситораи садро эй онкии ҷурми кӯҳи грн

ستاره صدرا ای آنکه جرم‌کوه‌گرن

Ба назд ҳалами ту ҳамсанги як стир омад

به نزد حلم تو همسنگ یک ستیر آمد

Мубин ба сардии табъам ки дар тан аз навба

مبین به سردی طبعم‌ که در تن از نوبه

Ҳазор навбатами имсол змҳрир омад

هزار نوبتم امسال زمهریر آمد

Ва гарна дар ҳамаи офоқи донеи онкӣ чу ман

و گرنه در همه آفاق دانی آنکه چو من

На як суханвари зод ва на як дабир омад

نه یک سخنور زاد و نه یک دبیر آمد

Маро ба меҳри ту эзад сириштааст равон

مرا به مهر تو ایزد سرشته است روان

Аз он зи мадҳи туами табъ ногузир омад

از آن ز مدح توام طبع ناگزیر آمد

Фусуни чархи маро аз ту дўркрди оре

فسون چرخ مرا از تو دورکرد آری

Ҳалоки Суҳроб аз ҳиялат ҳҷир омад

هلاک سهراب از حیلت هجیر آمد

Дарин сафари ҳамаи қисми ман аз ҷаҳони гӯйӣ

درین سفر همه قسم من از جهان گویی

Балоу ранҷу ғаму нқмт ва зҳир омад

بلا و رنج و غم و نقمت و زحیر آمد

Вале шикоятам аз даст рӯзгор хатост

ولی شکایتم از دست روزگار خطاست

Ки ин муқаддарам аз эзад қадир омад

که این مقدرم از ایزد قدیر آمد

Тавонгараст биҳамдиллоҳ аз хиради мағзам

توانگرست بحمدالله از خرد مغزم

Агар чаҳ дасти ман аз симу зар фақир омад

اگر چه دست من از سیم و زر فقیر آمد

Ба ҷяши назми мсхркнми ҳисори ҳунар

به جیش‌ نظم مسخرکنم حصار هنر

Ба зери по чаҳ ғам ар фарши ман ҳасир омад

به زیر پا چه غم ار فرش من حصیر آمد

Валек бо ҳамаи дониши хиҷолат аз ту барам

ولیک با همه دانش خجالت از تو برم

Чу қатра ӣӣ ки бар лаҷа қъир омад

چو قطره‌یی که بر لجهٔ قعیر آمد

Ҳамеи бимон ки шавад равшан аз ту шоми абад

همی بمان که شود روشن از تو شام ابد

Чунонкии субҳи азал аз рахт мунир омад

چنانکه صبح ازل از رخت منیر آمد

Ба офтоб шабиҳаст шеъри Қоонӣ

به آفتاب شبیهست‌ شعر قاآنی

Аҷаб набошад агар дар ҷаҳон шаҳир омад

عجب نباشد اگر در جهان شهیر آمد